Êxodo 5
rifa (RIFA) vs NAA
1 أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ مُوسَا ذ هَارُونْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَذْ إِرَاحْ ڒْڭنْسْ إِنُو، حِيمَا أَذْ أَيِي إِعيّذْ ذِي ڒخْڒَا!‘ “
1 Depois Moisés e Arão foram e disseram a Faraó: — Assim diz o
2 مَاشَا فِيرْعُونْ إِنَّا: ”مِينْ إِعْنَا سِيذِي ؤُمِي غَا سْڒغْ إِ وَاوَاڒْ نّسْ ؤُشَا أَذْ جّغْ إِسْرَائِيل أَذْ إِفّغْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ سِيذِي ؤُ وَارْ تّجِّيغْ أَذْ إِرَاحْ إِسْرَائِيل.“
2 Faraó respondeu: — Quem é o
3 نِيثْنِي نَّانْ: ”أَربِّي ن إِعِيبْرَانِييّنْ إِمْسَاڭَارْ أَكِيذْنغْ، أجّْ أَنغْ خنِّي أَذْ نْرَاحْ ثِيشْڒِي ن ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذِي ڒخْڒَا، أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، حِيمَا وَارْ ذ أَنغْ إِڒقّفْ س طَّاعُونْ نِيغْ س سِّيفْ.“
3 Eles prosseguiram: — O Deus dos hebreus veio ao nosso encontro; portanto, deixe-nos ir caminho de três dias ao deserto, para que ofereçamos sacrifícios ao
4 ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ ن مِيصْرَا: ”مَايمِّي، أَ كنِّيوْ، مُوسَا ذ هَارُونْ، ثسّْبدّمْ ڒْڭنْسْ خْ ڒْخذْمثْ نّسْ؟ رُوحمْ كنِّيوْ، ذوْڒمْ غَارْ دّْقُوڒَاثْ إِ خَاومْ إِدْجَانْ!“
4 Então o rei do Egito disse: — Moisés e Arão, por que estão afastando o povo das suas tarefas? Voltem ao trabalho!
5 إِنَّا فِيرْعُونْ: ”خْزَارْ، أَقَا ڒخُّو ڒْڭنْسْ ن ثمُّورْثْ ذ أَطَّاسْ ؤُ كنِّيوْ ثخْسمْ أَذْ ثنْ ثسّْبدّمْ خْ وَارْبَارْ ن دّْقُوڒَاثْ إِ خَاسنْ تّْوَاڭّنْثْ.“
5 E Faraó disse também: — O povo da terra já é muito e vocês ainda querem que eles descansem de suas tarefas!
6 يُومُورْ فِيرْعُونْ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ إِ إِوقَّافنْ نْسنْ، إِنَّا:
6 Naquele mesmo dia Faraó deu uma ordem aos feitores do povo e aos seus capatazes, dizendo:
7 ”زِي سَّا ذ ثْسَاونْثْ وَارْ تِّيشمْ عَاذْ ڒُومْ إِ ڒْڭنْسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ ڭّنْ لَّاجُورْ أَمْ يِيضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. جّمْ ثنْ أَذْ رَاحنْ نِيثْنِي، أَذْ يْرُونْ ڒُومْ إِ يِيخفْ نْسنْ.
7 — Daqui em diante não forneçam mais palha ao povo, para fazer tijolos, como antes; que eles mesmos ajuntem para si a palha.
8 ڒْقدّْ ن لَّاجُورْ إِ ڭِّينْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ أَذْ خَاسنْ ث ثڭّمْ عَاوذْ، وَارْ زَّايسْ ثسّْنقِّيسمْ وَالُو، مِينْزِي نِيثْنِي ذ إِفِينْيَاننْ. خْ ؤُيَا سْغُويُّونْ أَمُّو، قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ أَربِّي نّغْ.‘
8 Mas exijam deles a mesma quantidade de tijolos que antes faziam. Não diminuam a cota. Eles estão desocupados e, por isso, gritam: “Vamos e sacrifiquemos ao nosso Deus.”
9 إِتّْخصَّا ڒْخذْمثْ أَذْ ثِيڒِي ثذْقڒْ خْ إِرْيَازنْ-أَ، حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ أَمُّو ؤُشَا وَارْ تِّيشنْ عَاذْ ثَايْنِيثْ إِ وَاوَاڒنْ إِخَارِّيقنْ.“
9 Imponham mais serviço a esses homens, para que se mantenham ocupados e não deem ouvidos a palavras mentirosas.
10 ڒخْذنِّي رُوحنْ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِوقَّافنْ نْسنْ ڭّْوجنْ خْ فِيرْعُونْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ فِيرْعُونْ: ’نشّْ وَارْ ذ أَومْ تِّيشغْ شَا عَاذْ ڒُومْ.‘
10 Então os feitores do povo e seus capatazes foram e falaram ao povo: — Assim diz Faraó: “Não fornecerei mais palha para vocês.
11 رُوحمْ كنِّيوْ أَذْ ثْيَارْومْ ڒُومْ مَانِي ث غَا ثَافمْ، مَاغَارْ وَارْ خَاومْ ثتّْوَاكّسْ وَالُو زِي ڒْخذْمثْ نْومْ.“
11 Vão vocês mesmos e ajuntem palha onde a puderem achar; porque não haverá redução no trabalho de vocês.”
12 ڒخْذنِّي إِمْبزّعْ ڒْڭنْسْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا، حِيمَا أَذْ يْرُونْ إِغدْجْ ذڭْ ومْشَانْ ن ؤُڒُومْ.
12 Então o povo se espalhou por toda a terra do Egito para ajuntar restolho em lugar de palha.
13 إِمْزيَّارنْ زِييَّارنْ خَاسنْ، نَّانْ: ”كمّْڒمْ ڒْخذْمثْ نْومْ، كُوڒْ أَسّْ مِينْ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا ذِينْ ڒخْذنِّي ڒُومْ.“
13 Os feitores os pressionavam, dizendo: — Terminem o trabalho de vocês, a tarefa do dia, como quando havia palha.
14 تّْوَافَارْشنْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي خَاسنْ ڭِّينْ إِمْزيَّارنْ ن فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسنْ: ”مَايمِّي وَارْ ثْكمّْڒمْ ثَاسْغَارْثْ نْومْ ن لَّاجُورْ أَمْ ڒبْذَا، إِضنَّاضْ لَّا ؤُ عَاوذْ أَسّْ-أَ لَّا؟“
14 E os capatazes dos filhos de Israel, que os feitores de Faraó tinham posto sobre eles, foram açoitados. Os feitores perguntavam aos capatazes: — Por que não terminaram nem ontem nem hoje a tarefa de vocês, fazendo tijolos como antes?
15 ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، سْغُوينْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ: ”مَايمِّي ثتّڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ إِسمْغَانْ نّشْ؟
15 Então os capatazes dos filhos de Israel foram se queixar a Faraó, dizendo: — Por que o senhor trata assim estes seus servos?
16 وَارْ إِتّْموْشِي بُو ؤُڒُومْ إِ إِسمْغَانْ نّشْ، وَاخَّا قَّارنْ أَنغْ: ’ڭّمْ لَّاجُورْ!‘ ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِسمْغَانْ نّشْ تّتّنْ أَعْمُوذْ، وَاخَّا ڒْعِيبْ أَقَا-ث ذِي ڒْڭنْسْ نّشْ!“
16 Já não nos fornecem palha, mas nos dizem: “Façam tijolos.” Eis que estes seus servos são açoitados; porém o seu próprio povo é que tem a culpa.
17 نتَّا يَارَّا-د: ”كنِّيوْ ذ إِفِينْيَاننْ، ذ إِفِينْيَاننْ أَطَّاسْ. خْ ؤُيَا ثقَّارمْ: ’جّمْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ مَاحنْذْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي.‘
17 Mas Faraó respondeu: — Vocês são uns desocupados! Vocês estão desocupados e, por isso, dizem: “Vamos e sacrifiquemos ao
18 رُوحمْ ڒخُّو أَذْ ثْخذْممْ. وَارْ ذ أَومْ تِّيشنْ عَاذْ أَڒُْومْ، وَاخَّا إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ثقِّيممْ ثْسبّْڒمْ ڒعْبَارْ ن لَّاجُورْ!“
18 Voltem, agora, ao trabalho. Vocês não receberão palha, mas terão de produzir a mesma quantidade de tijolos.
19 ڒخْذنِّي ژْرِينْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَقَا-ثنْ حَاڒَا، مِينْزِي إِتّْوَانَّا: ”كنِّيوْ وَارْ سّْنقْصمْ وَالُو زِي لَّاجُورْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ.“
19 Então os capatazes dos filhos de Israel se viram em aperto, porque diziam a eles: “Não haverá redução na quantidade de tijolos, na tarefa diária de vocês.”
20 ؤُمِي د-فّْغنْ خْ فِيرْعُونْ، مّْصَاذَافنْ أَكْ-ذ مُوسَا ذ هَارُونْ، إِنِّي ثُوغَا ذِينْ إِبدّنْ حِيمَا أَذْ ثنْ رَاجَانْ.
20 Quando saíram da presença de Faraó, encontraram Moisés e Arão, que estavam à espera deles,
21 نَّانْ أَسنْ: ”ذ سِيذِي، ذ ونِّي كنِّيوْ إِتّْوَاڒَانْ، ذ ونِّي خَاومْ إِ غَا إِحكْمنْ، مِينْزِي كنِّيوْ أَقَا ثسَّارْزْڭمْ أَنغْ غَارْ فِيرْعُونْ ذ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُمِي ذ أَسنْ ثڭِّيمْ سِّيفْ ذڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ أَنغْ نْغنْ.“
21 e lhes disseram: — Que o
22 ڒخْذنِّي إِذْوڒْ مُوسَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَ سِيذِي إِنُو، مَايمِّي ثڭّذْ ڒْغَارْ ذِي ڒْڭنْسْ-أَ، مَايمِّي ذ أَيِي ثسّْقَاذذْ خنِّي؟
22 Então Moisés, voltando-se ao Senhor , disse: — Ó Senhor, por que afligiste este povo? Por que me enviaste?
23 زڭْ وَامِي ؤُذْفغْ غَارْ فِيرْعُونْ حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ س يِيسمْ نّشْ، إِذدْجْ فِيرْعُونْ ڒْڭنْسْ-أَ ؤُ شكْ قَاعْ وَارْ ثْفكِّيذْ شَا ڒْڭنْسْ نّشْ.“
23 Pois, desde que me apresentei a Faraó, para falar-lhe em teu nome, ele tem maltratado este povo; e tu nada fizeste para livrar o teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.