Romanos 4
TIM vs ARIB
1 Akto Yuda nengât hakunenŋe Abraham âmâ wan peniaŋep? dâwaen.
1 Que diremos, pois, ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Abrahamŋe Anutugât den kârikŋe lokombo Anutuŋe ekmâ dosage bo tatgiŋdâp dâep dâine benŋe Abrahamŋe ikiŋaet nâŋgâmbo humo akbop. Amâ Anutugât meteŋân âmâ bo.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Akto Anutugât denân hin yendâp aregâten, “Abrahamŋe Anutu nâŋgaŋdo aregât dosage bo dâm makmâ miawagaŋep.”
3 Pois, que diz a Escritura? Creu Abraão a Deus, e isso lhe foi imputado como justiça.
4 Dâ luâk siâŋe âi mendo âmâ benŋe hâuŋe waŋmaen are amâ han kalem nenŋaet pat bo. Amâ hâu kutigit aŋmaen.
4 Ora, ao que trabalha não se lhe conta a recompensa como dádiva, mas sim como dívida;
5 Dâ luâk siâŋe âi bo mem âmâ Anutuŋe bâleŋe meme nengât dosa hepunmap yâk nâŋgaŋbiap âmâ ainâk Anutuŋe luâk aregât nâŋgâm kepilâ kepilâŋaet akmâ nâŋgâm âmâ dosa bo tatgiŋdâp dâm magaŋbiap.
5 porém ao que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é contada como justiça;
6 Aregât keiŋe Dawidiŋe hainâgâk nâŋgâm âmâ luâk siâ âmâ âi bo mendo Anutuŋe gâunaŋmâ dosage bo dâwiapgât yâkgât heroŋe maroŋegât keiŋe hin kulemgoep.
6 assim também Davi declara bem-aventurado o homem a quem Deus atribui a justiça sem as obras, dizendo:
7 “Dosa umatŋe mem manmai yâk Anutuŋe dosayeŋe bo tatyeŋgiâp dâwiapgât are nâŋgâmbiâ ukenŋe akbiap.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Akto luâk siâŋe bâleŋe akmâ gaep yâk Humoŋe nâŋgaŋdo dosage olop bo aktât dâm magaŋbiap yâk nâŋgâmbo amâ ukenŋe humo akbiap.”
8 Bem-aventurado o homem a quem o Senhor não imputará o pecado.
9 Akto ukenŋe humo are âmâ Yuda tirip olop nengâlâk pat aktâp mon? Me tirip bâlâk yâk yeŋgât olop aktâp? Aregât Abrahamgât pat nâŋgâenŋe keiŋe miawakberâp. Hin. Abrahamŋe Anutu nâŋgaŋdo Anutuŋe ekto ârândâŋ agep. Hain nâŋgâmaen.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança sobre a circuncisão somente, ou também sobre a incircuncisão? Porque dizemos: A Abraão foi imputada a fé como justiça.
10 Akto wan sowân dosage bo dâm magaŋep? Tirip olop malewân me tirip bâlâk malewân? Tirip olop malewân ain bo magaŋep. Ulikŋân Abraham tirip bâlâk mandoân Anutuŋe dosaŋe hepunaŋep.
10 Como, pois, lhe foi imputada? Estando na circuncisão, ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas sim na incircuncisão.
11 Yâk tirip bâlâk malewân Anutu nâŋgaŋdo dosaŋe hepunaŋep aregât tirip kulem beirâ waŋep. Anutuŋe hain agaŋepgât benŋe Abrahamŋe hinŋe tirip bâlâk manmaiŋe Anutu nâŋgaŋmaigât dosa bâlâk hinare akmai yâk yeŋgât Eweyeŋe ulikŋân meme agep.
11 E recebeu o sinal da circuncisão, selo da justiça da fé que teve quando ainda não era circuncidado, para que fosse pai de todos os que crêem, estando eles na incircuncisão, a fim de que a justiça lhes seja imputada,
12 Abraham hain agepgât âmâ nen tirip olop manmaen nengât Ewenenŋe agep. Dâ tirip hâknenŋân miawagep aregât bo. Abrahamŋe hâkŋân tirip bo talewân âmâ Anutu nâŋgaŋminep, dâp areâk watmâ Anutu nâŋgaŋmaen âmâ benŋe Anutu amâ Humonenŋe dâenŋe ârândâŋ akbiap.
12 bem como fosse pai dos circuncisos, dos que não somente são da circuncisão, mas também andam nas pisadas daquela fé que teve nosso pai Abraão, antes de ser circuncidado.
13 Anutuŋe Abrahamgât bâgilupŋe hân hârok yeŋgiwian dâm hângât pat katyeŋgiep amâ den kârikŋe loko lokogât akmâ bo. Abrahamŋe Anutu nâŋgaŋmâ kepilâmbo âmâ Anutuŋe nâŋgâmbo ârândâŋ agepgât Anutuŋe hângât magep.
13 Porque não foi pela lei que veio a Abraão, ou à sua descendência, a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo, mas pela justiça da fé.
14 Amâ hingât. Anutuŋe makmâ hâriep aregât pat amâ den kârikŋe lokomai yâk yeŋgât makmâ hâriep dâine benŋe Anutu nâŋgaŋmaen are amâ yânŋe akbop. Akto Anutuŋe makmâ hâriep akai yânŋe akbop.
14 Pois, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e a promessa é anulada.
15 Aregât keiŋe hin. Den kârikŋe arekŋe amâ dosagât hâuŋe kaknenŋân katmap. Dâ den kârikŋe bâlâgân âmâ den koko are bo miawakmap.
15 Porque a lei opera a ira; mas onde não há lei também não há transgressão.
16 Are gârâmâ Anutu nâŋgaŋmâ kepilâmaen are nengât miawagep. Amâ wangât? Hingât. Anutuŋe ukenŋaet akmâ han kalem akmâ makmâ hârembo Abrahamgât kâmolân hârok yâk yeŋgâlân miawagep. Dâ den kârikŋe lokomai gâlâk bo. Abraham amâ nengât hakunenŋe dâmaengât Abrahamŋe Anutu nâŋgaŋdo bunŋe agep amâ nen Anutu nâŋgaŋdenŋe bunŋe akmap aregât akmâ nengâlân miawagep.
16 Porquanto procede da fé o ser herdeiro, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja firme a toda a descendência, não somente à que é da lei, mas também à que é da fé que teve Abraão, o qual é pai de todos nós.
17 Aregât keiŋe Anutuŋe makto kulemgoep hin tatâp. “Nâŋe luâk kâmotŋe kâmotŋe yâk yeŋgât Eweyeŋe akbiat dâm makmâ hâregiŋdân.” dâep. Abrahamŋe Anutu nâŋgaŋmâ hin nâŋgâm kârigiep, “Anutu amâ momoŋe mem golâ katyekmap. Akto siâ me siâ bo yendâp are dâmbo miawakmai.” hain nâŋgâep.
17 {como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí} perante aquele no qual creu, a saber, Deus, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são, como se já fossem.
18 Akto Anutuŋe, “Gâŋgât kâlelupge biwirâ miawakbai” dâm magaŋep, den are nâŋgâmbo humo agep. Akto den are biwiŋân mem kârikŋe mâŋgim malepgât hânŋe hânŋe yâkgât bâgilupŋe miawakbaigât nâŋgâep.
18 O qual, em esperança, creu contra a esperança, para que se tornasse pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência;
19 Hain akmâ âmâ hombaŋŋe 100 malepgât ikiŋe hâkŋe serokŋe akto Saragât hâkŋe gai hainâgâk agep are ekmâ nâŋgâmbo umatŋe bo agep. Akto Anutuŋe magep are nâŋgâm âmâ bo hanoko agep.
19 e sem se enfraquecer na fé, considerou o seu próprio corpo já amortecido {pois tinha quase cem anos}, e o amortecimento do ventre de Sara;
20 Akto Anutuŋe pat âlepgât magep are nâŋgâm âmâ han biwiŋe bo hogo agep. Amâ bunŋerâm malep. Hain akmâ nâŋgaŋmâ kârigem Anutugât nâŋgâmbo âgâ aŋdo ikiŋe biwi kat katgât kârikŋe akmâ âgâep.
20 contudo, à vista da promessa de Deus, não vacilou por incredulidade, antes foi fortalecido na fé, dando glória a Deus,
21 Amâ Anutuŋe siâ me siâ makmâ hâriep are bunŋe agâk dâmbo âlepŋe miawakbiap nâŋgâep.
21 e estando certíssimo de que o que Deus tinha prometido, também era poderoso para o fazer.
22 Hain nâŋgâepgât akto Anutu nâŋgaŋdo bunŋe agepgât Anutuŋe yâkgât nâŋgâm âmâ “Dosage bo tatgiŋdâp.” dâm makto miawagaŋep.
22 Pelo que também isso lhe foi imputado como justiça.
23 Akto Anutuŋe dosage bo tatgiŋdâp den are Abraham gâlâk bo magep.
23 Ora, não é só por causa dele que está escrito que lhe foi imputado;
24 Nengât gai aktâp. Kembunenŋe Yesu Kristo momoŋân ba mem agalep Anutu yâk nâŋgaŋmaen nengât gai magep. Akto nengât akmâ miawaknengiwiap.
24 mas também por causa de nós a quem há de ser imputado, a nós os que cremos naquele que dos mortos ressuscitou a Jesus nosso Senhor;
25 Are âmâ Anutuŋe makto Yesu dosa nenŋaet akmâ moep. Mondo dosa bâlâk manbaengât âmâ Anutuŋe momoŋânba mem agalep.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões, e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?