Números 11

YAL vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Lɔxɔna nde yamaan yi lu e mawugɛ e tɔrɔne fe ra. Alatala to na mɛ, a yi xɔlɔ, a yi tɛɛn nafa e tagi naxan yamaan daaxaden dɛ kinkina ndee gan.
1 Depois o povo tornou-se queixoso, falando o que era mau aos ouvidos do Senhor; e quando o Senhor o ouviu, acendeu-se a sua ira; o fogo do Senhor irrompeu entre eles, e devorou as extremidades do arraial.
2 Yamaan yi sɔnxɔ Musa ra. Musa yi Alatala maxandi, tɛɛn yi tu.
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 E yi mɛnna xili sa Tabɛra, amasɔtɔ Alatalaa tɛɛn nagodo nɛn mɛnni.
3 Pelo que se chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Lɔxɔna nde xɔɔyin yi muxu kobine suxu yamaan yɛ. Isirayila kaane yɛtɛɛn yi lu wugɛ, e naxa, “En suben don daxin sɔtɛ di?
4 Ora, o vulgo que estava no meio deles veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel também tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Nxu nxu mirima yɛxɛne ma nxu naxanye don Misiran yi naxanye sare mi yi fima e nun kɔkunbane nun ɲanle nun sabi dɛɛne nun yabane nun sabi gbɛtɛne.
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça, e dos pepinos, dos melões, dos porros, das cebolas e dos alhos.
6 Iki nxu niin bata yiɲaxu nxu ma, donse yo mi toma fɔ Manna donseni ito!”
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 Manna donseen yi luxi alo se xɔri xunxurin naxanye yɛɛ rafixa alo wudi igena.
7 E era o maná como a semente do coentro, e a sua aparência como a aparência de bdélio.
8 Yamaan yi minima na nan makɔdeyi, e yi a kunba gɛmɛn ma hanma e a din wunla kui. Na xanbi ra, e mɔn yi nɔɛ a ɲinɲɛ nɛn hanma e yi a gan burudine ra. A yi ɲaxun alo burun naxan gilinxi turen na.
8 O povo espalhava-se e o colhia, e, triturando-o em moinhos ou pisando-o num gral, em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 Manna donseen yi godoma kɔɛɛn nan na xiila godo waxatini.
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, sobre ele descia também o maná.
10 Musa yi Isirayila kaane mawuga xuiin mɛ, e yi malanxi denbaya yɛɛn ma e bubune so dɛɛne ra. Alatala yi xɔlɔ han! Musa fan yi kɔntɔfili,
10 Então Moisés ouviu chorar o povo, todas as suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu; e aquilo pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 a yi a fala Alatala xa, a naxa, “I n tɔrɔma nanfera? Nanfera n mi fa rafan i ma? Nanfera i yamani ito goronna dɔxi n tan xun ma?
11 Disse, pois, Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, pois que puseste sobre mim o peso de todo este povo.
12 N tan nan fudi tongoxi yamani ito ra ba? N tan nan e barixi ba? Nanfera i naxa a n xa itoe banba alo dii ngana, han na yamanani i bata e benbane tuli sa naxan na?
12 Concebi eu porventura todo este povo? dei-o eu à luz, para que me dissesses: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança de peito, para a terra que com juramento prometeste a seus pais?
13 N suben sɔtɔn minɛn yi yamani ito birin xa? E wugama n fɔxɔ ra, e naxa, ‘Suben so nxu yii!’
13 Donde teria eu carne para dar a todo este povo? porquanto choram diante de mim, dizendo: Dá-nos carne a comer.
14 N kedenna mi nɔɛ yamani ito goronna tongɛ. A gbo n ma.
14 Eu só não posso: levar a todo este povo, porque me é pesado demais.
15 Benun i xa ito liga n na, n faxa keden na! Xa n nafan i ma, i nama tin n xa n ma tɔrɔn to.”
15 Se tu me hás de tratar assim, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.
16 Alatala yi Musa yabi, a naxa, “Isirayila fonna muxu tonge solofere malan, i naxanye kolon Isirayila yamaan fonne nun kuntigine ra. I fa e ra Naralan Bubuni, alogo e xa ti i dɛxɔn mɛnni.
16 Disse então o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem os anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da revelação, para que estejam ali contigo.
17 N godoma nɛn i fɛma mɛnni n falan ti i xa. N na n ma Nii Sariɲanxina ndedi bama nɛn i yi, n yi a sa e yi. Nayi, e nɔɛ i maliyɛ nɛn yamani ito goronna tongodeni alogo i kedenna nama fa a tongo.
17 Então descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão eles o peso do povo para que tu não o leves só.
18 I xa a fala yamaan xa, i naxa, ‘Ɛ ɛ yɛtɛ rasariɲan tilaa fe ra ɛ suben donma waxatin naxan yi. Alatala bata ɛ mawuga xuine mɛ ɛ to a fala, ɛ naxa, “En suben sɔtɔma di? Misiran yamanan nan fisa!” Iki, Alatala suben soma nɛn ɛ yii. Ɛ fan a donma nɛn.
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? pois bem nos ia no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.
19 Ɛ mi lɔxɔ keden hanma firin daxin sɔtɛ, hali xi suulun, xii fu, hanma xii mɔxɔɲɛ,
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 koni ɛ suben donma nɛn kike keden, han a mini ɛ ɲɔɛni, a raɲaxu ɛ ma. Amasɔtɔ ɛ bata ɛ mɛ Alatala ra naxan ɛ tagi, ɛ to wuga a yɛtagi, ɛ naxa: Nanfera nxu minixi Misiran yi?’ ”
20 mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que se vos torne coisa nojenta; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Musa yi a fala, a naxa, “N tan be xɛmɛ wuli kɛmɛ sennin tagi naxanye sigatini e sanni, anu, i a falama, a i suben soma e yii nɛn kike keden!
21 Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; todavia tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 Xa nxu yɛxɛɛn nun siin nun ɲinge kurune birin faxa, ne a liyɛ ba? Xa nxu baan yɛxɛne birin suxu, ne a liyɛ ba?”
22 Matar-se-ão para eles rebanhos e gados, que lhes bastem? ou ajuntar-se-ão, para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 Alatala yi a yabi, a naxa, “N sɛnbɛn go, na mi a liyɛ? I fama a todeni n naxan falaxi xa a ligɛ.”
23 Pelo que replicou o Senhor a Moisés: Porventura tem-se encurtado a mão do Senhor? agora mesmo verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 Musa yi mini, a yi a fala yamaan xa Alatala naxan falaxi. A yi Isirayila fonna muxu tonge solofere malan Naralan Bubun nabilinni.
24 Saiu, pois, Moisés, e relatou ao povo as palavras do Senhor; e ajuntou setenta homens dentre os anciãos do povo e os colocou ao redor da tenda.
25 Alatala yi godo kundaan yiyani, e nun Musa yi falan ti. A yi a Nii Sariɲanxina ndedi ba Musa yi, a yi a ragodo fori tonge soloferene ma. Alaa Nii Sariɲanxin to godo e ma, e yi waliyiya falane ti fɔlɔ, koni e mi yanfan.
25 Então o Senhor desceu: na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito que estava sobre ele, pô-lo sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles profetizaram, mas depois nunca mais o fizeram.
26 Muxu firin, Elidadi nun Medadi, ne yi daaxadeni. E yi yatɛxi fonne ra, koni e mi siga Ala Batu Bubuni. Koni, Alaa Nii Sariɲanxin yi godo e fan ma, e yi waliyiya falane ti fɔlɔ daaxadeni.
26 Mas no arraial ficaram dois homens; chamava-se um Eldade, e o outro Medade; e repousou sobre eles: o espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram para irem à tenda; e profetizavam no arraial.
27 Banxulanna nde yi siga, a a fala Musa xa, a naxa, “Elidadi nun Medadi nabiya falane tima daaxadeni!”
27 Correu, pois, um moço, e anunciou a Moisés: Eldade e Medade profetizaram no arraial.
28 Nunu a dii Yosuwe naxan yi Musa malima xabu a dii ɲɔrɛyani, na yi a xuini te, a naxa, “Musa, n kanna, e rati!”
28 Então Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus mancebos escolhidos, respondeu e disse: Meu Senhor Moisés, proíbe-lho.
29 Musa yi a yabi, a naxa, “I e maxɔxɔlɔnma n xa nɛn ba? Alatala xa yamaan birin findi nabine ra! Ala xa a Nii Sariɲanxin nagodo e birin ma!”
29 Moisés, porém, lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Oxalá que do povo do Senhor todos fossem profetas, que o Senhor pusesse o seu espírito sobre eles!
30 Nayi, Musa nun Isirayila fonne yi siga daaxadeni.
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Alatala yi foyen nafa keli baani, naxan fa dɔmɛne ra daaxadeni. E yi godo e sa e bode fari e mate ayi han nɔngɔnna yɛ firin, e siga sɛ daaxaden nabilinni han yanyi keden sigati.
31 Soprou, então, um vento da parte do Senhor e, do lado do mar, trouxe codornizes que deixou cair junto ao arraial quase caminho de um dia de um e de outro lado, à roda do arraial, a cerca de dois côvados da terra.
32 Yamaan yi fɛriɲɛn e suxɛ, e xi e suxɛ. Na xɔtɔn bode e mɔn yi fɛriɲɛn dɔmɛne suxɛ han birin yi e suxu han kilo wuli keden. E yi e sa daaxaden nabilinni alogo e xa xara.
32 Então o povo, levantando-se, colheu as codornizes por todo aquele dia e toda aquela noite, e por todo o dia seguinte; o que colheu menos, colheu dez hômeres. E as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Koni suben mɔn yi Isirayila kaane dɛ, benun e xa a ragerun, Alatala yi xɔlɔ e ma, a yi fitina furen nagodo e ma.
33 Quando a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, acendeu-se a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor ao povo com uma praga, mui grande.
34 Nanara, e yi mɛnna xili sa Kibiroti-Hatawa. Amasɔtɔ xɔɔyidene maluxun mɛnna nin.
34 Pelo que se chamou aquele lugar Quibrote-Taavá, porquanto ali enterraram o povo que tivera o desejo.
35 Isirayila kaane yi keli Kibiroti-Hatawa yi, e yi siga Xaserɔti yi.
35 De Quibrote-Taavá partiu o povo para Hazerote; e demorou-se em Hazerote.

Ler em outra tradução

Comparar com outra