Gênesis 43

Rote Rikou Alkitab (RGU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tepoꞌ ria, fai laas a boe-boe tamba naan seli nai Kanaꞌan.
1 A fome pesava sobre o país.
2 Yakob kileoboboki nara raa heni nanaaꞌ fo riꞌ faiꞌ naa ra, ana nara reni remeꞌ Masir mai a. Basa boe ma ana nafada si nae, “Ana kara, e! Malole lenaꞌ emi fali seluꞌ Masir meu, fo asa hade dei.”
2 E tendo acabado o trigo trazido do Egito, o pai disse aos seus filhos: "Voltai e comprai-nos um pouco de víveres."
3 Tehuu Yahuda sipoꞌ nae, “Papa! Faiꞌ naa ra, mane Masir lima boa ona na fee ami nafarereneꞌ so nae, ami ta bole matudu mata-idu mara neuꞌ ana, maneniko ami ta moo papa ka ana mateꞌa tei-susum, Benyamin.
3 Judá respondeu-lhe: "Aquele homem nos declarou formalmente que não voltássemos à sua presença sem levar conosco nosso irmão.
4 De, papa ka muste poꞌi Benyamin, fo tuka ami dei. Besaꞌ ko ami meu asa nanaaꞌ fee papa ka.
4 Se mandas nosso irmão conosco, desceremos para comprar víveres.
5 Maneniko papa ka ta fee Benyamin neu fa, sona ami ta meu boeꞌ. Huu fo lahenda Masir ria nae leoꞌ na so.”
5 Mas, se o não deixas ir, não desceremos, porque ele nos disse: Não sereis admitidos em minha presença, se vosso irmão não estiver convosco."
6 Boe ma Yakob nasaꞌai si nae, “Ubeaꞌ taon de emi mafada lahenda ria mae, emi bei manuu fadiꞌ esa bali! Emi saka susa fee au!”
6 Israel disse: "Por que me fizestes este mal, dando-lhe a conhecer que tínheis ainda um irmão?"
7 Ara leleꞌo rae, “Papa, e! Lahenda ria natane naroo, fo nau bubuluꞌ ita, ma basa ita kileoboboki nara. Ana natane nae, ‘Leoꞌ bea? Emi papa ma bei sodaꞌ, do? Emi bei manuu fadi tou fekeꞌ boe, do?’ De, ami bei mae leoꞌ bea bali! Nau do ta nau fa oo, ami tui teaꞌ leo. Te bea bubuluꞌ nae, ana nadenu fo ami moo ami fadi ma leo naꞌ neu?”
7 "Aquele homem, responderam eles, perguntou por nós e por nossa família, e quis saber se nosso pai vivia ainda, se tínhamos outro irmão; e respondemos às suas perguntas. Podíamos, porventura, adivinhar que ele nos ia mandar levar a ele o nosso irmão?"
8 — ausente —
8 E Judá disse a Israel, seu pai: "Deixa partir o menino comigo, e pôr-nos-emos a caminho para essa viagem. Desse modo poderemos viver, e escaparemos à morte, nós, tu e nossos filhinhos.
9 — ausente —
9 Eu respondo por ele: é de mim que tu o reclamarás. Se eu não to reconduzir e não o recolocar diante de ti, serei eternamente culpado diante de ti.
10 Soba ami ta mahani doo-naru basa ia, sona tantu ami fali laiꞌ dua so.”
10 Se não tivéssemos demorado tanto, certamente já pela segunda vez estaríamos de volta."
11 Basa boe ma sira papa na nae, “Maneniko leoꞌ na, sona emi tao leo iaꞌ. Meu hai ma ita buna-boa malole naan seli. Riꞌ: fani oeꞌ, bumbu, ai-nana maboo meniꞌ, modo-aidoo salap, kanari ma ai-deke fekeꞌ ara. Meni fee mane Masir a lima boa onan ria, fo ela mafada mae ia nana ita hata haituan.
11 "Se assim é, disse-lhes Israel, seu pai, tomai em vossas bagagens os melhores produtos da terra, e levai-os como presente a esse homem: um pouco de bálsamo, um pouco de mel, resina, ládano, nozes de pistácia e amêndoas.
12 Emi meni doiꞌ desi lena ria laiꞌ dua boe, nana huu emi muste fee faliꞌ doiꞌ fo riꞌ faiꞌ na emi hapu si rai karong mara a. Bate lahenda sira siꞌ tao rasalaꞌ.
12 Levai também convosco o dinheiro em dobro para restituir a soma que encontrastes na boca dos sacos, certamente por engano.
13 Moo emi fadi ma boe, ma malale fo meu leo!
13 Tomai vosso irmão, parti e ide ter com esse homem.
14 Au hule ela Manetualain fo Manakuasa Kahereꞌ a tao na mane Masir lima boa onan ria, kasian neuꞌ emi, losaꞌ ana nau fee faliꞌ Benyamin no Simeon, fo emi basa fali belaꞌ a. Tehuu maneniko au ana kara mopo si, sona ela au lepa aroo susa ria.”
14 Que o Deus todo-poderoso vos faça ganhar os favores desse homem, a fim de que ele deixe voltar vosso irmão, juntamente com Benjamim. Quanto a mim, se devo ser privado de meus filhos, paciência, que eu seja privado deles!"
15 Basa ria boe ma, rabubua ra sira hata haitua nara, ma doiꞌ, fo reni leo Masir reu. Ara roo Benyamin boe. Losa naa, boe ma ara reu rasare Yusuf.
15 Tomaram, pois, consigo o presente e uma soma dobrada de dinheiro, assim como Benjamim, e partiram para o Egito. E apresentaram-se a José.
16 Yusuf nita Benyamin no aꞌa nara, boe ma ana nadenu malaka malalau na nae, “Ae! Moo lahenda ia ra leo au uma ka reu! Basa nana meu tati sapi esa, fo tunu-nasu mina-malada. Huu fo ara leledon ia ara raa-rinu ro au.”
16 José, vendo-os e com eles Benjamim, disse ao seu intendente: "Faze entrar estes homens na casa, mata um animal, e prepara-o, pois comerão comigo ao meio-dia."
17 Basa de malaka malalau a tao tuka Yusuf pareta na. Boe ma ana no si leo Yusuf uma na reu.
17 Fez o intendente como José tinha dito: introduziu-os na casa de José.
18 Fai fo ara laꞌo-laꞌo leo Yusuf uma na reu, aꞌa nara bii raan seli. Nai eno taladaꞌ ara beidea rae, “Ae! Ubeaꞌ taon de ana nadenu fo roo ita leo iaꞌ mai? Bate ana nau tao nasususaꞌ ita, nana huu doiꞌ fo faiꞌ naa ra ara fee faliꞌ asa nai ita karong ara daleꞌ a. Ara roi taoꞌ, de ro ita leo iaꞌ mai fo kekeneu te homu ra ita, ela tao ita teuꞌ ria atan. Basa te ara roso ra ita keledei nara katemaꞌ.”
18 Vendo isto, ficaram amedrontados: "É, diziam eles, por causa do dinheiro, encontrado da outra vez nos nossos sacos, que nos conduzem aqui. Vão-nos assaltar, cair sobre nós, escravizar-nos e apoderar-se de nossos jumentos."
19 Huu ria na, de ara raneneaꞌ Yusuf uma na, boe ma ara dedea ro malaka malalau ria rae,
19 Então, aproximando-se do intendente da casa de José, falaram-lhe à entrada da casa:
20 “Papa! Ami hule ampon, huu fo faiꞌ naa ra ami parna mai asa nanaaꞌ nai ia so.
20 "Desculpa, meu senhor, disseram eles, viemos já uma vez comprar víveres.
21 — ausente —
21 Quando chegamos à estalagem e abrimos nossos sacos, o dinheiro de cada um se encontrava na boca de seu saco: era o peso exato do dinheiro. Tornamos a trazê-lo conosco;
22 — ausente —
22 e trazemos, ao mesmo tempo, outro dinheiro para comprar víveres. Não sabemos quem tenha metido nosso dinheiro em nossos sacos."
23 Basa ria, boe ma malaka malalau a nataa nae, “Emi nee-nee! Bosoꞌ bii! Bate emi Manetualain ma, riꞌ fee emi ua-naleꞌ ria nai karong sira daleꞌ. Tepoꞌ ria, au sipo a emi doi mara katemaꞌ so. Emi ta mahuta soꞌ!” Basa de ana kalua na Simeon fee ni leo toranoo nara neu.
23 "Ficai tranqüilos, respondeu-lhes ele, nada temais. É o vosso Deus, o Deus de vossos pais, quem vos pôs um tesouro em vossos sacos; o vosso dinheiro me foi entregue." Depois trouxe-lhes Simeão.
24 Boe ma basa si masoꞌ leo Yusuf uman daleꞌ reu. Basa de, malaka malalau ria fee si oe fo safe makamoi ei nara. Ana hani sira keledei nara boe.
24 Fê-los em seguida entrar na casa de José, deu-lhes água para lavarem os pés e forragem para os seus jumentos.
25 Basa boe ma ana nafada nae, “Neuꞌ ko leledon ia emi mia sama-sama mo malaka a.” Ara bei rahani Yusuf mamai na, te ara ator memaꞌ sira hata haitua nara.
25 E, enquanto esperavam por José, que devia voltar ao meio-dia, preparavam o seu presente, pois foi-lhes anunciado que comeriam em casa dele.
26 Yusuf losa, boe ma basa si sundaꞌ undulaka nara rai mata na. Boe ma ara fee ni hata haitua ra.
26 Logo que José entrou em casa, ofereceram-lhe os presentes que tinham trazido, prostrando-se diante dele até a terra.
27 Basa de, Yusuf natane si nae, “Leoꞌ bea? Emi basa sodaꞌ, do? Emi papam fo namalasi so a, leoꞌ bea? Ana bei sodaꞌ boe, do?”
27 Ele perguntou pela saúde deles e ajuntou: "Vosso velho pai, do qual me falastes, vai bem? Ainda vive?"
28 Ara rataa rae, “Papa ata lasi mi ria, fo riꞌ ami papa boki ma, bei sodaꞌ.” Boe ma ara ratele bali, fo fee hada-horomata neuꞌ ana.
28 "Teu servo, nosso pai, está passando bem; e vive ainda", responderam-lhe inclinando-se até o solo.
29 Basa de, Yusuf mete nalelei asa, losaꞌ nita fadin Benyamin. Dua si nana, ama esa ma ina esa. Boe ma ana nae, “Ooo! Faiꞌ na tui mae emi fadi mateꞌa tei-susu ma, nana riaꞌ, do?” Basa de, ana dedea no Benyamin nae, “Anaꞌ ki on, e! Au hule Manetualain fo bati fee o ua-naleꞌ dodouꞌ.”
29 Então, levantando os olhos, José viu Benjamim, seu irmão, filho de sua mãe. "É este, disse ele, vosso irmão mais novo do qual me falastes?" E ajuntou: "Que Deus te faça misericórdia, meu filho!"
30 Yusuf nita Benyamin, boe ma dale na nahiiꞌ naan seli so, huu fo ana sue na fadin ria seli. Ana ta bisa nanenete nala dale na soꞌ. Boe ma ana nalale foa ela si, leo kama na daleꞌ neu de dola.
30 E retirou-se precipitadamente, porque suas entranhas se tinham comovido por causa de seu irmão, e tinha vontade de chorar; entrou em seu quarto e deu livre curso às lágrimas.
31 Dola basa, boe ma ana neu narou oe. Ana natatama dale na, basa de kalua neu naneta no si. Boe ma nadenu ana uma dale nara fo reu ator nanaaꞌ neuꞌ mei.
31 Depois de ter lavado o rosto saiu e, procurando dominar-se, disse: "Servi a mesa".
32 Basa de ara peda fee Yusuf mesaꞌ ana neuꞌ mei esa. Aꞌa-fadi nara raa reuꞌ mei fekeꞌ. Ria pagawen lahenda Masir ara, mesaꞌ asa raa nai mei fekeꞌ boe, nana huu lahenda Masir ara raa-rinu rabua ro lahenda Ibrani ra, sona rahiaꞌ.
32 Serviu-se-lhe à parte, seus irmãos também à parte, e igualmente à parte os egípcios, seus comensais, porque lhes é proibido comer com hebreus; isto é para eles uma coisa abominável.
33 Malaka malalau ria ator fo Yusuf aꞌa-fadi nara ratuuꞌ rasasare mataꞌ ro Yusuf. Ana ator, de ratuu tuka sira esaꞌko teu-fai bobokin, mulai neme uluꞌ a mai losa mateꞌa tei-susuꞌ a. Ara rita ator natuu nara leoꞌ na, boe ma ara roi ramakokoaꞌ a.
33 Os irmãos de José foram colocados diante dele, desde o mais velho até o mais novo, segundo sua idade, o que lhes fez olhar uns para os outros assombrados.
34 Basa de Yusuf ator fo ana uma dale nara hai fee aꞌa-fadin nanaaꞌ neme ria mei na mai. Basa si sipo bei dedesiꞌ. Tehuu ara fee Benyamin desi lena aꞌa nara laiꞌ lima. Ara raa-rinu losaꞌ rabete.
34 José mandou que se lhes trouxessem porções de sua própria mesa, e a parte de Benjamim foi cinco vezes maior que a dos outros. Eles beberam e alegraram-se com ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.