1 «Әнди мән өз күзитимдә туруверимән,
2 Һәм Пәрвәрдигар җававән маңа мундақ деди: —
3 Чүнки бу көрүнгән аламәт кәлгүсидики бекитилгән бир вақит үчүн,
4 Қара, тәкәббурлишип кәткүчини!
5 Бәрһәқ, шарап униңға сатқунлуқ қилиду, —
6 Буларниң һәммиси кейин у тоғрилиқ тәмсилни сөзләп,
7 Сәндин җазанә-қәриз алғучилар бирақла қозғалмамду?
8 Сән нурғун әлләрни булаң-талаң қилғанлиғиң түпәйлидин,
9 Һалакәт чаңгилидин қутулуш үчүн,
10 Нурғун хәлиқләрни вәйран қилип,
11 Чүнки тамдин таш нида қилиду,
12 Жутни қан билән,
13 Мана, хәлиқләрниң җан тикип тапқан меһнитиниң пәқәт отқа йеқилғу қилинғанлиғи,
14 Чүнки худди сулар деңизни қаплиғандәк,
15 Өз йеқиниңға һарақни ичкүзгүчигә —
16 Шан-шәрәпниң орнида шәрмәндичиликкә толисән;
17 Ливанға қилған зулум-зораванлиқ,
18 Ойма мәбудниң немә пайдиси,
19 Яғачқа «Ойған!» дегән адәмгә,
20 Бирақ Пәрвәрдигар Өз муқәддәс ибадәтханисидидур!