Rute 1

SES vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Zamanoo kaŋ ra alkaaley no ma laama Izirayel gandaa ra, heray beeri foo tee no din. Heraa woo sabbu se aru foo kaŋ ti Betelehem koyraa boro, Žuda gandaa ra, naaru ka goro ka waati tee Mowab hawsaa ra. A gana, nga nda nga wandoo nda nga izʼaru hinkaa.
1 Nos dias em que os juízes governavam, houve uma fome na terra; pelo que um homem de Belém de Judá saiu a peregrinar no país de Moabe, ele, sua mulher, e seus dois filhos.
2 Aroo woo maaɲoo ti Elimelek, wandoo maaɲoo ti Nawomi, izʼaru hinkaa maaɲey ti Mahiloŋ nda Kiliyoŋ. Ngi koyra-izoo maaɲoo ti Efrata kaŋ goo Betelehem, Žuda gandaa ra. I cindi Mowab hawsaa ra.
2 Chamava-se este homem Elimeleque, e sua mulher Noêmi, e seus dois filhos se chamavam Malom e Quiliom; eram efrateus, de Belém de Judá. Tendo entrado no país de Moabe, ficaram ali.
3 Waatoo kaŋ i goo no din Elimelek buu kaŋ ti Nawomi kurɲoo. Nawomi cindi, nga nda nga izʼaru hinkaa hinne.
3 E morreu Elimeleque, marido de Noêmi; e ficou ela com os seus dois filhos,
4 Nga izʼaru hinkaa hiiji Mowab woyyaŋ. Woy faa maaɲoo ti Orpa, affaa maaɲoo ti Rutti. I goro no din haya kaŋ too jiiri woy (10).
4 os quais se casaram com mulheres moabitas; uma destas se chamava Orfa, e a outra Rute; e moraram ali quase dez anos.
5 Woo banda ga, Mahiloŋ buu, Kiliyoŋ buu. Nawomi hinne ka cindi, a jaŋ kurɲoo, a jaŋ izey.
5 E morreram também os dois, Malom e Quiliom, ficando assim a mulher desamparada de seus dois filhos e de seu marido.
6 Hanoo kaŋ Nawomi maa kaŋ Abadantaa hinna nga gandaa borey ga ka heraa sanbu i ga, Nawomi soola ka hun Mowab ka yee nga koyra žeenaa ra, nga nda nga nzura woy hinkaa.
6 Então se levantou ela com as suas noras, para voltar do país de Moabe, porquanto nessa terra tinha ouvido que e Senhor havia visitado o seu povo, dando-lhe pão.
7 I na fondaa zaa cere bande ka dira ka koy Žuda gandaa ra.
7 Pelo que saiu de lugar onde estava, e com ela as duas noras. Indo elas caminhando para voltarem para a terra de Judá,
8 Nawomi nee nga nzura hinkaa se: «War si willi war do wala? War affoo kul ma koy nga ɲaa hugoo do. Ay gʼa ŋaaray Abadantaa ga, a ma gomni tee war se, takaa kaŋ nda war nʼa tee agay nda aru bisantey se.
8 disse Noêmi às suas noras: Ide, voltai, cada uma para a casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós o fizestes com os falecidos e comigo.
9 Abadantaa ma war affoo kul noo hiijay taaga kaŋ ga war biney yaynandi.» Šennoo woo banda ga, kaŋ a ga baa ka šerre, a na affoo kul summu. De nzura woy hinkaa hẽe ka mundi doori.
9 O Senhor vos dê que acheis descanso cada uma em casa de seu marido. Quando as beijou, porém, levantaram a voz e choraram.
10 De i nee Nawomi se: «Kalaa, kalaa, ir si hun ni bande, ir ga hanga ni ka koy ni gandaa ra.»
10 E disseram-lhe: Certamente voltaremos contigo para o teu povo.
11 Nawomi zaabi ka nee i se: «Ay ize woyey, wa willi war do. Macin se war ga baa war ma hanga ay bande? Ay žen, ay si hay koyne, soko ya hin ka duu izʼaruyaŋ kaŋ ma war hiiji.
11 Noêmi, porém, respondeu: Voltai, minhas filhas; porque ireis comigo? Tenho eu ainda filhos no meu ventre, para que vos viessem a ser maridos?
12 Ay ize woyey, wʼay naŋ, war ma willi war do. Ay hanse ka žen hiijay se. Ba nda ay hiiji, de hõ cijinoo hunday ra ay duu izʼaruyaŋ,
12 Voltai, filhas minhas; ide-vos, porque já sou velha demais para me casar. Ainda quando eu dissesse: Tenho esperança; ainda que esta noite tivesse marido e ainda viesse a ter filhos.
13 war ga hongu kaŋ war ga hin kʼi batu hala i ma beeri? Woo se war ga wanji ka hiiji jina wala? A si hin ka tee, ay ize woyey! Abadantaa kaboo kʼay kar, ay doroo ga hanse ka bisa war wanoo.»
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? deter-vos-íeis por eles, sem tomardes marido? Não, filhas minhas, porque mais amargo me é a mim do que a vós mesmas; porquanto a mão do Senhor se descarregou contra mim.
14 Orpa nda Rutti yee ka hẽe ka mundi doori. Woo banda ga, Orpa na Nawomi naagu nga gandoo ra kʼa summu-summu, de a willi. Amma Rutti wanji ka hun Nawomi bande.
14 Então levantaram a voz, e tornaram a chorar; e Orfa beijou a sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 Nawomi nee Rutti se: «Nʼga dii ni albora woyoo Orpa yee nga dumoo nda nga koyey do kaŋ a gʼi gana. Ni mo ma hanga a bande ka willi ni borey do.»
15 Pelo que disse Noêmi: Eis que tua concunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses; volta também tu após a tua concunhada.
16 Rutti nee Nawomi se: «Masʼay gaabi ya hun ni bande, ka yee ay do. Nongu kul kaŋ ra nʼga koy, nga ra ay ga koy. Nongu kaŋ ra nʼga goro, nga ra ay ga goro. Ni dumoo ga tee ya ne dumi. Koyoo kaŋ nʼgʼa gana ga tee ya ne Koy.
16 Respondeu, porém, Rute: Não me instes a que te abandone e deixe de seguir-te. Porque aonde quer que tu fores, irei eu; e onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo será o meu povo, o teu Deus será o meu Deus.
17 Nongu kaŋ ra nʼga buu nga ra ay ga buu, no din mo ra ay ga suturandi. Abadantaa ma goy goy ay ga nda ay hun ni bande, nda manʼti buuyan kʼir kaa cere ga.»
17 Onde quer que morreres, morrerei eu, e ali serei sepultada. Assim me faça o Senhor, e outro tanto, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Nawomi dii kaŋ Rutti kayandi nga ma hanga nga, woo se a mana yee ka šendandi a ga.
18 Vendo Noêmi que de todo estava resolvida a ir com ela, deixou de lhe falar nisso.
19 I dira cere bande ka koy hala Betelehem. Waatoo kaŋ i too Betelehem, koyraa borey kul miɲey cindi i ga hay. Koyraa woyey ga cere hãa ka nee: «Nawomi da ti woo?»
19 Assim, pois, foram-se ambas, até que chegaram a Belém. E sucedeu que, ao entrarem em Belém, toda a cidade se comoveu por causa delas, e as mulheres perguntavam: É esta, porventura, Noêmi?
20 A tuuru i se ka nee: «War masʼay cee nda Nawomi (maanaa ‹anneema›). Wʼay cee nda Mara (maanaa ‹hottay›). Zama haya kaŋ se Hini-kul-koyoo nʼay hunaroo hottandi ay ga.
20 Ela, porém, lhes respondeu: Não me chameis Noêmi; chamai-me Mara, porque o Todo-Poderoso me encheu de amargura.
21 Kaŋ ay ga hun ne, borotaray goo ay ga, amma Abadantaa nʼay yeeti kate ay kabe kooney. War masʼay cee koyne nda Nawomi, zama Abadantaa bere ay ga, de Hini-kul-koyoo nʼay kar.»
21 Cheia parti, porém vazia o Senhor me fez tornar. Por que, pois, me chamais Noêmi, visto que o Senhor testemunhou contra mim, e o Todo-Poderoso me afligiu?
22 Takaa woo nda Nawomi kaa ka hun Mowab hawsaa ra. Nga nda nga nzura woyoo Rutti kaŋ ti Mowab boro. I mana kaa Betelehem kala oržoo hegaa waati.
22 Assim Noêmi voltou, e com ela Rute, a moabita, sua nora, que veio do país de Moabe; e chegaram a Belém no principio da sega da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra