1 Қараңлар, мана Мән йөләйдиған Өз қулумға!
2 У нә вақирап-җақиримайду, нә чуқан көтәрмәйду нә авазини кочиларда аңлатмайду.
3 Таки у ғәлибә билән тоғра һөкүмләрни чиқарғичә,
4 Һөкүм-һәқиқәтни йәр йүзидә тиклимигичә,
5 Асманларни яритип уларни кәргән,
6 Мәнки Пәрвәрдигар сени һәққанийлиқ билән шуниңға чақирғанмәнки,
7 Қариғу көзләрни ечишқа,
8 Мән Пәрвәрдигардурмән; Мениң намим шудур;
9 Мана, алдинқи ишлар болса әмәлгә ашурулған;
10 — Пәрвәрдигарға йеңи нахша ейтиңлар,
11 Дала һәм униңдики шәһәрләр,
12 Улар Пәрвәрдигарни улуқлисун,
13 Пәрвәрдигар палвандәк чиқиду,
14 — «Мән әбәдил-әбәт сүкүттә туруп кәлдим;
15 Мән тағларни һәм дөңләрни чөлдәритимән,
16 Қариғуларни өзи билмигән бир йол билән апирип қойимән,
17 Ойма мәбудларға таянғанлар,
18 — «Аңлаңлар, и гаслар!
19 Мениң қулумдин башқа йәнә ким қариғу?
20 Сән нурғун ишларни көргиниң билән,
21 Пәрвәрдигар Өз һәққанийлиғи үчүн лайиқ көрдики,
22 Бирақ шулар болса олҗа елинған һәм булаң-талаң қилинған бир хәлиқтур;
23 Бирақ араңларда ким буниңға қулақ салсун?
24 Әнди ким Яқупни олҗа қилған?
25 Шуңа У улар үстигә ғәзәп-қәһрини,