1 สติปัญญาไม่เรียกหาหรือ
2 เธอยืนอยู่บนยอดสูงข้างทาง
3 และเธอตะโกนอยู่ที่ข้างประตู ทางที่เปิดเข้าสู่ตัวเมือง
4 “บรรดาผู้ชายเอ๋ย เราเรียกหาเจ้าทุกคน
5 พวกคนเขลาเอ๋ย จงหยั่งรู้ความฉลาดรอบคอบ
6 จงฟังเถิด เพราะว่าเราพูดถึงสิ่งประเสริฐ
7 ด้วยว่า ปากของเราพูดความจริง
8 ทุกคำพูดที่ออกจากปากของเราล้วนเป็นความชอบธรรม
9 เป็นคำพูดที่ตรงสำหรับผู้หยั่งรู้
10 จงรับคำสั่งสอนของเราแทนการรับเงินเถิด
11 ด้วยว่าสติปัญญาดีกว่าเพชรนิลจินดา
12 เราคือสติปัญญา เราอยู่ในความฉลาดรอบคอบ
13 ความเกรงกลัวพระผู้เป็นเจ้าคือการเกลียดชังความชั่วช้า
14 คำแนะนำและสติปัญญาอันสมบูรณ์เป็นของเรา
15 บรรดากษัตริย์พึ่งเราในการครองราชย์
16 บรรดาราชโอรสพึ่งเราในการปกครอง
17 เรารักบรรดาผู้ที่รักเรา
18 ความมั่งมีและเกียรติยศอยู่กับเรา
19 ผลของเราดีกว่าทองคำ หรือแม้แต่ทองบริสุทธิ์
20 เราเดินในทางแห่งความชอบธรรม
21 เพื่อให้ความมั่งมีแก่คนที่รักเรา
22 พระผู้เป็นเจ้าสร้างเราขึ้นมาตั้งแต่ปฐมกาลแห่งการสร้างสรรค์ของพระองค์
23 เราถูกสร้างสรรค์ขึ้นก่อนกาลใดๆ
24 เมื่อครั้งที่ยังไม่มีทะเลลึก
25 ก่อนที่เทือกเขาจะตั้งมั่น
26 ก่อนที่พระองค์จะสร้างแผ่นดิน
27 เมื่อพระองค์สร้างสวรรค์ เราก็อยู่ที่นั่น
28 เมื่อพระองค์วางก้อนเมฆไว้บนท้องฟ้า
29 เมื่อพระองค์จำกัดขอบเขตทะเล
30 และเราอยู่เคียงข้างพระองค์ดั่งนักออกแบบผู้มีฝีมือ
31 สุขสำราญอยู่บนแผ่นดินโลกของพระองค์
32 บัดนี้ ลูกๆ เอ๋ย จงฟังเรา
33 จงฟังคำสั่งสอนและจงมีสติปัญญา
34 โอ ความสุขเป็นของคนที่ฟังเรา
35 ด้วยว่า คนที่พบเราก็พบชีวิต
36 แต่คนที่กระทำผิดต่อเราก็ทำร้ายตนเอง