1 Шу күнләрдә Һәзәкия әҗәл кәлтүргүчи бир кесәлгә муптила болди. Амозниң оғли Йәшая пәйғәмбәр униң қешиға берип, униңға: —
2 Һәзәкия йүзини там тәрәпкә қилип Пәрвәрдигарға дуа қилип:
3 — И Пәрвәрдигар, Сениң алдиңда һәқиқәт вә пак дил билән меңип жүргәнлигимни, нәзириң алдиңда дурус болған ишларни қилғанлиғимни әсләп қойғайсән, — деди.
4 Андин Пәрвәрдигарниң сөзи Йәшаяға йетип мундақ дегәндә: —
5 Берип Һәзәкияға мундақ дегин: —
6 Шуниң билән Мән сени вә бу шәһәрни Асурийә падишасиниң қолидин қутқузимән; Мән сепил болуп бу шәһәрни қоғдаймән.
7 Шуниң билән Пәрвәрдигарниң Өзи ейтқан ишини җәзмән қилидиғанлиғини саңа испатлаш үчүн Пәрвәрдигардин мундақ бешарәтлик аламәт болидуки,
8 Мана, Мән қуяшниң Аһаз падиша қурған пәләмпәй үстигә чүшкән сайисини он қәдәм кәйнигә яндуримән».
9 Йәһуда падишаси Һәзәкия кесәл болуп, андин кесилидин әслигә кәлгәндин кейин мундақ хатириләрни язди:
10 — «Мән: «Өмрүмниң оттурисида тәһтисараниң дәрвазилириға бериватимән,
11 Мән: — «Тирикләрниң зиминида туруп Худайим Яһни, Яһни көрәлмәйдиған,
12 Мениң туралғум чарвичиниң чедиридәк өзүмдин йөткилип кәтти;
13 Таң атқичә мән күтүп, өзүмни тиничландуруп жүримән,
14 Мән қарлиғач яки турнидәк вичирлап жүримән;
15 Немә десәм болар? Чүнки У маңа сөз қилди вә Өзи мошу ишни қилди!
16 И Рәб, адәмләр мошундақ савақлар билән яшиши керәк;
17 Мана, өзүмниң бәхит-течлиғим үчүн азап үстигә азап тарттим;
18 Чүнки тәһтисара Саңа рәхмәт ейталмайду;
19 Өзүм бүгүн қилғинимдәк Саңа рәхмәт ейтидиғанлар тирикләр, тирикләрдур;
20 Пәрвәрдигар мени қутқузушқа нийәт бағлиғандур;
21 (Йәшая болса: — «Әнҗир пошкили тәйярлап, ярисиға чаплаңлар, у әслигә келиду», дегән еди
22 вә Һәзәкия: — «Мениң Пәрвәрдигарниң өйигә чиқидиғанлиғимни испатлайдиған қандақ бешарәтлик аламәт берилиду?» дәп сориған еди).