Marcos 6
SPS vs ARC
1 Jisas naus osing a fan to aya, Ya tabin fatabin fi naa to tana fan Tsunia; an matisian Tsunia vovou iny Towa.
1 E, partindo dali, chegou à sua terra, e os seus discípulos o seguiram.
2 An tan Nainy Fafaatouf tana taa Jiu Ya tanik iny faatsuts to tana numaa iny fafaatouf tana taa Jiu ana fokinai nongoiny Towa saar ser rangat, “Fei te nom a mes a fo vegiau to ei? Saf a nat to ei na te nom Ya na? Kat fei sa kat a foka iny faatok to ei?
2 E, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo- o, se admiravam, dizendo: De onde lhe vêm essas coisas? E que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Ayei koraa Ya na tsoiny fatsun numaa, ito na guei tsoiny ten Meri ge? Ayei koraa Ya na famuinyasiny ten Jemis me Josep ai Judas me Saimon? An fuainy fafinen Ya te kaa kan ror tovei!” Ana fokinai fataivou Towa.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria e irmão de Tiago, e de José, e de Judas, e de Simão? E não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Jisas tsue to tsuri, “A kuigin te natiny famaari rori tan fo mamatsiny pan, sai tana ngats fan tsunia fatoobing ai tana fo nuatsin ya fatoobing ai numaa tsunia fatoobing a sikia.”
4 E Jesus lhes dizia: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Ayei gim non ma onot ma kat a fo binun iny faatok reits na ya, sai te onot tsun non ma fasaur Ya na niman patsuur a tee vainy te faadis ror Ya te tsipaar rari.
5 E não podia fazer ali obras maravilhosas; somente curou alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ana Ayei karian fiisok nato tana saa, ri na sikia ta faaman. Ya naa vavis mito na tou fafaatsuts ir a vainy fapoopoan nar a fo fan.
6 E estava admirado da incredulidade deles. E percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Ya fikoo vaaguam rato na safunuu ana ina fuan a matisian Tsunia, Ya jiats i'ina fuan ratuari, ana Ya faan ratuarin gumgum iny buur ravainy masarau.
7 Chamou a si os doze, e começou a enviá-los de dois a dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos,
8 Ya faan ratuarin tsue fanat to: “Govets vaare yam ta isen ta ka tana tou tavet tsumi, san tsukan tsun ana sikia kan tu koinykoiny, ge ta poraa, ge ta painy moni koman a fo poraa tsumi.”
8 e ordenou-lhes que nada tomassem para o caminho, senão um bordão; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no cinto;
9 San u sandol tsun te fasobok romi ana mi te vau vaaren fuan vau.
9 mas que calçassem sandálias e que não vestissem duas túnicas.
10 Ana ayei tsue to tsuri, “Tana fo ngats fan te ruak romi an tana numaa te sof romi, kaa yam na aya onot non te naus osing romi na ngats fan.
10 E dizia-lhes: Na casa em que entrardes, ficai nela até partirdes dali.
11 Ai te ruak romi tana saf a fan ei na, ana vainy te gima fafasung faarof mami ge fanaginy tsue ror tsumi naus osing yam a fan mi te tafoor ravainy kuaf mou mami faatok rarori Gov te nai faan rarorin fasaraa.”
11 E, quando alguns vos não receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade vos digo que haverá mais tolerância no Dia do Juízo para Sodoma e Gomorra do que para os daquela cidade.
12 Matisian naa ser favaanan of ir a vainy ma reesik ari er takopis osing ton kat iny aveto tsuri.
12 E, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse.
13 Ana ri buur ravainy ton masarau kinai, ser tsiiu kan ir vainy faadis a tapui ser tsipaar rari.
13 E expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Aatouf Herot nongoiny a ka to, tana saa asangan e Jisas te saats a pan ser natiny ya. Mes panainy vainy tsue tsuk iny e Jisas, ser tsue, “E Jon a Tsoiny Fapeenan te tsun fatabin en tana mat, to sana fo mamatsiny parits iny faatok tapokaa ising me Tsunia.”
14 E ouviu isso o rei Herodes (porque o nome de Jesus se tornara notório) e disse: João, o que batizava, ressuscitou dos mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
15 San mes panan tsue to, “Ayei e Ilaija.” Ana mesapan tsue to, “A kuigin te faarei ror kuigin iny muan.”
15 Outros diziam: É Elias. E diziam outros: É um profeta ou como um dos profetas.
16 Sai tan nainy te nongoiny ya Herot ya tsue to, “E Jon a Tsoiny Fapeenan ito te govaar anyo na patsuun ya, ito aya te tsun fatabin en tana mat.”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, disse: Este é João, que mandei degolar; ressuscitou dos mortos.
17 Tabuiny mat non e Jon a Tsoiny Fapeenan, ai Herot faan iny ton tsue ma nots ari ya, ri te nai kotskots ya, er fakei naa towa tana numaa iny kotskots. Ayei kat kat to ma kat fapaparei ya Herodias, ten Herodias te peits fiisok iny e Jon,
17 Porquanto o mesmo Herodes mandara prender a João e encerrá-lo manietado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de Filipe, seu irmão, porquanto tinha casado com ela.
18 tana saa Jon a Tsoiny Fapeenan te tsue ets'ets e Herot, “Te sikia non ma toobing tsumanyi ma fipisui fiisen me natsun Filip a famuinyasiny tsumanyi!”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Herodias kaa me na peits ten Jon sa komainy ma atsuiny famat ya. Sai te sikia ma onot
19 E Herodias o espiava e queria matá-lo, mas não podia;
20 tana saa e Herot te kaa me na oraav ten Jon, tana saa ayei te nat e Jon a mes a tavaron ana taabos matan e Gov to sa komainy makok ya. Ya komainy kainy to ma vanongon tsunia, ana ayei kaa miton fakats kinai patang, sana ayei kaa men koman iny vanongon tsunia.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo; e guardava-o com segurança e fazia muitas coisas, atendendo-o, e de boa vontade o ouvia.
21 Tan sen nainy ai Herodias sab to naa isen a sanaan a rof ma kat yan koman tsunia. Tan nainy tsian te fakats fatabiny arin nainy agiir ten Herot to te kat arin a kainy ainy tsian sa vebus ir vainy karap tana gamaman tsunia, an tsoiny mumumua tan vainy puaan ana rin tsunaun tsian iny Galili.
21 E, chegando uma ocasião favorável em que Herodes, no dia do seu aniversário, dava uma ceia aos grandes, e tribunos, e príncipes da Galileia,
22 Tan nainy te sof a guei moun ten Herodias gagon ya tajiat to matar vainy faavot to sa fapaparei e Herot fiisen ramirin vainy te ainy, ai Herot rangats to na kooviou, “Ta saa te komainy rom anyi na? Nyo onot rou ma faan manyi.”
22 entrou a filha da mesma Herodias, e dançou, e agradou a Herodes e aos que estavam com ele à mesa. Disse, então, o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ana ayei kat ton tsuen man tana kooviou, “Man non jias, ta saa te rangat iny rom anyi tsonyo na, Nyo nai faan marom anyi, ito te tsue fi rom anyi nei ma kibei anyo na waau ana nyi te kaa men mes panan te onot non.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, até metade do meu reino.
24 Ana kooviou tafuts to jiarasan, sa tsue na ka ten tsinan, “Ta saa te rangat iny ronyo na?” Tsinan ya tsue to na ka, “A patsuun e Jon a Tsoiny Fapeenan ma tek govaar ri te govets mi ya.”
24 E, saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? E ela disse: A cabeça de João Batista.
25 Ana kooviou veesau fatabin tsun en naa to tana aatouf, sa tsue, “Anyo komainy marom anyi ma poote veesau tsun me na patsuun e Jon a Tsoiny Fapeenan tan kobuu ana nyi te faan vanyo ya.”
25 E, entrando apressadamente, pediu ao rei, dizendo: Quero que, imediatamente, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Ana aatouf reesik fiisok to; sai tan tsuen man tan tsue man non jias te kat ya matar a vainy te faan iny yan vebus tsuri to sa sikia ma ngats tsue tsunia tana kooviou.
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Sen tsun ana aatouf jiats to na tsoiny bei ot ma atoiny mi ya na patsuun e Jon. Tsoiny bei ot naus ratuari, ya toobing naa to tana numaa iny kotskots ya tek govaar to na patsuun e Jon.
27 E, enviando logo o rei o executor, mandou que lhe trouxessem ali a cabeça de João. E ele foi e degolou-o na prisão.
28 Ana ayei poote mito na patsuun e Jon tan kobuu, sa nai faan iny towa tana kooviou ana kooviou faan iny towa ten tsinan.
28 E trouxe a cabeça num prato e deu-a à jovem, e esta a deu à sua mãe.
29 Te nongon arin matisian ten Jon ri naa mito ser nom a puan ya ser nai fasooiny ya tan puts te kats tan fats.
29 E os seus discípulos, tendo ouvido isso, foram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 An amaraav tabin to ten Jisas, ser tsue of Ya na foka te kat ari ana foka te faatsuts iny ari.
30 E os apóstolos ajuntaram-se a Jesus e contaram-lhe tudo, tanto o que tinham feito como o que tinham ensinado.
31 Ana ayei tsue to tsuri, “Ami tsun ma naa tsom me tana pan a tomani, am favusuan tsom to,” tana saa a vainy a kinai naa ramiror ana ri naa ra naa to ser sikia kan ma ainy ta kainy ainy.
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, a um lugar deserto, e repousai um pouco. Porque havia muitos que iam, e vinham, e não tinham tempo para comer.
32 Ri kat to ser jias tan puak ri kovoo fi naa to tan a pan a uur ana tomani ri patsukaner.
32 E foram sós num barco para um lugar deserto.
33 Sana vainy a kinai tagaa rari te naa fi naa ri, ri nat ratuari, ser fakookuar fi naa matan, ton kinai te tsun me tana fo ngats fan ser nai ruak faamuan rari.
33 E a multidão viu-os partir, e muitos os conheceram, e correram para lá, a pé, de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles, e aproximavam-se deles.
34 Te sung naa ri ai Jisas of osing ton puak ai tan nainy te tagei Ya na vainy a kinai fiisok aaven Ya kaa miton tagtag tsuri, tana saa ri te faarein siip a sikia ta tsoiny veis, sa tanik iny faatsuts rari na ka na kinai.
34 E Jesus, saindo, viu uma grande multidão, e teve compaixão deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Te kat iny ananerof osto, an matisian Tsunia naa mito Tsunia ser tsue na ka, “Ito aya na pan a uur ana tomani, san nainy te naa busen;
35 E, como o dia fosse já muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele e lhe disseram: O lugar é deserto, e o dia está já muito adiantado;
36 jiat ir a vainy ma naa ri tana fo fan te siruu non er foiny to ta kainy ainy tsuar iny ainy.”
36 despede-os, para que vão aos campos e aldeias circunvizinhas e comprem pão para si, porque não têm o que comer.
37 Jisas biny ratuari sa tsue, “Mi patsukanem yam ma faan rari ta kainy ainy.” Ri tsue to Tsunia, “Nyi komainy maromam ma faan iny ta painy moni te onots non fuan a natus a kina a onots to ta koinykoiny iny fa'ainy rari?”
37 Ele, porém, respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Iremos nós e compraremos duzentos dinheiros de pão para lhes darmos de comer?
38 Ai Jisas rangats ratuari, “Fis a koinykoiny te kaa miromi? Ami ma nai tagaa,” Ai te nat fi ri nei, ri kaa miror, ri tsue to, “A ngim koinykoiny ana fuan a jian.”
38 E ele disse-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. E, sabendo-o eles, disseram: Cinco pães e dois peixes.
39 Jisas tsue of ton matisian Tsunia, ma tsue of ir a vainy ma vaagum ari, er kat to na fo gum patsun a aufing a wuwiir.
39 E ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em grupos, sobre a erva verde.
40 Ri kat to ser kat a fo gum, sen vaagum onots sen natus an mes vaagum onots ngim safunuu.
40 E assentaram-se repartidos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Ai Jisas nom to na ngim a koinykoiny ana fuan a jian Ya matoong fi naa to Gormirmir, sa faarof naa ten Gov, Ya ivoo ton koinykoiny, sa fafaan ir ya tan matisian Tsunia ma tatafas rari ya tana vainy. Ana Ayei mormor kainy to na fuan a jian fapoopoan narari faavot.
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, e abençoou, e partiu os pães, e deu- os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles. E repartiu os dois peixes por todos.
42 Fokinai ainy ser viits.
42 E todos comeram e ficaram fartos,
43 An matisian Tsunia nom to na safunuu an fuan a koverok ser fau favei yan ainy osing tan koinykoiny an jian.
43 e levantaram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Ari to te ainy tan koinykoiny onots toromainy a ngim a tapan mes gima as'as faavot me na fo moun min guei kakaii.
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
45 Vou na foka to aya Jisas faveveesau raton matisian Tsunia ma jias ari tan puak er mumua fi naa to tan mes panaan nan naaman tana ngats fan iny Betsaida, Tsunia te komainy ma fataasua tsom ir a fokinai er vavakas to.
45 E logo obrigou os seus discípulos a subir para o barco, e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Te fataasua fakap ya na vainy Ya paas fi to tana painy tet a tou faakats.
46 E, tendo-os despedido, foi ao monte para orar.
47 Te uurup bus a pan, san puak kaa busen fapoopoan nana naaman, ana ayei Tsivon kaa yen mats.
47 E, sobrevindo a tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Ya tagei raton matisian Tsunia te nag er tana tou suein puak, tana saa, ainysat tapoor me imus nan puak. Fapoopoan nana fopis a kilok ana aunom a kilok tana patsuu na nainy Jisas naa fi to tsuri taan ising naa patsun a naaman. Te komainy ma taan fafis rari.
48 E, vendo que se fatigavam a remar, porque o vento lhes era contrário, perto da quarta vigília da noite, aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar adiante deles,
49 San tan nainy te tagei ri Ya te taan fi mi Ya patsun a naaman, ri pon iny to na amatsuan, ser vaanei iny na Ya ri rorojiainy faavot rato,
49 mas, quando eles o viram andar sobre o mar, pensaram que era um fantasma e deram grandes gritos.
50 tana saa ri tagei faavots Ya ser oraav faavot rato. Sen tsun Jisas vegiau naa to tsuri sa tsue, “Kaa faparits yam! Anyo vaa ei aa. Oraav vaare yam!”
50 Porque todos o viram e perturbaram-se; mas logo falou com eles e disse-lhes: Tende bom ânimo, sou eu; não temais.
51 Ya jias to koman puak sa kaa fiisen ramiri ana ainysat sariof to. An matisian Tsunia saar faavot rato,
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento se aquietou; e, entre si, ficaram muito assombrados e maravilhados,
52 tsuri te gima fakats fanatnat iny a man nan koinykoiny te ivivoo Jisas, a aave rari te kio ovei en.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Tan nainy te guas naa ri, ri nai sung to tana pan iny Genesaret, ri tang iny ton puak.
53 E, quando já estavam no outro lado, dirigiram-se à terra de Genesaré e ali atracaram.
54 Te of osing arin puak, ana vainy inainy veesau tsuiny to Jisas,
54 E, saindo eles do barco, logo o reconheceram;
55 ser kuar vavis tan mamatsiny fan, ser nom ir vainy faadis, ser fasoon rari tana fo nenengan ri govet fi ratuari tana pan te kaa Ya.
55 e, percorrendo toda a terra em redor, começaram a trazer em leitos, onde quer que sabiam que ele estava, os que se achavam enfermos.
56 Ai tana fo pan te taan e Jisas tan fo fan, ai tan ngats fan ai tana fo pan te totovaar vavis rori, ana ri fateif raton vainy faadis tana pan iny totuan ana ri sing maamaa naa ten Jisas ma famanat rarin vainy faadis ma saras tsuiny korei arin nguen vau Tsunia ana ri to te saras nguen vau Tsunia tsipaar rato.
56 E, onde quer que entrava, ou em cidade, ou em aldeias, ou no campo, apresentavam os enfermos nas praças e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste, e todos os que lhe tocavam saravam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?