Rute 3

RIFA vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ ؤُشَا لَالَّاسْ نَاعُومِي ثنَّا أَسْ: ”أَ يدْجِي، مَا ثُوغَا وَارْ تّخْسغْ أَذْ أَمْ أَفغْ أَمْشَانْ ن ڒَامَانْ حِيمَا أَذْ ثِيڒِيذْ مْلِيحْ؟

¹ E disse-lhe Noemi, sua sogra: Minha filha, não hei de eu buscar descanso, para que fiques bem?

² مَا وَارْ إِدْجِي بُوعَازْ، إِ غَارْ ثُوغَا شمْ جَارْ ثمْسخَّارِينْ نّسْ، ذ إِجّنْ زِي رَادْجْ نّغْ؟ خْزَارْ، أَسّْ-أَ غَارْ ثْمذِّيثْ، أَذْ إِزُّوزَارْ إِمنْذِي ذڭْ ؤُنذْرَارْ.

² Ora, pois, não é Boaz, com cujas moças estiveste, de nossa parentela? Eis que esta noite padejará a cevada na eira.

³ سِيرْذْ، ذْهنْ إِخفْ نّمْ ؤُشَا يَارْضْ ثَاقنْذُورْثْ نّمْ، خنِّي هْوَا-د غَارْ ؤُنذْرَارْ! وَارْ سشَّانْ إِخفْ نّمْ إِ ورْيَازْ أَڒْ غَا يِيڒِي إِشَّا إِسْوَا.

³ Lava-te, pois, e unge-te, e veste as tuas vestes, e desce à eira; porém não te dês a conhecer ao homem, até que tenha acabado de comer e beber.

⁴ مَاڒَا إِرَاحْ أَذْ إِطّصْ، أَذْ ثِيڒِي أَذْ ثَارْزُوذْ أَمْشَانْ مَانِي إِزّڒْ. أَذفْ خنِّي غَارْ ذِينْ، ثْعَارِّيذْ خْ دُّورِي خْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا زّڒْ ذِينِّي! نتَّا أَذْ أَمْ يِينِي خنِّي، مِينْ إِتّْخصَّا أَذْ ث ثڭّذْ.“

⁴ E há de ser que, quando ele se deitar, notarás o lugar em que se deitar; então, entra, e descobrir-lhe-ás os pés, e te deitarás, e ele te fará saber o que deves fazer.

⁵ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”مَارَّا مِينْ ذ أَيِي ثقَّارذْ، أَذْ ث ڭّغْ.“

⁵ E ela lhe disse: Tudo quanto me disseres farei.

⁶ نتَّاثْ ثهْوَا غَارْ ؤُنذْرَارْ ؤُشَا ثڭَّا أَمنِّي قَاعْ مِينْ ثُوغَا ذ أَسْ ثنَّا لَالَّاسْ.

⁶ Então, foi para a eira e fez conforme tudo quanto sua sogra lhe tinha ordenado.

⁷ ڒَْامِي إِشَّا إِسْوَا بُوعَازْ، إِفَارْحْ وُوڒْ نّسْ، إِكَّارْ يُويُورْ، حِيمَا أَذْ إِزّڒْ غَارْ طَّارْفْ ن إِجّْ ن ؤُعُورِّيشْ ن ثْقبِّيضِينْ ن إِمنْذِي. خنِّي ثُوسَا-د بْڒَا ڒْحسّْ، ثْعَارَّا خْ دُّورِي غَارْ إِضَارنْ نّسْ ؤُشَا ثزّڒْ.

⁷ Havendo, pois, Boaz comido e bebido, e estando já o seu coração alegre, veio deitar-se ao pé de um monte de cereais; então, veio ela de mansinho, e lhe descobriu os pés, e se deitou.

⁸ غَارْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ إِنّخْڒعْ ورْيَازْ نِّي، إِنّقْڒبْ، ؤُشَا خْزَارْ، إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثُوغَا ثزّڒْ غَارْ إِضَارنْ نّسْ.

⁸ E sucedeu que, pela meia-noite, o homem estremeceu e se voltou; e eis que uma mulher jazia a seus pés.

⁹ نتَّا إِنَّا: ”مِينْ ثعْنِيذْ شمْ؟“ نتَّاثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”نشّْ ذ رَاعُوثْ، ثَايَّا نّشْ. أڭّْ مَاشَا أَفْرِيوْ نّشْ خْ ثَايَّا نّشْ، مَاغَارْ شكْ ذ ونِّي إِزمَّارنْ أَذْ أَيِي إِفْذِي.“

⁹ E disse ele: Quem és tu? E ela disse: Sou Rute, tua serva; estende, pois, tua aba sobre a tua serva, porque tu és o remidor.

¹⁰ إِنَّا نتَّا: ”ثتّْوَابَارْكذْ شمْ زِي سِيذِي، أَ يدْجِي! ڒخُّو ذڭْ ؤُنڭَّارْ ثڭِّيذْ ثَامخْسِيوْثْ نّمْ إِشوَّارنْ مَاهُو س مِينْ ثڭِّيذْ ذڭْ ؤُمزْوَارُو، مَاغَارْ شمْ وَارْ ثُوزِّيڒذْ أَوَارْنِي إِ إِعزْرِييّنْ، إِمزْڒَاضْ نِيغْ أَيْثْ ن بُو وَاڭْڒَا.

¹⁰ E disse ele: Bendita sejas tu do Senhor , minha filha; melhor fizeste esta tua última beneficência do que a primeira, pois após nenhuns jovens foste, quer pobres quer ricos.

¹¹ خنِّي ڒخُّو، أَ يدْجِي، وَارْ تّڭّْوذْ شَا! مَارَّا مِينْ غَا ثِينِيذْ، أَذْ أَمْ ث ڭّغْ، مَاغَارْ قَاعْ وِي ذَا ذِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو إِسّنْ، أَقَا شمْ ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثمْحضْ.

¹¹ Agora, pois, minha filha, não temas; tudo quanto disseste te farei, pois toda a cidade do meu povo sabe que és mulher virtuosa.

¹² ڒخُّو خنِّي، ذ ثِيذتّْ نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُمفْذِي، مَاشَا ذِينْ عَاذْ إِجّْ ن ؤُمفْذِي نّغْنِي، ونِّي ذ أَمْ إِتّعْنَانْ كْثَارْ خَافِي نشّْ.

¹² Porém, agora, é muito verdade que eu sou remidor; mas ainda outro remidor há mais chegado do que eu.

¹³ سعْذُو دْجِيڒثْ-أَ ذَا. مَاڒَا إِمْسَارْ ثِيوشَّا ذِي صّْبحْ، نتَّا إِخْسْ أَذْ خَامْ إِفْذِي، مْلِيحْ، خنِّي أجّْ إِ-ث أَذْ إِفْذِي، مَاشَا مَاڒَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ شمْ إِفْذِي، خنِّي نشّْ أَذْ خَامْ فْذِيغْ، س ثِيذتّْ خنِّي أَمْ إِدَّارْ سِيذِي. قِّيمْ زّڒْ أَڒْ ثِيوشَّا.“

¹³ Fica-te aqui esta noite, e será que, pela manhã, se ele te redimir, bem está, ele te redima; porém, se te não quiser redimir, vive o Senhor , que eu te redimirei; deita-te aqui até à manhã.

¹⁴ أَمُّو إِ ثقِّيمْ ثزّڒْ غَارْ إِضَارنْ نّسْ أَڒْ ثِيوشَّا ؤُشَا قْبڒْ مَا إِزمَّارْ إِجّْ أَذْ إِژَارْ ونّغْنِي، ثكَّارْ، مَاغَارْ نتَّا إِنَّا: ”وَارْ ثتِّيڒِي ثتّْوَاسّْننْ، أَقَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثُوغَا ثُوسَا-د غَارْ ؤُنذْرَارْ“

¹⁴ Ficou-se, pois, deitada a seus pés até pela manhã e levantou-se antes que pudesse um conhecer a outro, porquanto disse: Não se saiba que alguma mulher veio à eira.

¹⁵ نتَّا إِنَّا عَاوذْ: ”كْسِي ثَاشْضَاضْثْ إِ زِي ثْڒحّْفذْ، طّفْ إِ-ت!“ ؤُشَا نتَّا إِشُّورْ إِ-ت س ستَّا ن ڒقْيَاسَاثْ ن إِمنْذِي ؤُشَا إِسَّارْبُو ت خَاسْ. خنِّي يُوذفْ غَارْ ثنْذِينْثْ.

¹⁵ Disse mais: Dá cá o roupão que tens sobre ti e segura-o. E ela segurou-o; e ele mediu seis medidas de cevada e lhas pôs em cima; então, entrou na cidade.

¹⁶ ثُوسَا-د نتَّاثْ غَارْ لَالَّاسْ ؤُ ثَانِيثَا ثسّقْسَا: ”مِينْ ثعْنِيذْ شمْ، أَ يدْجِي؟“ نتَّاثْ ثْحَاجَا أَسْ مَارَّا مِينْ كِيسْ إِڭَّا ورْيَازْ نِّي.

¹⁶ E veio à sua sogra, a qual disse: Como se te passaram as coisas, minha filha? E ela lhe contou tudo quanto aquele homem lhe fizera.

¹⁷ ثنَّا: ”ستَّا ن ڒْمُوذَاثْ-أَ ن إِمنْذِي إِوْشَا أَيِي ثنْ، مَاغَارْ نتَّا إِنَّا: ’شمْ وَارْ ثڭُّورذْ شَا غَارْ لَالَّامْ س إِفَاسّنْ إِخْوَانْ.‘ “

¹⁷ Disse mais: Estas seis medidas de cevada me deu, porque me disse: Não vás vazia à tua sogra.

¹⁸ خنِّي ثنَّا نَاعُومِي: ”رَاجَا، أَ يدْجِي، قِّيمْ ذَا أَڒْ غَا ثسّْنذْ مَامّشْ غَا ثفّغْ ثْمسْڒَاشْثْ. مِينْزِي أَرْيَازْ نِّي وَارْ إِتَّاريِّيحْ شَا أَڒْ د-إِسُّوفّغْ ثَامسْڒَاشْثْ عَاذْ أَسّْ-أَ غَارْ ؤُنڭَّارْ نّسْ.“

¹⁸ Então, disse ela: Sossega, minha filha, até que saibas como irá o caso, porque aquele homem não descansará até que conclua hoje este negócio.

Rute 3

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra