Lucas 20
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Ašăl iyyăn, isaɣra Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, ixaṭṭăb i-ăddinăt isălan n-Ălənžil a-s t-dd-osăn kăl-tikutawen d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-inušămăn n-Iṣrayil,
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 ənnăn-as: «Lăɣăt-anăɣ, mi kay-ikfăn turhajăt n-amišəl n-tikunen-ti-dăɣ, meɣ daɣ mi kăy-ikfăn tărna-ta-dăɣ s-tăjjăd a-wa tăjjăd?»
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Innʼ-asăn: «Ad-hawăn-ăjăɣ năkk-dăɣ asəstan iyyăn, ămăra, lăɣătăt-ahi:
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 Mi dd-ăšmašălăn Exya wa n-Enəsselmăɣ i-ad-isəlmăɣ ăddinăt dăɣ-aman? Ak Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn meɣ dăgg-adəm ɣas?»
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ănmăkkăsăn s-takše, ad-jannen: «Afăl has-nənna: ‹Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn›, ad-hanăɣ-ănn: ‹Adiš, mafăl wăr tomenăm s-a-wa hawăn-inna.›
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Afăl has-nənna dăgg-adəm ɣas a t-dd-ăšmašălnen, ad-hanăɣ-tăkf tamətte iket-net sămmăjori n-tihun ed təkkas iket-net ăššăk a-s Exya ănnăbi n-Măssinăɣ a ămoos.»
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Ǝqqălăn-dd, ənnăn-as wăr əssenăn ere t-dd-ăšmašălăn.
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš năkk-dăɣ, wăr hawăn-e-ăllăɣeɣ ere wa hi-ikfăn tărna ta s-tăjjăɣ a-wa tăjjăɣ.»
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Issăɣlăy-tăn-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen tangalt dăɣ-hasăn-innă: «Kăla ăddomăt ăhaləs iyyăn ašəkrəš n-lăɣnăb, ifăr-t i-inəsduma iyyăḍ təzzar, ikkʼ ăkall iyyăn dăɣ-hin-ăhoja.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 Tăwwăḍ-dd tăqqăn n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd săr-săn ănaxdim i-ad-has-dd-awəy ɣur-săn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš. Osă-dd inəsduma wi fărnen ašəkrəš, əḍnăyăn-t tiwit təzzar, əssəglăn-t korăyrăy.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 Olăs-dd săr-săn ašəmmišəl n-ănaxdim iyyăn daɣ, jăn dăɣ-s ənta-dăɣ tiwit, ăsmăḍrăyăn-t, əssəglăn-t korăyrăy.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Ăšmašăl-dd săr-săn daɣ wa s-kăraḍ, ənta, ăsbayăsăn-t təzzar, əntăjăn-t-in korăyrăy.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 Innă măssi-s n-ašəkrəš ḍarăt-a-wen: ‹Ǝndek ăddăbara ămăra? Wăr hin-ăqqima ɣas ar ad-săr-săn šəmmišəlăɣ rure-ɣ wa əkneɣ tărha, ənta ya, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn.›
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ǝnhăyăn inaxdimăn rure-s n-măssi-s n-ašəkrəš imal-dd ɣas, ănmănnăn jer-iman-năsăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net, nărməset-t, năjet iman-net, dihen ad-tumas tăkasit ti-nănăɣ›.
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Ărmăsăn-t, əzjărăn dăr-s ašəkrəš, ănɣăn-t kərəf.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Ma tordam, wi-dăɣ inaxdimăn, ma hasăn-mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš?
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Ǝḍmanăɣ-awăn a-s ămăra, ad-tăn-dd-ass ənta iman-net, ilhəs-tăn iket-dăɣ-năsăn, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ.» Ǝslăn, ăddinăt i-a-wen ɣas, ənnăn: «Assəkăḍ ăkall!»
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Issăɣlăy-tăn-dd akăyad-net, innʼ-asăn: «Adiš mafăl ătiwănna dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 tăhunt-ta-hi, ere fălla-s oḍăn,
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Innʼ-asăn Ɣisa a-wen ɣas, əttărăn ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-imănokalăn n-kăl-tikutawen əmmək s-t-ăstărmăsăn ălwăqq-wen-dăɣ ed, əssanăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ, a ăssiiɣlăy tangalt-ta-dăɣ măšan, wăr jen a-wen ed, ăksuḍăn tamətte.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Jăn-as ḍarăt-a-wen ənniyăt dăɣ-ijəj, ăšmašălăn-dd săr-s inaramăn janen iman-năsăn ălmăt ăddinăt oɣadnen i-ad-t-səwwənnən a-wărăn itətwənn, əjən-t dăɣ-ifassăn n-gəfăr d-əlxəkum-net.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s a-wa jănned d-a-wa săɣred iket-net, oɣad; wăr tăẓmăẓlăyăd ăddinăt ed tabarăt ta n-Măssinăɣ ɣas a saɣred.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Ămăra, năssistăn-kăy: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-Qăyṣăr wa n-ămănokal măqqărăn meɣ?»
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net amsud wa t-illăn ḍarăt asəstan wa has-jăn, innʼ-asăn
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 «Săkənăt-ahi-dd ărriyal, tăllăɣem-ahi ere wa ilăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?» Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.»
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-Qăyṣăr a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.»
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Indăr-asăn făw a t-səwwənnən erk măjrăd dat-tamətte, əqqălăn-dd ɣas tofʼ-en tăkunt n-ălwižab wa hasăn-ija, ăssosămăn.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Osʼ-e-hi-dd ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-taggayt ta n-kăl-sadus-i jănnănen a-s wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan, afăl ăba ăwadəm, əmdăn isălan-net.
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 Ǝssəstănăn-t, ənnăn-as: «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ădobăn ăhaləs, ăba-t wăr oher ara d-hănne-s, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.›
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf: Kăla t-əllăn əssa ăŋŋatăn, ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar măšan, ăba-t wăr-ikreš ara,
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 išrăy-t wa s-əssin s-adubən n-hănne-s,
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 ilkăm-as daɣ wa s-kăraḍ măšan, wăr tăn-iha i dăr-s oharăn ara; ădobănăn-tăt əssa-essăn, ăba-tăn daɣ iket-năsăn, wăr t-illa i dăr-s oharăn ara.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Ăba daɣ ḍara-săn tamăḍt.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Năssiistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-săn wa s-e-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən əssa-essăn?»
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Innʼ-asăn Ɣisa: «Dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, tidubunăn meddən, tidubunnăt tiḍeḍen
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 măšan, ăddinăt wi ikfa Măssinăɣ turhajăt n-ad-dd-ənkărăn jer-inəmmuttan i-ad-əjjəšăn ălžănnăt, jer-wi n-meddən wăla tiḍeḍen, ad-ăbas ămiɣatărăn s-adubən,
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 ed ăbas dăɣ-săn təlkam tamăttant, ad-alăhăn d-ănjălosăn, umasăn aratăn n-Măssinăɣ ed, ənkărăn-dd jer-inəmmuttan.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Dăɣ-a-wa dd-iqqălăn isălan n-tanăkra jer-inəmmuttan, issətbăt-tăn ănnăbi Mosa ed, ašăl wa t-iɣră Emăli dăɣ-tabsăɣt ta tăhjăljălăt wăr răqq, iɣrʼ-e Mosa s-isəm: Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub.
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 A-wen, ălmăɣna-net a-s, ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr ədderăn wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen ed data-s, əddarăn iket-dăɣ-năsăn.»
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Imməjrăd hărăt dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt ḍarăt-a-wen i-Ɣisa, ənnăn-as: «Ălɣalim, edăwănne-năk, ikna.»
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Ăbas t-illa ḍarăt-a-wen ere ihălăn asəstan-net.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Issəstăn-tăn Ɣisa ḍarăt-a-wen, innʼ-asăn: «Ma isawănnen ăddinăt a-s Ălmasex, rure-s n-Dawəd?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Ajăn wădden Dawəd iman-net inna fălla-s dăɣ-əlkəttab wa n-Ăẓẓăbur:
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 hundăɣ hăr ăjăɣ išənja-năk daw-iḍarăn-năk.›
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 Ɣas kunta Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm ‹Emăli›, əndek əmmək wa s-ăddobăt ad-umas rure-s?»
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-inəṭṭulab-net dat-tamətte ta has-tăsijădăt:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 «Agəẓăt iman-năwăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt, ijraẓ-asăn ad-tikələn timukal dăɣ-isəlsa ăhobătnen, ijraẓ-asăn ad-hasăn-tajjăn ăddinăt isofan dăɣ-tišarriten, ărhan tisăqqima ti ănnuflăynen dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud d-atwəsəmɣar dăɣ-imjora,
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 saknen a-s hărkuk tumadăn, a-s ija a-wen, tihăɣăn a-wa ihăn ifassăn n-tinuḍăfen, ilkam dăɣ-săn ăššăreɣa səmmăn.»
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.