Atos 27

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Di obe wɔ baabuɛ alɛ butɔɔkyɛ ni Roma di Italia, baayɔ Paulo ku leyo batentɛ bawo baakpee di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ baatɔɔlɛɛ ni Yulio nnɛɛ kamɛ. Nnwɔɔ ninnyu batii ba ninyila mannyu ni Roma bakpɛtɛ dikudi le bɔɔlɛɛ ni Ɔka Kplɛ Dikudi nɛ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ni buayɔ oklo wɔ niakye ni Adramitio, kuatoofe ni Asia kasɔ. Nioso awo ku Makedonia otii wɔ bɔɔlɛɛ ni Aristarko niekye ni Tesalonika niasiɛ di oklo nwu kamɛ.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kaleesɛ, bualaabuo Sidon lekpo kotoko. Yulio lale Paulo sifutulɛ, aatɔɔ osuku di okpoo nwu kamɛ alɛ, akyɛ aalaanya basiɛwo nɔɔ alɛ baatɔɔ asaa ya niefĩ nwɔ ni abayɔ anklee ni osuku.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Buakple buadie ninfa ku oklo, kafɔɔ ta kɔfɛɛfɔ siene lafɛ kuatɔɔkyakako wo ni oso, buafe di Kipro kalɔ nɔɔ lɛkyɛ buatoso kɔfɛɛfɔ nwu.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Nioso buafe di Kilikia lekpo osi ku Panfilia lekpo osi buawa Mira lekpo kotoko di Likia kasɔ suoto.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Nfa di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo nwu nikɔkpaa wo ni lanya oklo onwii niakye ni Aleksandria, latoofe Italia kasɔ suoto. Ni aayɔ bamuu loo aakpee di oklo nwu kamɛ nɛ.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Di ayi kpinwu kamɛ, osuku nwu ɔkyɛ labawɛ osie fiɛ buafuo Knido okpoo obuo. Kɔfɛɛfɔ siene nwu niatɔɔfɛ ni ninfa oso, batafuo ɔkyɛ tinini. Nioso obe wɔ buabuo ni Salmone, buakɛ buafe di Kreta, nfa kasɔ ntĩi kɔfɛɛfɔ siene kanya.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Butakyo di lekpo kotoko, sebe fiɛ buabadu lɛba le bɔɔlɛɛ ni oklo kayilakɔ nwaa. Ditakyo di okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Lesea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Buale obe kpinwu di osuku nwu ɔkyɛ kamɛ, kanya onii bee kafɔɔ ntoofe. Osuku ɔkyɛ di ntu osi di obe nwu kamɛ kafɔɔ labawɛ osie nwaa. Nioso Paulo laka ma aatɔkɔ ma alɛ,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Teete anɛ, ntɔɔnya nlɛ osuku loo wɔ mmle ɔkyɛ diɛyɔ ni di nunua wɔ mmle mawɛ osie nwaa, diekye oklo wɔ mmle kamalalaa, ku asaa kpinwu, batii nkpa kafɔɔ kamawɔɔ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Kafɔɔ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ mmle lafũ oklo kanyayilatɛ ku oklo saate kɔka aalenkee nwɔ di Paulo labuɛ nii.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Nioso obe wɔ di oklo kayilakɔ nwu diɛlɛ alɛ baasiɛ ni di lɛwɔɔfɔ obe kamɛ oso, osuku bakyɛntɛ nwu mba ninlenke nii baatuna alɛ boosifi, baatoonyu alɛ loo bababuo Foinike. Ni, babafuo osiɛ ninfa di lɛwɔɔfɔ obe. Diekye Foinike nle okpoo di Kreta kasɔ suoto ninkpe ni seklo nnyilakɔ, nintĩi ni kɔfɛɛfɔ kanya di kufĩ katunkɔ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Di obe nwu kamɛ, kɔfɛɛfɔ kunwii latɔɔfɛ buɛɛ kuokye nkpaalɔ lɛkyɛ kuatɔɔwa, nioso diate oklo bawantɛ nwu fɛ osuku nwu ɔkyɛ malɛ ma. Nioso baafukuti oklo lekpo, ni baatu baafe di kasɔ ka bɔɔlɛɛ ni Kreta lekpo kotoko nɛ.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ditaklɛ kɔfɛɛfɔ siene ko manlɛɛ ni, Katoo kufĩ katunkɔ kɔfɛɛfɔ, lakyako ɔfɛ okye Kreta kasɔ suoto.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ni kɔɔfɛɛfɔ nwu labalɛ oklo nwu nɛ. Ditaba wo buamunikĩisa oklo nwu buakyɔɔ kɔfɛɛfɔ nwu anu. Nioso buata kɔfɛɛfɔ nwu osuku kuatuka wo kuatɔɔkyɛnko.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Sɛmaa fiɛ, buawɛ kawofakɔ kawo di kasɔ ka di ntu lɛmana diekyi ni bɔɔlɛɛ ni Kauda, di sɛmaa lɛkyɛ. Diawɛ osie fiɛ buafuo oklo biibii wɔ bukle ni di oklo kplɛ kamɛ onii ɔkaasa di lɛsaa suoto.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Di obe wɔ baamufũ nwu nii, baayɔ okũ baanii oklo kplɛ nwu kafɔɔ. Baatɔɔyɛkɛ alɛ kɔfɛɛfɔ mafɛ nwu kunsifiko apatapata lɛba di Libia lekpo kotoko. Nioso baasoosa abula ya ninta oklo nkyɛ nii. Nle mmle oso kɔfɛɛfɔ ko mmle laklee oklo nwu aakyɛ aatookyiko.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Kɔfɛɛfɔ siene nwu latɔɔfɛ ɔfɛ, nioso kaleesɛ, baakyako oklo kamɛ asaa ya aatuka ni odiki oyu di lekpo kamɛ.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Dii tiɛfa, baayɔ oklo akpɛmblasaa awo baayu di ntu kamɛ.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle lafɛ ayi kpi. Nioso kufĩ ee awɛntrɛbi ɔnya ditawɛ. Butasinwɛ osuku onyu bulɛ bubawɛ nkpa!
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Obe wɔ baatii ntoosiɛ ayi kpinwu alesaa ɔtanle ni yi, Paulo lataka aayila di anu lɛma, aatɔkɔ ma alɛ, “Babiloo, nse minnu mi ɔlaa, bitantu di Kreta yi, se dibuo le mmle diɛwa wo di suoto, se asaa loo kafɔɔ dieyu.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Kafɔɔ lekoto kotikiti ye, binya otu! Kuonwii loo dilɔbayu nkpa nɔɔ, oklo lete nimalalaa.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Diekye kɔsa ku kakyɛ, Yaa wɔ ole nle nii, nwɔ kosumu ni tɔkyɛntɛ nɔɔ lawa mi ɔkyɛ.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Paulo, tanyɛkɛ. Dikpe ni fɛɛyɔ ɔlaa lɛfɔ fɛɛtɛ di Kaesare anu. Yaa sifutulɛ se akpe ata fɔ ni oso, atɔɔnya minko batii ba ninkyɛ ni osuku wɔ mmle nyaami. Kuonwii lɛma dilɔba kpi.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Nioso basuɔtɔ, binya otu! Lefũ Yaa lenu nlɛ, dibawa kaanya fɛ mmle aatɔkɔ mi nii.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Kafɔɔ, kɔfɛɛfɔ makpaa wo kunta munaaka di kasɔ kawo suoto di ntu lɛmana diekyi ni kɔtɛ kamɛ.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle laklee wo kuatɔɔpɛ kuatoofenko katoo ku kala di Adria lekpo suoto lefosi ayi ana. Di lefosi dii naafa nkyɛntɛɛ, oklo loo bakpɛmblatɛ latofo alɛ nfɛ bɔɔtɛɛtɛɛ kasɔ kawo suoto.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Ninfɛ baayɔ ntu lɛkpapoosaa baakpee baanyu ntu nwu lekyofo, ni baanya alɛ ntu nwu lekyofo fɛ nkpaa kɔlafa afosi anyɔ. Obe wɔ baakple baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, baakple baaklapoosa ntu nwu baanyu, ni baanya alɛ lekyofo nimi nfɛ nte fɛ nkpaa afosi anaasĩ.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Nioso baayɛkɛ alɛ oklo manaasa di afuɔ kplɛ awo suoto, nkpo oso baasoosa abɔɔsaa ya ninkpe ni onutũ nwaa ana, beekpee ni okũ akle ni di oklo suoto diamufũ oklo nwu anse ni baakpee di ntu kasɔ di oklo sɛmaa, ni baapɛ ɔlaa baata Yaa alɛ, akyakaako kaasɛ ma nɛ.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Ni di oklo nwu bakpɛmblatɛ lamiɛ alɛ bootoso mandie ni di oklo nwu kamɛ oso, baasoosa oklo biibii nwu baakpee di ntu kamɛ, baabla fɛ omiɛ boomiɛ alɛ balaasoosa abɔɔsaa nutũle awo bakpee di oklo kplɛ sitũ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kafɔɔ, Paulo latɔkɔ bakpɛtɛ ku ɔnɔɔfo lɛma alɛ, “Nse bamuu lee bíekple bisiɛ di oklo wɔ mmle kamɛ, bibakpi.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nioso bakpɛtɛ ba mmle, baabudi oklo biibii nwu okũ wɔ ninkle nwu nii, baata nwu kuasifi ntu nwu kamɛ.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Ni koolesɛtũ, Paulo latikiti bamuu lɛma lekoto alɛ, bale alesaa awo. Ni aakple aabuɛ alɛ, “Lefosi ayi ana buobuo ni di nimiina le mmle kamɛ nɛ. Kuonwii lee diimufũ lelesaa ale.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Nioso lekoto kotikiti ye, bimufũ alesaa bile mmle biawɛ ni osie minaakpi ni. Diekye kuonwii lee disi nɔɔ onwini bia dilabayu.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Di Paulo labuɛ ɔlaa nwu aaloo nii, ninfɛ aayɔ bloblo aapɛ Yaa sɛfa di bamuu lɛma anu, ni aabɛ, aakyako ole nɛ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Nfanwu, bamuu lɛma baakpee situ, ni baakyako alesaa ole nɛ.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Awo ba niasiɛ ni di oklo nwu kamɛ, buawo fɛ batii alafa anyɔ afosi akuɛnsĩ batii bakuɔ.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Di obe wɔ batoloo ni alesaa ole, batii ba mmle lakple baadiki alesaa ya di oklo nwu ntuka nii baakpete di ntu kamɛ, mmle di oklo nwu kabla ni fɛnflɛ.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Di obe wɔ kaale lasɛ ni kɛsɛɛ, oklo bawantɛ ditatofo lekpo nwu kotoko. Kafɔɔ baanya kayilakɔ kanwii di lekpo nwu kotoko ninfa. Ni baanyu alɛ nse dialɛ bataawa oklo nwu anu manakpee ninfa.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Nkpo oso baabudi sikũ se ninkle ni abɔɔsaa nutũle ya ninkle ni oklo nwu, ni baadiki sewoso se man-yɔ mantooyilasa ni oklo sɛɛmaa nse kukyɛ. Ni baatakatɛsa dibula le kɔɔfɛɛfɔ mbuo ninta oklo nkyɛ ni kafɔɔ katoo alɛ kɔfɛɛfɔ katuka ma kuntɔɔkyɛnko nɛ.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Obe wɔ baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, oklo nwu anu lalaasa di kɔtɛ ditufu suoto kuaka kaamɛ, nioso kutasinfuo ɔtɔɔkyɛ. Ni kɔɔfɛɛfɔ siene nwu kafɔɔ latɔɔsa di sɛmaa lɛkyɛ, kuabiɛ kuadie nɛ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nioso bakpɛtɛ nwu lanyu alɛ leyo batentɛ nwu kɔwa ɔbatoso, nse beekpe ntu bɛɛlaadu lekpo kotoko, nkpo oso baamiɛ alɛ boolo ma.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Kafɔɔ ɔnɔɔfo lɛma lamiɛ alɛ oodiki ni Paulo nkpa oso, atatunako ma. Nioso aadiki kanya di suoto lɛma alɛ, mba nikafuo nii, bayefe babuo di ntu kamɛ baafia ntu basifi lekpo kotoko.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Mba kafɔɔ niebu ni matikanko ye, bawo lasaka di oklo aba ya niɛbibiɛ ni ku asaa nintika ni di ntu osi. Nle mmle oso, bamuu loo buadu lekpo kotoko, kuonwii ditakpi.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.