Números 11

SUS vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Lɔxɔɛ nde, ɲama naxa e mawa e xa tɔɔrɛ xa fe ra Alatala ya i. Alatala naxa xɔnɔ na fe ma, a fa tɛ rasin ɲama tagi, a yire nde gan yonkinde sɛɛti ma.
1 Depois o povo tornou-se queixoso, falando o que era mau aos ouvidos do Senhor; e quando o Senhor o ouviu, acendeu-se a sua ira; o fogo do Senhor irrompeu entre eles, e devorou as extremidades do arraial.
2 Ɲama to gbelegbele Munsa ra, a naxa Alatala maxandi. Na kui tɛ naxa xuben.
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 E naxa na yire xili sa Tabera, na nan na ki «Tɛ mankanɛ,» barima Alatala nu bara tɛ rasin e tagi.
3 Pelo que se chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Mixi kobi ndee to wa donse mɔɔli gbɛtɛ xɔn ma, Isirayilakae man naxa e mawa, a falafe ra, «Muxu wama sube nan xɔn!
4 Ora, o vulgo que estava no meio deles veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel também tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Muxu muxu ratuma na donse fanyi ma muxu naxan sɔtɔ Misira bɔxi ma kɔbiri xanbi, alɔ yɛxɛ, kaakunboosi, basikɛti, yɛbɛ, nun yɛbɛ maniyɛ.
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça, e dos pepinos, dos melões, dos porros, das cebolas e dos alhos.
6 Kɔnɔ yakɔsi donse xɔli mu na muxu ma, barima ‹mana› donse nan tun na be.»
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 Na «mana» nu luxi nɛ alɔ funden xɔri fiixɛ.
7 E era o maná como a semente do coentro, e a sua aparência como a aparência de bdélio.
8 Ɲama nu minima a matongode, e fa a din gɛmɛ ra, xa na mu, mulunyi kui. E nu lɛki yailanma a ra. A nu luxi alɔ ture nu na a ma.
8 O povo espalhava-se e o colhia, e, triturando-o em moinhos ou pisando-o num gral, em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 Mana nu goroma xini goro tɛmui.
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, sobre ele descia também o maná.
10 Munsa naxa ɲama wa xui ramɛ. Mixi birin nu e mawama e xɔnyi. Alatala naxa xɔnɔ ki fanyi ra. Munsa naxa kɔntɔfili.
10 Então Moisés ouviu chorar o povo, todas as suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu; e aquilo pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 A naxa Alatala maxɔrin, «N Marigi, munfe ra i bara yi kɔntɔfili lu i xa konyi ma? N munse rabaxi naxan a niyama i xa yi ɲama xa kote dɔxɔ n xun ma? N tan nan nu wama a xɔn?
11 Disse, pois, Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, pois que puseste sobre mim o peso de todo este povo.
12 N tan nan e barixi? Munfe ra i bara e sa n bɛlɛxɛ, n xa e xanin bɔxi ma i naxan laayidixi e benbae bɛ, alɔ dingɛ a xa di xaninma ki naxɛ?
12 Concebi eu porventura todo este povo? dei-o eu à luz, para que me dissesses: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança de peito, para a terra que com juramento prometeste a seus pais?
13 N sube sɔtɔma minden yi ɲama birin bɛ? E e mawama e wama sube xɔn.
13 Donde teria eu carne para dar a todo este povo? porquanto choram diante de mim, dizendo: Dá-nos carne a comer.
14 N keren mu nɔma yi ɲama birin xa kote ra, a binya n bɛ.
14 Eu só não posso: levar a todo este povo, porque me é pesado demais.
15 Faxɛ nan fisa na kote bɛ. Xa n ma fe rafan i ma, i naxa n xun nakana.»
15 Se tu me hás de tratar assim, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.
16 Alatala naxa a masen Munsa bɛ, «Isirayila fori tongo solofere malan n bɛ, i naxee kolon taa yareratie nun kuntigie ra. E xa e malan hɔrɔmɔlingira dɛ ra i sɛɛti ma.
16 Disse então o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem os anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da revelação, para que estejam ali contigo.
17 N fama gorode i yire, won xa wɔyɛn. N Xaxili Sɛniyɛnxi naxan fixi i ma, n na nde bama i ma, n xa na sa e fan ma, alako i keren naxa yi ɲama xa kote xanin sɔnɔn. Wo nun na kuntigie nan a xaninma fa.»
17 Então descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão eles o peso do povo para que tu não o leves só.
18 «A fala ɲama bɛ, ‹Wo xa wo yɛtɛ rasɛniyɛn, barima tina wo sube donma nɛ. Alatala bara wo wa xui mɛ, a falafe ra, «Muxu wama sube nan xɔn ma. Lufe Misira nan fisa.» Alatala fama sube fide wo ma wo naxan donma.
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? pois bem nos ia no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.
19 Kɔnɔ wo mu a donma xɛ xi keren, xa na mu xi firin, xa na mu xi suuli, xa na mu xi fu, xa na mu xi mɔxɔɲɛn.
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 Wo a donma nɛ han kike keren, han a mini wo ɲɔɛ kui, han a raɲaaxu wo ma, barima wo bara Alatala rabɛɲin, naxan na wo ya ma. Wo bara wo mawa a falafe ra, «Munfe ra muxu minixi Misira?»›»
20 mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que se vos torne coisa nojenta; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Munsa naxa a masen Alatala bɛ, «I a falama i sube fima yi ɲama ma kike keren bun ma? N na xɛmɛ wulu kɛmɛ senni nan ya ma.
21 Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; todavia tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 Xuruse gɔɔrɛ mu nɔma e ralide sube ra. Hali yɛxɛ naxee na baa ma, e mu nɔma e ralide.»
22 Matar-se-ão para eles rebanhos e gados, que lhes bastem? ou ajuntar-se-ão, para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 Alatala naxa a yaabi, «N sɛnbɛ xurun na rabade? I fama a kolonde xa n ma wɔyɛnyi findixi nɔndi nan na.»
23 Pelo que replicou o Senhor a Moisés: Porventura tem-se encurtado a mão do Senhor? agora mesmo verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 Munsa naxa siga Alatala xa masenyi dɛntɛgɛde ɲama bɛ. A naxa ɲama forie mixi tongo solofere malan Ala xa hɔrɔmɔlingira rabilinyi.
24 Saiu, pois, Moisés, e relatou ao povo as palavras do Senhor; e ajuntou setenta homens dentre os anciãos do povo e os colocou ao redor da tenda.
25 Alatala naxa goro nuxui kui, a masenyi ti Munsa bɛ. A naxa a yɛtɛ Xaxili Sɛniyɛnxi nde tongo naxan nu na Munsa ma, a a sa na fori mixi tongo solofere ma. Na Xaxili Sɛniyɛnxi to goro e ma, e naxa so masenyi tife Ala xili ra, kɔnɔ e mu a ikuya.
25 Então o Senhor desceu: na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito que estava sobre ele, pô-lo sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles profetizaram, mas depois nunca mais o fizeram.
26 Kɔnɔ xɛmɛ firin nu na na fori tongo solofere ya ma naxee mu siga malanyi. E mu siga hɔrɔmɔlingira yire, e naxa lu yonkinde kui. Kɔnɔ Ala Xaxili Sɛniyɛnxi naxa goro e fan ma, e fa masenyi ti Ala xili ra ɲama tagi.
26 Mas no arraial ficaram dois homens; chamava-se um Eldade, e o outro Medade; e repousou sobre eles: o espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram para irem à tenda; e profetizavam no arraial.
27 Fonike nde naxa a gi, a sa a fala Munsa bɛ, «Eledade nun Medadi na masenyi tife Ala xili ra ɲama tagi.»
27 Correu, pois, um moço, e anunciou a Moisés: Eldade e Medade profetizaram no arraial.
28 Nunu xa di xɛmɛ Yosuwe, naxan nu Munsa malima kafi a fonike tɛmui, a naxa a fala Munsa bɛ, «N marigi, i xa na fe dan.»
28 Então Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus mancebos escolhidos, respondeu e disse: Meu Senhor Moisés, proíbe-lho.
29 Munsa naxa a yaabi, «I tɔɔnɛ tife n tan nan ma fe ra? A xɔli n ma Alatala xa ɲama birin findi namiɲɔnmɛe ra naxee bara Ala Xaxili Sɛniyɛnxi sɔtɔ!»
29 Moisés, porém, lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Oxalá que do povo do Senhor todos fossem profetas, que o Senhor pusesse o seu espírito sobre eles!
30 Na tɛmui, Munsa nun Isirayila kuntigie naxa gbilen ɲama ya ma.
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Alatala naxa foye xungbe ramini kelife baa ma, naxan xɔni gbegbe radin ɲama yonkinde rabilinyi, han kelife yonkinde tagi, a sa dɔxɔ fɛɛɲɛn keren ɲɛrɛ ra.
31 Soprou, então, um vento da parte do Senhor e, do lado do mar, trouxe codornizes que deixou cair junto ao arraial quase caminho de um dia de um e de outro lado, à roda do arraial, a cerca de dois côvados da terra.
32 Ɲama naxa fɛɛɲɛn na xɔnie matongo ra, han na kuye iba. E man naxa fɛɛɲɛn xɔnie matongo ra, han kankan naxa paani ya fu sɔtɔ, litiri kɛmɛ saxan tongo suuli sama paani naxan kui. E naxa e rafen e xa yonkinde rabilinyi.
32 Então o povo, levantando-se, colheu as codornizes por todo aquele dia e toda aquela noite, e por todo o dia seguinte; o que colheu menos, colheu dez hômeres. E as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Kɔnɔ beenu Isirayilakae xa gɛ na sube donde, Alatala naxa xɔnɔ e ma, a e ɲaxankata a xɔrɔxɔɛ ra.
33 Quando a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, acendeu-se a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor ao povo com uma praga, mui grande.
34 E naxa na yire xili sa Kibiroti Hataawa, na nan na ki «milante gaburi,» barima milante gali nan nagata mɛnni.
34 Pelo que se chamou aquele lugar Quibrote-Taavá, porquanto ali enterraram o povo que tivera o desejo.
35 Ɲama naxa keli Kibiroti Hataawa, e sa yonkin Xaseroti.
35 De Quibrote-Taavá partiu o povo para Hazerote; e demorou-se em Hazerote.

Ler em outra tradução

Comparar com outra