Números 11
TBG vs ARA
1 Vi entara vaiinti nahenti tinavuqaa nora maaravanoma vaivo tivake nuntu nauntu ti vauvaro Noravano Kotiva vika uva irura. Viva vika uva iruvaro vira kaara vira arara itovaro viva iha vara kovaro ihavano vika naavu maaqa kaqatova auvahihataa vaura ita taiqa kora.
1 Queixou-se o povo de sua sorte aos ouvidos do Senhor ; ouvindo-o o Senhor , acendeu-se-lhe a ira, e fogo do Senhor ardeu entre eles e consumiu extremidades do arraial.
2 Mintumanta vaiinti nahenti tave, viraqaahai Mosirara, Mpo, tinavu kahaqiane, tuvaro Mosiva Nora Kotira aarovaro ihavano qimpa vura.
2 Então, o povo clamou a Moisés, e, orando este ao Senhor , o fogo se apagou.
3 Mintumanta vika vi vatukara autu nteha tiha, Taberave – Ihavano-Itako-Vatukarave, tura. Noravano Kotiva varako ihava vika avutana iteharo qoraiqama nimitorara ti, vika minti tura.
3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá, porque o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Airi vo vatanaaka Isareri hampata vuka, vo enta vo enta vohaa karaqai namaqi vuvaro popohomanta vika vo karavata naataa umanta vaura.
4 E o populacho que estava no meio deles veio a ter grande desejo das comidas dos egípcios; pelo que os filhos de Israel tornaram a chorar e também disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Tenavu Isipini vaiha, airi havuka kia koqaa aqukaraiti, qumina varakeha naavaunarave. Tenavu mini vaiha naaqerave, merenive, qaniqanive, kempuka qaniqanive, vi karara vi karara qaqi qumina varakeha naavaunarave.
5 Lembramo-nos dos peixes que, no Egito, comíamos de graça; dos pepinos, dos melões, dos alhos silvestres, das cebolas e dos alhos.
6 Vate maini vauraro tinavu kempuka taiqa vimanta kia karavata vatauro. Manaaqai vaivaro tinavu vi karara popohaivo, tura.
6 Agora, porém, seca-se a nossa alma, e nenhuma coisa vemos senão este maná.
7 Manaa vaireva, hanta auru kohe/naavara tava voqaara vaura.
7 Era o maná como semente de coentro, e a sua aparência, semelhante à de bdélio.
8 — ausente —
8 Espalhava-se o povo, e o colhia, e em moinhos o moía ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos; o seu sabor era como o de bolos amassados com azeite.
9 — ausente —
9 Quando, de noite, descia o orvalho sobre o arraial, sobre este também caía o maná.
10 Ho mati kia vaura kaara ekaa vaiinti nahenti nái vaintivara hampata nái seri naavu maaqa qentiana vaiha voqamake iqi rate vauvaro Mosiva vika iqi ratora irura.
10 Então, Moisés ouviu chorar o povo por famílias, cada um à porta de sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu, e pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 Nora Kotira aareharo tiharo, Mpo, Noravauvo, nantivarae are ti qoraiqama timitaaro? Nantivarae are tiriara kia quahaaro? Nantivarae are vaiinti nahentiqaa raqikia kaiqara ti vohaiqaqaaqai vataaro?
11 Disse Moisés ao Senhor : Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei favor aos teus olhos, visto que puseste sobre mim a carga de todo este povo?
12 Kia te vika kuvuarama tauraukavauve. Kia te vika noka vaiha vika vata tauraukavauve. Mpo, nantivarae are tiriara tihara, Nahentivano vaintiqaa raqikiharo vira kaqa varero vuru vonaini kaintema kera, are maa vatanaaka ntita varera vuru tenta kauqu aiqiqaa aqukehama nimirerave tuna vataraqaa vuru kaane, tianarave?
12 Concebi eu, porventura, todo este povo? Dei-o eu à luz, para que me digas: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança que mama, à terra que, sob juramento, prometeste a seus pais?
13 Maa vaiinti nahentika qaqiqai rateha matiara ti naari variavo. Te taihaie airi mati varake vika nimiari nevarave?
13 Donde teria eu carne para dar a todo este povo? Pois chora diante de mim, dizendo: Dá-nos carne que possamos comer.
14 Te tentaraa kia ho maa vaiinti nahentikaqaa raqikiqi virarave. Vi maarara kia ho varaainarave.
14 Eu sozinho não posso levar todo este povo, pois me é pesado demais.
15 Are mintima kera ti qoraiqama timitaqi virera, are homa ti harukaiqe te qutuvi kia qaiqaa vukaari utiha vi maarara varaqi vuare, tiro.
15 Se assim me tratas, mata-me de uma vez, eu te peço, se tenho achado favor aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.
16 Mosiva minti tuvaro Noravano Kotiva vira tiva amiro tiharo,
16 Disse o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem anciãos e superintendentes do povo; e os trarás perante a tenda da congregação, para que assistam ali contigo.
17 Ne mini ani vaiqe te tuvunte ai hampata uva tirerave. Te tenta Maraqura ai amunantemake, vikavata tenta Maraqura nimirerave.
17 Então, descerei e ali falarei contigo; tirarei do Espírito que está sobre ti e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo, para que não a leves tu somente.
18 Noravano Kotiva minti tivakero qaiqaa Mosirara tiharo, Ho vate are vaiinti nahenti mintima tiva nimiane:
18 Dize ao povo: Santificai-vos para amanhã e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor , dizendo: Quem nos dará carne a comer? Íamos bem no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.
19 Noravano Kotiva mati ni nimiramanta ne kiama vohaa entave, taara entave, kauquru entave, kauqurutanta entave, 20 entaqaive, nevarave.
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco, nem dez, nem ainda vinte;
20 Ne vohaa torarama mati namaqi viqata viqata tima, popohamavi, qaiqaa neha vuru vihivaro, vuruvano ni aiqi ntunahairovata tuvuanarove.
20 mas um mês inteiro, até vos sair pelos narizes, até que vos enfastieis dela, porquanto rejeitastes o Senhor , que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Noravano Kotiva minti tuvaro Mosiva nai tiva amiro tiharo, Noravauvo, iriane. Te airi vaiinti nahenti 600,000navuqaa raqiki vaurarama are tihara, Te homa vohaa torara vika mati nimirerave, tiaro. Ho are taihairae mati vira rantakera vika nimirevae tiaro?
21 Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; e tu disseste: Dar-lhes-ei carne, e a comerão um mês inteiro.
22 Ike, tenavu ekaa purumakauve sipisipive aruke nimiari vika nama taiqake, vika ho naurove tivarave? Ekaa havuka nora namariqiraara vika nimiariraro kia ho vikaqi varianarove, tiro.
22 Matar-se-ão para eles rebanhos de ovelhas e de gado que lhes bastem? Ou se ajuntarão para eles todos os peixes do mar que lhes bastem?
23 Minti tuvaro Noravano Kotiva Mosira nai tiva amiro tiharo, Are tiriarae vira kempukavano kia ho vaivo tiaro? Are inaaraiqakaa varikerama tavenarave. Are vaihara tavairaro te tiarira haikava qovaraanarove kiae qovaraanarove, tiro.
23 Porém o Senhor respondeu a Moisés: Ter-se-ia encurtado a mão do Senhor ? Agora mesmo, verás se se cumprirá ou não a minha palavra!
24 Noravano Kotiva minti tuvaro Mosiva iriro, vahaaqaini veva ntero Noravano Kotiva tu uvara vaiinti nahenti tiva nimiro, viraqaahairo viva qiata vaiinti 70navu naarama kero, vikara Seri Naavu ututumate variate tiro.
24 Saiu, pois, Moisés, e referiu ao povo as palavras do Senhor , e ajuntou setenta homens dos anciãos do povo, e os pôs ao redor da tenda.
25 Minti tumanta vika ututumate vauvaro Noravano Kotiva vira naantiara quromuraqi tuvuntero Mosikantiro uva tivakero, viraqaahairo viva Mosira amu Maraquraraqihairo voki kempukara varakero qiata vaiinti 70navu nimura. Mintiakero nimuvaro Maraqura viva vikaqi vaumanta vikavata paropeti vaiinti uva tuntemake, uva ti vaura. Kia vo entavata vika minti tiraiti, vi entaraqai vika paropeti uva mintimake tura.
25 Então, o Senhor desceu na nuvem e lhe falou; e, tirando do Espírito que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos; quando o Espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas, depois, nunca mais.
26 Ho vinavuka paropeti uva ti vaumanta, qiata vaiinti votanta Eladaatika Medaatika kia qiata vaiinti vokuka Kotira Seri Naavuni ruvaaquma vunaini viraiti, vitanta qaqi vatukaini vauvarovata, Noravano u Maraqurava vitantaqaavata tuvu vaumanta vitantavata vaiha paropeti vaiintivano uva tuntemake, Kotira uva tiva qoqaiqi vaura.
26 Porém, no arraial, ficaram dois homens; um se chamava Eldade, e o outro, Medade. Repousou sobre eles o Espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram à tenda; e profetizavam no arraial.
27 Vitanta minti ti vaumanta qaraaka vaiinti vovano kantero vuru Mosira tiva amiro tiharo, Eladaatika Medaatika vatukaini vaiha paropeti vaiinti voqaantemake, uva ti variavo, tiro.
27 Então, correu um moço, e o anunciou a Moisés, e disse: Eldade e Medade profetizam no arraial.
28 Minti tuvaro Nunira maaqu Iosuaava, qaraaka vaiintivano vau entaraqaahairo Mosira hampata vaiharo vira kaiqa kahaqamaqi ani vauva, Mosirara tiharo, Nora vaiintio, are vuru tira vitanta kia uva tiraiti, uve variate, tiro.
28 Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus escolhidos, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe-lho.
29 Iosuaava minti tuvaro Mosiva aqao tiro, Vovano ti vatuka varaainara are virarae nora aato iriaro? Kia virara noraiqaakera iriane. Noravano Kotiva nai Maraqura vaiinti nahenti nimira ekaa vikavata paropetivano Kotira uva qoqaiqama kaintemake tivera, te hovema tirarave, tiro.
29 Porém Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Tomara todo o povo do Senhor fosse profeta, que o Senhor lhes desse o seu Espírito!
30 Mosiva mini vaiharo ekaa vi uvara tiva taiqakero Isareri qiata vaiintinavu hampata anirantero vatukaini vura.
30 Depois, Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Noravano Kotiva uvai vara kovaro uvaivano utiharo nora namariqaahairo airi uviri ventaqiro anura. Vika muavu voqaara vau uvirika ata vare, vata vauvau niha vatuka avutaqivata, vatuka aaqainivata, unutete vaura. Airitahaavano ekaa ho tave vata maatara, aru mpiqake unutete vaura.
31 Então, soprou um vento do Senhor , e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial quase caminho de um dia, ao seu redor, cerca de dois côvados sobre a terra.
32 Mintumanta vaiinti nahenti kuariqaavata entaqivata ni vaiha uviri vira nuntuke vare vaura. Qaiqaa vira qararaavata qaqiqai nuntuke vare vaura. Vika vohaiqa vohaiqavano airi uviri varora maaravano vaireva, 1,000 kilo aatarakero vaura.
32 Levantou-se o povo todo aquele dia, e a noite, e o outro dia e recolheu as codornizes; o que menos colheu teve dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Ho vaiinti nahenti uviri vira qaqi ne vauvaro Noravano Kotiva vikara arara itovaro nora aihaviraara vara kovaro vikaqi tuvumanta vika vi aihaviraara vare airi vaiinti nahenti qutu vura.
33 Estava ainda a carne entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, quando se acendeu a ira do Senhor contra o povo, e o feriu com praga mui grande.
34 Airi vaiinti nahenti vi entara qutu vumanta mini quntama torara ti, vika vi vatara autu nteha tiha, Kibaroti-Hataava – Voqamake-Mati-Naataa-Uka-Quntama- Taanainive, tura.
34 Pelo que o nome daquele lugar se chamou Quibrote-Hataavá, porquanto ali enterraram o povo que teve o desejo das comidas dos egípcios.
35 Ho Isareri vika vi vatara ke, Haserotini orunte mini seri naavu maaqa kaqate vaura.
35 De Quibrote-Hataavá partiu o povo para Hazerote e ali ficou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?