1 Уззия падиша аләмдин өткән жили мән Рәбни көрдүм;
2 Униң үстидә сарафлар пәрваз қилип туратти;
3 Улардин бири башқа бирисигә: — «Самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигар, муқәддәс, муқәддәс, муқәддәстур!
4 Товлиғучиниң авазидин дәрвазиниң кешәклири тәвринип кәтти,
5 Шуниң билән мән: — «Өзүмгә вай! Мән түгәштим! Чүнки мән ләвлири напак адәммән һәм напак ләвлик хәлиқ билән арилишип туруп, өз көзүм билән Падишаға, йәни самави қошунларниң Сәрдари болған Пәрвәрдигарға қаридим!» — дедим.
6 Шуниң билән сарафлардин бири қолида қурбангаһтин бир чоғни лахшигирға қисип елип, йенимға учуп кәлди;
7 у уни ағзимға тәккүзүп: — «Мана, бу ләвлириңгә тәгди; сениң қәбиһлигиң елип ташланди, гунайиң кәфарәт билән кәчүрүм қилинди» — деди.
8 Андин мән Рәбниң: — «Мән кимни әвәтимән? Ким Бизгә вәкил болуп бариду?» дегән авазини аңлидим.
9 Вә У: «Барғин; мошу хәлиққә мундақ дәп ейтқин: — «Силәр аңлашни аңлайсиләр, бирақ чүшәнмәйсиләр;
10 Мошу хәлиқниң жүригини таш қилғин;
11 Андин мән: — «Рәб, бу әһвал қачанғичә давамлишиду?» — дәп соривидим,
12 Пәрвәрдигар адәмлирини жирақларға йөткәп,
13 «Һалбуки, зиминда адәмләрниң ондин бирила қалиду;