1 Reis 3
rifa (RIFA) vs ARIB
1 سُولِيمَانْ إِذْوڒْ ذ أَضڭّْوَاڒْ ن فِيرْعُونْ، أَجدْجِيذْ ن مِيصْرَا. نتَّا يِيوِي يدْجِيسْ ن فِيرْعُونْ ؤُشَا إِسِّيذِيفْ إِ-ت غَارْ ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ، أَڒَامِي ثُوغَا إِسّقْفڒْ ڒبْنِي ن ثَادَّارْثْ نّسْ ذ ثَادَّارْثْ ن سِيذِي ذ ڒْحِيضْ إِ ذ أَسْ د-إِنّْضنْ إِ ؤُرْشَالِيمْ.
1 Ora, Salomão aparentou-se com Faraó, rei do Egito, pois tomou por mulher a filha dele; e a trouxe à cidade de Davi, até que acabasse de edificar a sua casa, e a casa do Senhor, e a muralha de Jerusalém em redor.
2 مْغِيرْ ڒْڭنْسْ يَارْنِي إِتّْقدَّامْ ثِيغَارْصَا خْ ڒڭْعُوذِي وَاهَا، مِينْزِي أَڒْ ؤُسَّانْ نِّي وَارْ ثتّْوَابنِّي عَاذْ ثَادَّارْثْ إِ يِيسمْ ن سِيذِي.
2 Entretanto o povo oferecia sacrifícios sobre os altos, porque até aqueles dias ainda não se havia edificado casa ao nome do Senhor.
3 سُولِيمَانْ ثُوغَا إِتّخْسْ سِيذِي ؤُمِي يُويُورْ عْلَاحْسَابْ ثِيوصَّا ن بَابَاسْ ذَاوُوذْ. إِقدّمْ مْغِيرْ ثِيغَارْصَا ذ ڒبْخُورْ خْ ڒڭْعُوذِي وَاهَا.
3 E Salomão amava ao Senhor, andando nos estatutos de Davi, seu pai; exceto que nos altos oferecia sacrifícios e queimava incenso.
4 أَمُّو إِ يُويُورْ ؤُجدْجِيذْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا غَارْ جِيبْعُونْ، حِيمَا أَذْ ذِينِّي إِغَارْصْ، مَاغَارْ ڒْڭعّْذثْ نِّي ثُوغَا-ت ذ ثَامقّْرَانْثْ قَاعْ. إِسّْڭعّذْ سُولِيمَانْ خْ ؤُعَالْطَارْ نِّي أَڒفْ ثِيغَارْصَا ن وشْمَاضْ.
4 Foi, pois, o rei a Gibeão para oferecer sacrifícios ali, porque aquele era o principal dentre os altos; mil holocaustos sacrificou Salomão naquele altar.
5 إِبَانْ-د سِيذِي ذِي جِيبْعُونْ س دْجِيڒثْ إِ سُولِيمَانْ ذڭْ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ، ؤُشَا إِنَّا أَربِّي: ”تَّارْ! مِينْ إِ ذ أَشْ غَا وْشغْ؟“
5 Em Gibeão apareceu o Senhor a Salomão de noite em sonhos, e disse-lhe: Pede o que queres que eu te dê.
6 إِنَّا سُولِيمَانْ:
6 Respondeu Salomão: De grande benevolência usaste para com teu servo Dai, meu pai, porquanto ele andou diante de ti em verdade, em justiça, e em retidão de coração para contigo; e guardaste-lhe esta grande benevolência, e lhe deste um filho, que se assentasse no seu trono, como se vê neste dia.
7 خنِّي ڒخُّو، أَ سِيذِي، أَربِّي إِنُو، شكْ ثڭِّيذْ أَمْسخَّارْ نّشْ ذ أَجدْجِيذْ ذڭْ ومْشَانْ ن بَابَا ذَاوُوذْ. مَاشَا نشّْ دْجِيغْ عَاذْ ذ أَحنْجِيرْ أَمژْيَانْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ مَامّشْ غَا فّْغغْ ؤُ مَامّشْ غَاعقْبغْ.
7 Agora, pois, ó Senhor meu Deus, tu fizeste reinar teu servo em lugar de Davi, meu pai. E eu sou apenas um menino pequeno; não sei como sair, nem como entrar.
8 أَمْسخَّارْ نّشْ أَقَا-ث ذِي ڒْوسْطْ ن ڒْڭنْسْ نّشْ نِّي ثِيخْضَارذْ شكْ، إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِمْغَارْ أَڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاقدّْ نِيغْ أَذْ إِتّْوَاحسّبْ زڭْ ؤُبَارُّو نّسْ أَمقّْرَانْ.
8 Teu servo está no meio do teu povo que elegeste, povo grande, que nem se pode contar, nem numerar, pela sua multidão.
9 أوْشْ خنِّي إِ ؤُمْسخَّارْ نّشْ إِجّْ ن وُوڒْ إِفْثنْ حِيمَا أَذْ ثَافْ إِزمَّارْ أَذْ إِحْكمْ ذِي ڒْڭنْسْ ؤُ حِيمَا أَذْ إِفَارْزْ س ڒعْقڒْ جَارْ مِينْ إِدْجَانْ إِشْنَا ذ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَعفَّانْ، مِينْزِي مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ إِحْكمْ خْ ڒْڭنْسْ-أَ أَمقّْرَانْ نّشْ؟“
9 Dá, pois, a teu servo um coração entendido para julgar o teu povo, para que prudentemente discirna entre o bem e o mal; porque, quem poderia julgar a este teu tão grande povo?
10 أَوَاڒْ-أَ ثُوغَا ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي، ڒَامِي زعْمَا سُولِيمَانْ إِتَّارْ مَانْ أَيَا.
10 E pareceu bem aos olhos do Senhor o ter Salomão pedido tal coisa.
11 إِنَّا أَسْ أَربِّي:
11 Pelo que Deus lhe disse: Porquanto pediste isso, e não pediste para ti muitos dias, nem riquezas, nem a vida de teus inimigos, mas pediste entendimento para discernires o que é justo,
12 أَقَا س ؤُيَا نشّْ ڭِّيغْ عْلَاحْصَابْ أَوَاڒنْ نّشْ. خْزَارْ، نشّْ وْشِيغْ أَشْ إِجّْ ن وُوڒْ ذ أَمِيغِيسْ ذ أَفهَّامْ، أَمْ مَامّشْ وَارْ ثُوغِي قْبڒْ إِ شكْ ؤُ وَارْ إِتِّيڒِي أَوَارْنِي أَشْ.
12 eis que faço segundo as tuas palavras. Eis que te dou um coração tão sábio e entendido, que antes de ti teu igual não houve, e depois de ti teu igual não se levantará.
13 ؤُڒَا ذ مِينْ وَارْ ثتَّارذْ، أَذْ أَشْ ث وْشغْ، أَمْ وَاڭْڒَا أَمْ ؤُعُودْجِي، أَڒَامِي مَارَّا ؤُسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نّشْ وَارْ ذِينْ إِتِّيڒِي ورْيَازْ أَمْ شكْ جَارْ إِجدْجِيذنْ.
13 Também te dou o que não pediste, assim riquezas como glória; de modo que não haverá teu igual entre os reis, por todos os teus dias.
14 مَاڒَا شكْ ثُويُورذْ خْ ثبْرِيذِينْ إِنُو أَڒَامِي غَا ثحْضِيذْ ثِيوصَّا إِنُو ذ ڒُومُورَاثْ إِنُو، أَمْ مَامّشْ يُويُورْ بَابَاشْ ذَاوُوذْ، خنِّي نشّْ أَذْ سّْزُوڭَّارغْ ڒْْقدّْ ن وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ نّشْ.“
14 E ainda, se andares nos meus caminhos, guardando os meus estatutos e os meus mandamentos, como andou Davi,
15 إِفَاقْ-د سُولِيمَانْ، ؤُ خْزَارْ، ثُوغَا-ت ذ إِشْثْ ن ثرْجِيثْ. نتَّا يُوسَا-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا إِبدّْ زَّاثْ إِ تَّابُوثْ ن ڒْعَاهْذْ ن سِيذِي ؤُ إِسّْڭعّذْ ثِيغَارْصَا ن وشْمَاضْ ؤُ إِڭَّا ثِيوْهِيبِينْ ن ڒهْنَا ؤُ إِسّوْجذْ عَاوذْ إِشْثْ ن زَّارْذثْ إِ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّسْ.
15 Então Salomão acordou, e eis que era sonho. E, voltando ele a Jerusalém, pôs-se diante da arca do pacto do Senhor, sacrificou holocaustos e preparou sacrifícios pacíficos, e deu um banquete a todos os seus servos.
16 خنِّي ؤُسِينْثْ-إِ-د ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. ثُوغَا-ثنْثْ ذ ثِيمْغَارِينْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ، بدّنْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
16 Então vieram duas mulheres prostitutas ter com o rei, e se puseram diante dele.
17 إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثنَّا: ”مَاڒَا ثخْسذْ، أَ سِيذِي إِنُو، نشّْ زدّْغغْ أَكْ-ذ ثمْغَارْثْ-أَ ذِي ثَادَّارْثْ ذ إِشْثْ، ؤُ نشّْ ؤُرْوغْ ؤُمِي ذ أَيِي ثُوغَا غَارسْ ذِي ثَادَّارْثْ.
17 E disse-lhe uma das mulheres: Ah, meu senhor! eu e esta mulher moramos na mesma casa; e tive um filho, estando com ela naquela casa.
18 ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا أَوَارْنِي ڒَامِي د-ؤُرْوغْ، إِمْسَارْ، أَقَا ؤُڒَا ذ ثَامْغَارْثْ-أَ ثُورُووْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ. نشِّينْ ثُوغَا نْمُونْ، وَارْ ثُوغِي غَارْنغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُبَارَّانِي ذِي ثَادَّارْثْ، مْغِيرْ نشِّينْ س ثْنَاينْ ذِي ثَادَّارْثْ.
18 E sucedeu que, no terceiro dia depois de meu parto, também esta mulher teve um filho. Estávamos juntas; nenhuma pessoa estranha estava conosco na casa; somente nós duas estávamos ali.
19 أَحنْجِيرْ ن ثمْغَارْثْ-أَ إِمُّوثْ ذِي دْجِيڒثْ ؤُمِي ثزّڒْ خَاسْ ذڭْ إِضصْ.
19 Ora, durante a noite morreu o filho desta mulher, porquanto se deitara sobre ele.
20 نتَّاثْ ثكَّارْ غَارْ وزْينْ ن دْجِيڒثْ، ثكّسْ أَيِي أَحنْجِيرْ إِنُو، ؤُمِي ثَايَّا نّشْ ثطّصْ، ؤُ ثسَّارْسْ إِ-ث ذڭْ وحْسِينْ نّسْ ؤُشَا مِّيسْ إِمُّوثنْ ثسَّارْسْ إِ-ث ذڭْ وحْسِينْ إِنُو.
20 E ela se levantou no decorrer da noite, tirou do meu lado o meu filho, enquanto a tua serva dormia, e o deitou no seu seio, e a seu filho morto deitou-o no meu seio.
21 ؤُمِي كَّارغْ غَارْ ثُوفُّوثْ، حِيمَا أَذْ سُّوطُّوضغْ أَحنْجِيرْ إِنُو، خْزَارْ، نتَّا إِمُّوثْ. ذِي صّْبحْ ثُوغَا أَيِي خزَّارغْ مْلِيحْ، ژْرِيغْ ثُوغَا-ث وَارْ إِدْجِي شَا ذ أَحنْجِيرْ إِنُو نِّي د-ؤُرْوغْ.“
21 Quando me levantei pela manhã, para dar de mamar a meu filho, eis que estava morto; mas, atentando eu para ele à luz do dia, eis que não era o filho que me nascera.
22 خَاسْ ؤُشَا ثنَّا ثمْغَارْثْ نّغْنِيثْ: ”لَّ، ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو ؤُ ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ!“ ثنّغْنِيثْ ثنَّا: ”لَّ، ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ ؤُ ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو!“ أَمُّو إِ سِّيوْڒنْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.
22 Então disse a outra mulher: Não, mas o vivo é meu filho, e teu filho o morto. Replicou a primeira: Não; o morto é teu filho, e meu filho o vivo. Assim falaram perante o rei.
23 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”ثَانِيثَا ثقَّارْ: ’ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو ؤُ ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ!‘، ؤُشَا ونّغْنِي ثقَّارْ: ’لَّ، ونِّي إِمُّوثنْ ذ أَحنْجِيرْ نّمْ ؤُ ونِّي إِدَّارنْ ذ أَحنْجِيرْ إِنُو.‘ “
23 Então disse o rei: Esta diz : Este que vive é meu filho, e teu filho o morto; e esta outra diz: Não; o morto é teu filho, e meu filho o vivo.
24 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أَوْيمْ أَيِي-د إِجّْ ن سِّيفْ!“ نِيثْنِي إِوْينْ إِجّْ ن سِّيفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ.
24 Disse mais o rei: Trazei-me uma espada. E trouxeram uma espada diante dele.
25 أَجدْجِيذْ إِنَّا: ”قسّمْ أَحنْجِيرْ إِدَّارنْ خْ ثْنَاينْ ؤُشَا وْشمْ إِجّْ ن وزْينْ إِ يِيشْثنْ زَّايْسنْثْ ؤُ وْشمْ إِ ثنّغْنِيثْ إِجّْ ن وزْينْ نّغْنِي.“
25 E disse o rei: Dividi em duas partes o menino vivo, e dai a metade a uma, e metade a outra.
26 مَاشَا ڒَامِي ثُوغَا ثَاشِيثْ نّسْ إِ ؤُحنْجِيرْ نّسْ إِمْغَارْ، ثسِّيوڒْ ثمْغَارْثْ ثنِّي غَارْ إِدْجَا ؤُحنْجِيرْ إِدَّارْ، أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، ثنَّا: ”أَ، سِيذِي إِنُو، وْشثْ أَسْ أَحنْجِيرْ نِّي إِدَّارنْ مَاڒَا ثخْسذْ، وَارْ ث نقّثْ!“ ثَانِيثَا مَاشَا ثنَّا: ”وَارْ إِتِّيڒِي إِنُو ؤُڒَا نّمْ. قسّثْ ث ذِي ڒْوسْطْ!“
26 Mas a mulher cujo filho em suas entranhas se lhe enterneceram por seu filho}, e disse: Ah, meu senhor! dai-lhe o menino vivo, e de modo nenhum o mateis. A outra, porém, disse: Não será meu, nem teu; dividi-o.
27 خنِّي يَارَّا-د ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا: ”وْشمْ أَسْ أَحنْجِيرْ إِدَّارنْ! وَارْ ث نقّمْ. نتَّاثْ ذ يمَّاسْ.“
27 Respondeu, então, o rei: Dai à primeira o menino vivo, e de modo nenhum o mateis; ela é sua mãe.
28 مَارَّا إِسْرَائِيل إِسْڒَا خْ ڒحْكَامْ إِ زِي إِحْكمْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ نِيثْنِي ڭّْوذنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، مِينْزِي نِيثْنِي ژْرِينْ بلِّي ثِيغِيثْ ن أَربِّي ذَايسْ حِيمَا أَذْ يَاغْ ثَاسْغَارْثْ.
28 E todo o Israel ouviu a sentença que o rei proferira, e temeu ao rei; porque viu que havia nele a sabedoria de Deus para fazer justiça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.