1 И оғлум, даналиғимға көңүл қойғин,
2 Шундақ қилғиниңда ишқа сәзгүрлүк билән қарайдиған болисән,
3 Чүнки бузуқ хотунниң ағзидин һәсәл тамиду,
4 Лекин униң ақивити кәкридәк аччиқ,
5 Униң қәдәмлири өлүм гирдавиға елип бариду,
6 Һаятлиқ йолини қилчә билгүм йоқ дәп,
7 Шуңа, и оғуллирим, сөзлиримни көңүл қоюп аңлаңлар,
8 Ундақ хотундин жирақ қач!
9 Болмиса, иззәт-абруюңни башқиларға тутқузуп қойисән,
10 Ят адәмләр байлиқлириң билән өзини толдуриду,
11 Әҗилиңдә налә-пәряд көтәргиниңдә,
12 Шу чағда сән: — «Аһ, несиһәтләрдин неманчә нәпрәтләнгәндимән!
13 Немишкә устазлиримниң сөзини аңлимиғандимән?
14 Җәмийәттиму, җамаәт алдидиму һәр хил номусқа қалғандәк болдум!» — дәп қалисән.
15 Өзүңниң көлчигиңдики суни ичкин,
16 Булақлириң урғуп һәр йәргә тарқилип кәтсә боламду?
17 Булар саңила хас болсун,
18 Булиқиң бәхит-бәрикәтлик болғай!
19 У чиши кейиктәк чирайлиқ! Җәрәндәк сөйүмлүк!
20 И оғлум, немишкә ят аялға шәйда болисән?
21 Чүнки инсанниң һәммә қилғанлири Пәрвәрдигарниң көз алдида ашкаридур,
22 Яман адәмниң өз қәбиһликлири өзини қапқанқа чүшүриду,
23 У йолйоруқтин мәһрум болғанлиғидин җенидин айрилиду,