1 Асаф язған «Масқил»: —
2 Өзүң рәнә төләп азат қилған җамаитиңни,
3 Қәдәмлириңни мошу мәңгүлүк хараплиқларға қаратқайсән,
4 Рәқиплириң җамаәтгаһиңниң оттурисида һөр-пөр қилиду;
5 Һәр бири өзлирини көрситишип, палта ойнитип орман кәскүчидәк,
6 Улар һазир муқәддәс җайиңдики нәқишләрни ала қоймай, палта-болқилар билән чеқивәтти;
7 Улар муқәддәс җайиңға от қойди;
8 Улар көңлидә: «Биз буларниң һәммисини йоқитайли» дәп,
9 Бизгә әсләтмә болған мөҗизатларни һеч көрәлмәймиз;
10 Қачанғичә, и Худа, рәқибиң Сени мәсқирә қилиду?
11 Сән қолуңни, йәни оң қолуңни немишкә тартивалисән?
12 Бирақ Худа қедимдин падишасим болуп кәлгән,
13 Сән деңиз сүйини күчүң билән бөлдуң,
14 Деңиздики левиатанниң башлирини чеқип,
15 Йәрни йерип булақларни, ериқларни аққуздуң,
16 Күн Сениң, түнму Сениңкидур;
17 Йәр йүзиниң чегаралирини бәлгүлидиң;
18 Шуни есиңдә тутқайсән, и Пәрвәрдигар: —
19 Пахтикиңни житқуч һайванларға тутуп бәрмигәйсән;
20 Өз әһдәңгә қариғайсән,
21 Езилгүчиләрни номус билән яндурмиғайсән;
22 Орнуңдин турғин, и Худа,
23 Дүшмәнлириңниң чуқанлирини унтумиғайсән;