1 Давут язған күй: —
2 Қолуңға сипар вә қалқан алғин;
3 Нәйзини суғуруп, мени қоғлаватқанларниң йолини тосқайсән;
4 Мениң һаятимға чаң салмақчи болғанлар йәргә қаритилип шәрмәндә болғай;
5 Улар гоя шамалда учқан самандәк тозуп кәткәй;
6 Уларниң йоли қараңғу вә тейилғақ болғай,
7 Чүнки улар маңа орунсиз ора-қапқан тәйярлиди;
8 Һалакәт туйдурмастин уларниң бешиға чүшкәй,
9 У чағда җеним Пәрвәрдигардин сөйүниду,
10 Мениң һәммә устиханлирим: — «И Пәрвәрдигар, кимму Саңа тәңдаш келәлисун?» — дәйду,
11 Явуз, ялған гувачилар қопуп,
12 Улар мениң яхшилиғимға яманлиқ қилип,
13 Лекин мән болсам, улар кесәл болғанда,
14 Мән бу ишлардин дост яки қериндишимниң бешиға чүшкән ишқа охшаш мәйүслинип жүрдум,
15 Бирақ мән путлишип кәткинимдә,
16 Худди бир чишләм пошкал үстидә чақчақ вә талаш қилған худасизлардәк,
17 И Рәб, қачанғичә пәрва қилмайсән?
18 Зор җамаәт арисида мән Саңа тәшәккүр ейтимән;
19 Ялған сәвәп билән маңа рәқип болғанларни үстүмдин шатландурмиғайсән;
20 Улар достанә сөз қилмайду,
21 Улар маңа қарап еғизини йоған ечип:
22 И Пәрвәрдигар, Сән буларни көрүп чиқтиң, сүкүт қилмиғайсән;
23 Қозғалғайсән,
24 Мениң ишим үстидә өз һәққанийлиғиң бойичә һөкүм чиқарғайсән, и Пәрвәрдигар Худайим;
25 Улар көңлидә: «Ваһ! Ваһ! Әҗәб убдан болди!» — дейишмисун;
26 Мениң зийинимдин хошал болғанлар йәргә қаритилип шәрмәндә болғай;
27 Мениң һәққанийлиғимдин сөйүнгәнләр тәнтәнә қилип шатлансун!
28 Шу чағда мениң тилим күн бойи һәққанийлиғиң тоғрилиқ сөзләйду, мәдһийиләрни яңритиду.