1 Һабаккук пәйғәмбәр көргән, униңға жүкләнгән вәһий: —
2 Аһ Пәрвәрдигар, қачанғичә мән Саңа нида қилимән, Сән аңлимайсән?
3 Сән немишкә маңа қәбиһликни көргүзисән,
4 Шуңа қанун паләч болуп қалди,
5 Әлләр арисида болидиған бир ишни көрүп беқиңлар, убдан қараңлар, һәйрануһәс қелиңлар!
6 Чүнки мана, Мән һелиқи мүҗәзи осал һәм алдирақсан әл калдийләрни орнидин турғузимән;
7 Улар өзлириниң дегинини һесап қилиду һәм өзини халиғанчә жуқури тутиду;
8 Уларниң атлири илпизлардин иштик,
9 Уларниң һәммиси зулум-зораванлиққа келиду;
10 Бәрһәқ, у падишаларни мазақ қилиду,
11 Шундақ қилип у шамалдәк ғуюлдап өтиду,
12 Сән Әзәлдин Бар Болғучи әмәсму, и Пәрвәрдигар Худайим, мениң Муқәддәс Болғучим?
13 Сениң көзүң шунчә ғубарсиз едики,
14 Сән адәмләрни худди деңиздики белиқлардәк,
15 Шу калдий киши уларниң һәммисини чаңгикиға илиндуриду,
16 Вә ториға қурбанлиқ суниду,
17 Әнди у шу тәриқидә торини тохтавсиз бошитивәрсә,