1 โอ อยากให้ศีรษะข้าพเจ้าเป็นแอ่งน้ำ
2 โอ ข้าพเจ้าอยากจะมีที่พัก
3 “พวกเขางอลิ้นได้อย่างคันธนู
4 “ให้ทุกคนระวังเพื่อนบ้านของตน
5 ทุกคนหลอกลวงเพื่อนบ้านของตน
6 กดขี่ข่มเหงและหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำอีก
7 ฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธากล่าวดังนี้
8 ลิ้นของพวกเขาเป็นเหมือนลูกธนูมีพิษ
9 พระผู้เป็นเจ้าประกาศว่า
10 เราจะร้องไห้และคร่ำครวญให้แก่เทือกเขา
11 เราจะทำให้เยรูซาเล็มเป็นกองซากปรักหักพัง
12 ใครเป็นผู้เรืองปัญญานักที่จะสามารถเข้าใจเรื่องนี้ พระผู้เป็นเจ้ากล่าวให้ใครฟัง เพื่อให้เป็นผู้ประกาศเรื่องดังกล่าว ทำไมแผ่นดินจึงเสียหายและรกร้างเหมือนถิ่นทุรกันดาร ถึงกับไม่มีผู้ใดผ่านไป
13 และพระผู้เป็นเจ้ากล่าวดังนี้ “เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้งกฎบัญญัติที่เราตั้งให้พวกเขาปฏิบัติตาม และเขาไม่ได้เชื่อฟังเรา หรือดำเนินตามกฎ
14 แต่ดื้อรั้นทำตามใจตนเอง และไปติดตามเทพเจ้าบาอัล อย่างที่บรรพบุรุษได้สอนพวกเขา
15 ฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะให้อาหารขมแก่ชนชาตินี้รับประทาน และให้น้ำมีพิษแก่พวกเขาดื่ม
16 เราจะทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปในท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ซึ่งพวกเขาและบรรพบุรุษของเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน และเราจะให้พวกเขาต้องเจอกับสงคราม จนกว่าเราจะทำลายพวกเขาจนหมดสิ้น”
17 พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธากล่าวดังนี้ว่า
18 ให้พวกเขารีบมาและส่งเสียงร้องรำพันให้กับพวกเรา
19 เสียงร้องรำพันจากศิโยนเป็นที่ได้ยิน
20 โอ พวกผู้หญิงเอ๋ย จงฟังคำกล่าวของพระผู้เป็นเจ้า
21 เพราะความตายได้ขึ้นมายังหน้าต่างของพวกเรา
22 พระผู้เป็นเจ้าประกาศว่า จงพูดตามนี้
23 พระผู้เป็นเจ้ากล่าวดังนี้ “อย่าให้ผู้เรืองปัญญาโอ้อวดถึงสติปัญญาของเขา อย่าให้ผู้มีอำนาจโอ้อวดถึงอำนาจของเขา อย่าให้ผู้มั่งมีโอ้อวดถึงความมั่งมีของเขา
24 แต่ผู้ที่โอ้อวด ก็จงให้เขาโอ้อวดถึงเรื่องนี้คือ เขาเข้าใจและรู้จักเราว่า เราคือพระผู้เป็นเจ้า ผู้แสดงความรักอันมั่นคง ความยุติธรรม และความชอบธรรมในแผ่นดินโลก เพราะเราชื่นชอบสิ่งเหล่านี้” พระผู้เป็นเจ้าประกาศดังนั้น
25 พระผู้เป็นเจ้าประกาศดังนี้ว่า “ดูเถิด จะถึงวันที่เราจะลงโทษทุกคนที่เข้าสุหนัตแต่เพียงร่างกายเท่านั้น
26 อียิปต์ ยูดาห์ เอโดม บรรดาบุตรของอัมโมน โมอับ และทุกคนที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายที่ตัดผมที่จอนหู เพราะประชาชาติทั้งปวงไม่เข้าสุหนัต และใจของพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดไม่ได้เข้าสุหนัต”