2 Coríntios 7
SCH vs ARIB
1 Ku ruol moroitak ngei, hi chonginkhâmngei murdi hih ei ta ranga sin ani. Masikin takpum le ratha min nim thei ngâi neinunngei renga inkêm ei ta, male Pathien rin puma omin inthiengna mikhipphar ei ti u.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nin mulungrîlngeia mun mi pêk roi. Tute chunga saloi tho mak mea; tute siet mak mea, tute chunga khom inlâpna rok uol mak me.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mahi theiloi nangni minchangna ranga ki ti ni maka; motona ke lei ti anghan, mi nin moroi sabak sikin munkhatin ei om tit ani, ei ringle, ei thile.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Nangni ki riet minthâr sabaka; nangni ko song tatak ani! Kin intaknangei murdia khom mohôknân ka la sip tita; râisânnân ki sipmat ani.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Macedonia kin tung suole khom inngamna reng dôn mak me. Muntina intaknangei aoma, midangngei leh inkhalin kin oma, kin mulungrîlngeia chinangei kin dôna.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Aniatachu Pathien mulungrîl inngûi minhar ngâipu han Titus a hong sikin mi mohôk minhara.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 A hong sika han kin râiaminsân vai nimaka, ama'n kho angin mo nin mohôk minharna chang khom mi min rieta. Ama'n ni mu rang nin nuom tie ngei khom mi rila, nin mulung nin min ruongtie ngei le mi thop ranga nin inthok tie ngei; mi ril sikin atûn hin chu ka râiasân uol ani zoi.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ke lekhamuthuon han nangni minngûi khom senla, ki miziek hah insîr khâi mu-ung. Chomolte chu nin inngûi ti ku mu lehan kên sîr ani.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Aniatachu atûn chu ka râiasân zoi nangni ki minngûi sika niloiin, nin inngûina han nin lampuingei nangni min thûl pe sikin. Ha inngûina hah Pathien'n a mang ani, male masikin nin chunga tho minchâi mak me.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Inngûina, Pathien'n a mang han mulungrîl inthûlna nangni pêkin sanminringna amintung ngâi sikin mahan insîrna om mak! Hannirese munisi inngûina mamangin chu thina amintung ngâi.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 En ta u, nin inngûinân Pathien sintho hih: ningsietna nangni min dôn tie ngei, nin theiloinaboi tie minlang ranga nin ngâklal tie ngei! Ma anga adikna tienga taksinangei, ma anga inningnangei, ma anga nuomnangei, ma anga inpêknangei, ma anga asaloi tho ngei dûkmintong ranga nin inthok tie ngei! Ma ngei roi han nangninanâkin minchâina reng dôn mak chei ti nin minlang ani.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Masikin, ma lekhamuthuon hah miziek khom ronga, atho minchâipu sika nimaka aninônchu tho minchâina tuongpu sika khom nimak. Manêkin idôr mo kin ta ranga nin inpêkna inthûktie, Pathien mitmua nangni min mu rangin ki miziek ani.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Masika han kêng mohôkin kin om.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 A kôm nangni ko song ngâia, male nangnin mâimôkinshakin mi dar mak chei. Nin kôm chongtak kin misîr bang ngâi, male ma anghan Titus kôm nangni ko songna han adik tiin ânlang zoi.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Male a rilnangei jôm rangin nin rêngin nin inthokngei, chi le innîk puma ama nin lei phâm ngâi hah a riettit sikin nin ta rangin a lungkhamna ânsôn uol zoi.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nin chunga kên ngamphar thei sikin idôra râisân mo ki ni zoi!
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?