Marcos 6

PPO vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Téró Yesu a̧ atéyale be taaróló, ama yó matere whi̧rape atima ama turuku be huluapaae felepó.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Atima atéró fóló bituraalu, kale sa̧a nóló beteró̧póló tukóló muló betere sukamó a̧ fo wosetere be dolopaae fóló, fo kaae sóró yó melalepó. Atéró yó melalemó, so whi̧ feané ama yó matere fo wosóló sirayóló duraalu, “I whi̧né ama tuȩ́ tiki dotoróȩ fóló du betere doasi kelemei alarape-a, momó salerópó?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Ti a̧ta whi̧ me kae mei, kale Mariané naalema be tȩtere whi̧ meié? Ama nomarapeta, Jems, Joses, Saimon, Judas-sépi atima imó bitinié? Ama nemarapekélé, da̧tamo i betó mole ape,” yóló atimané a̧ ha̧le mo whi̧ nisiyóló dei tuȩ́ muturaalu faletu betalepó.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Ai fo depa Yesuné atimapaae duraalu, “Kótóné ama ko̧ló whi̧ kae be huluapaae fupa ti ai so whi̧né a̧ dukiróló, ama doi sóró horótu beteretei, ama kekelé so whi̧ró ama turuku be hulua so whi̧tamoné a̧ dukiróló, ama doi mulatere ala dumipó,” yalepó.
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Atéró a̧ ai bemó bituraalu, mepaae kelemei alarape erénitei, beta̧ beta̧ hepo daae mole so whi̧ maaté ama naase mulóló, wisirótua yalepó.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Atéró, so whi̧ feané a̧paae tuȩ́ tiki tirénitere noatepa dérópó kisipa mualepó. Téró, felekemó tȩté fale be hulua doko̧ Yesuné kale fo wisi yó melaté fu betalepó.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Ama sóró beteró betere 12 whi̧rape a̧ beterepaae ape yóló, so whi̧ tua̧mó betere dowi keperape doló ho̧konó̧póló, atima fotoko̧ bulóló sóró beteralepó.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Atéyale ki̧lipaae atima tamo tamo yóló dotonaairaalu, etei ma fo yalepó. “Dia̧ furaalu mepaae nokole o̧lakélé, monikélé to dolomó bulóló fao̧se.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Tétu, bukaaire kutikélé me dekaaporóló sóró feni, ho̧leke be beta̧ horóló, dotó tiki tawóló fae.
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Dia̧ me be huluamó sókó furaalu, beta̧ whi̧né bemó fitepa, ti ai bemótóró bitiré fóló, me bepaae furaalu, ai be taalae.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Kale dere kaae, dia̧ me be huluamó sókó fȩlalemó, dia̧ wisiyóló dape seni yóo, diaao̧ dere fokélé woseni yóo depa, dia̧ faairaalu i ala yae. Ai be hulua so whi̧ diaao̧ atimapaae wisi ala eraai yalemó, atimanétei hó̧tepa taaróló felepóló kisipa yó̧póló, diaao̧ ho̧leke bemó dakere hae terepée deróló fae,” yalepó.
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Atima atéró fóló, kale fo wisi yó mótu duraalu, “Diaao̧ dowi ala taaróló tuȩ́ tiki feteyóló betenérapóló,” yó melaté kutu betalepó.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Atima atéró kuturaalu, mepaae so whi̧ tua̧mó betere dowi keperape doló ho̧konótua yóo, mepaae kisi dalóló mole so whi̧ wel wȩi dilóló wisirótua yóo, yalepó.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Yesuné erótu betere kelemei ala so whi̧ feané kolóló duraalu, “Aita, wȩi tópuratere whi̧kó Jon mo sukó̧póló daletei, momó kepaayóló beterapó. Atére fotoko̧né ama mepaae doasi kelemei alarape erótu beterapóló,” so whi̧né ama doi só kotere fo kale topo whi̧ Herot-né wosalepó.
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Atépa mepaae so whi̧né duraalu, “A̧ta Ilaija kepaayóló beterapó,” depa, mepaae so whi̧némo duraalu, “A̧ta, Kótóné ko̧ló whi̧kó du yalepó,” du betalepó.
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Atéró kulu kulu só kotere fo topo whi̧ Herot-né wosóló duraalu, “Ai whi̧ta me kae mei, ya̧lo depa tukóló dale whi̧ Jon momó kepaatu yalepó,” yalepó.
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 — ausente —
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 — ausente —
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Téró, Herodias-né Jon daaire tu̧ keketé fóló, nalo ti etei kaae tu̧ kelalepó. Herot a̧ deale be dȩ wapa, ama sóró beteró betere doasi whi̧rapemókélé, ama diki tare whi̧rapené topo whi̧rapemókélé, Kaleli haemó betó mole doi mole whi̧ disirapemókélé, mo doasi o̧la deralepó.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Atima atéró o̧la deyóló nuku betalemó, kale so Herodias-né senaalema sókó wóló, ki̧liyaleteiné Herot-ró ama o̧la naai wóló betó mole so whi̧tamo doasi hȩkeserótu betalepó. Atéteremó a̧ hȩkeseturaalu, kale topo whi̧né kale so seimalepaae duraalu, “Ya̧ noa o̧lakó saai tuȩ́ mute? Naao saai tuȩ́ mutere o̧la ya̧lo melaalopa, ȩpaae yae,” yalepó.
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Atéró, Herot-né kale so seimaletamo mo dirii fo yóló mulótu duraalu, “Ya̧lo tȩteróló kaae tare haekélé tua̧mó tekeyóló, ó mepaae o̧la o̧la kwiapaae ya̧ saai tuȩ́ mutepa, ya̧lo ya̧ melaalopó,” yalepó.
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Ai fo depa kale so seimale a̧ fóló, hamapaae woseturaalu, “Ȩmó noa o̧lakó meló̧póló a̧paae yaróe?” depa, hamané duraalu, “Kale wȩi tópuratere whi̧ Jon depa tukóló, ama topo du beta̧ a̧lae yae,” yalepó.
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Ti fo depa, kale senaale hamané dere fo wosóló, a̧ kale doasi topo whi̧ Herot beterepaae fóló duraalu, “Kale wȩi tópuratere whi̧ Jon-né topo mo miótóróti tukóló, nuku tómó beleróló a̧lae,” yalepó.
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Kale senaalené ai fo deremó, Herot a̧ fomo duraalu, kutiri humula yalepó. Téyaletei, ama o̧la naai wóló bétó mole so whi̧ feané keletómó, ama yóló mulale dirii fo tikinépa, téyaalopó yalepó.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 — ausente —
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 — ausente —
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Jon atéró depa tikalepó dere fo woseturaalu, ama yó matere whi̧rape wóló, ama tupuló tiki beta̧ sóró whi̧ bulatere kane dolomó douralepó.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Téró Yesuné dotȩyale, aposel whi̧rape atima a̧ beterepaae fesaae wóló Yesu boperóló daalu, atimané yó male foró yale alatamo a̧paae yalepó.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Atéró yó mótu betepa, so whi̧ mo fea fua wua du bituraalu atima o̧la naaire tȩkélé munipa, Yesuné atimapaae duraalu, “Da̧ i betere tiki taaróló, so whi̧ bitinire tikipaae sa̧a nóló biti̧ faalopa ape,” yalepó.
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Atéró, atimasisi so whi̧ bitinire tikipaae betaai wȩi nukumó felepó.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Téyalemó so whi̧ feané atima foletei kolóló, atimatamo hokolaa yaairaalu, Yesusépi faai dere tikipaae hae tu̧mó so whi̧ atimapi hapale sókó fóló betó molepó.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Atéró, Yesusépi atima nuku taaróló, haepaae taae doropóló kelalemó, so whi̧ mo ha̧le o̧la kaae wóló betó molepó. Ai so whi̧ta kaae tare whi̧ meiyóló, atima ko̧leaané betó mole sipsip hupurape kaae betepa kilitu, Yesuné atima ko̧lené suka̧lepó. Téturaalu, Yesuné atimapaae bete mole forape fea yó melaai kaae salepó.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Atéró yó melaté fu betepatei, be mo ti dikiyalepó. Atétepa, ama yó matere whi̧rape a̧ daalepaae wóló duraalu, “Doai so whi̧-a, whi̧kélé bitinire tikimó betepatei, be ai diki yale ape.
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 Térapa, ti felekemó tȩ mole beraperó ipu berapetamopaae o̧lakó atimanétei dupuyóló naleta yó̧póló, dotȩyaasepe,” yalepó.
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Ai fo depa ama atimapaae duraalu, “Atimané naaire o̧la diaao̧tei melae,” depa, atimané a̧paae duraalu, “Atima naaire o̧la 200 denarias moniné su̧mó dupunére?” yalepó.
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Ai fo depa ama atimapaae duraalu, “Ti wisirapa, bred o bulakó meteró muléró kȩle fae,” yalepó. Ai fo depa, atimané kȩle fóló a̧paae duraalu, “Bred o bula aporó yóo, ya tamo yóo yóló beta̧ mulapó,” yalepó.
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Atépa ama atimapaae duraalu, “Bukóló kae kae beterae,” yalepó.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ai fo depa, ama yó matere whi̧rapené kale so whi̧rape dosa̧ayóló, 100 whi̧rape beta̧paae yóló kae beteróo, mepaae 50 whi̧rape beta̧paae yóló, kae beteróo, yalepó.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Atéró beteróló, kale bred o bula aporó yóo, ya tamo yóo yóló, taru hepen-paae kese horóló momaturaalu, Talepaae mo kée yóló kemetepa, kolokóraalu yóló, ama yó matere whi̧rapepaae melalepó. Tétepa atimanémo mo so whi̧mó a̧liralepó.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Atéró, ai o̧la atima mepaae so whi̧ ha̧sókó dini, mo fea su̧mó nalepó.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Atéró nóló muni fele bred oró ya bukitamo ama yó matepa, wosetere whi̧rapené siré kwȩyóló, 12 yorape deyóló fa̧analepó.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Soraperó naale senaaletamo dosa̧ani, ai o̧la nale whi̧rape maaté dosa̧ayóló touróturaalu, 5000 whi̧rapepó.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Atétu beteró, mo ai fapotóróti Yesu a̧ ai touró betere so whi̧pi fó̧póló kaae taru, ama yó matere whi̧rape atimapi wȩi nuku sóró Betsaida bepaae fó̧póló, dotonalepó.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Atéró, nalo Yesu a̧ ama wotoró bituraalu, so whi̧paae ko̧le-ó yóló fó̧póló dotonóló, a̧ du sorokó mole ao̧paae moma yaairaalu felepó.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Atéró be dikité dorowaletamo, Yesuné ama yó matere whi̧rape atima nukutamo wȩi kulu tua̧mó fu betepa, a̧ ama wotoró wȩi fókumó beterepó.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Atéró bituraalu kelalemó, ama yó matere whi̧rape atima nuku bisiki fotoko̧yóló i̧tu betepa kelalepó. Ti noatepae, atima faai fole tikiró besȩ́ tiki wouraalu, fotoko̧né bisiki tȩtepa, mo fotoko̧yóló i̧tu betalepó. Atétu betepa, be mo dȩyaai du beteretamo Yesu a̧ atima dekeróló faai, wȩi tómó daaté walepó.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 A̧ wȩi tómó atéró daaté waletei atima feané kolóló, kepe wale nisiyóló wituraalu atima keterȩ́ yalepó.
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 Até deretamo Yesu sókó wóló atimapaae duraalu, “Ita ȩpa, wiyao̧se. Diaao̧ hosaa diriyóló dua betae,” yalepó.
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Yesu atéró wȩi tómó daaté wóló, nuku tua̧paae taae holalemó, kale wou betale besȩ́ tiki tikalepó. Atétere ala kolóló, kale whi̧rape atima siratu betalepó.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 Atéró o̧la kolokó daalu yóló nale bete atima wisiyóló kisipa muni, atimané tuȩ́ tiki hapólu ipakalepó.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Atéró, atima wȩi tȩ Kenesaret haeró fóló, kale nuku ai dulalepó.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Atima atéró, nuku dulóló haepaae taae feletamotóró so whi̧ mo feané Yesu kilitu, a̧ Yesupóló kisipa yalepó.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Atéró, Yesu kelale so whi̧ mo hapale fóló, ai hae kwiamó tȩ mole be hulua feamó hepo daróló betó mole so whi̧ beleyóló, Yesuné wisiró̧póló, a̧ kotere tiki dokosó fua yalepó.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Atéró Yesu a̧ sawa be huluarapepaaekélé, doasi be huluarapepaaekélé, ipu berapepaaekélé, kotopa so whi̧né ai ala deté kutu betalepó. Atéturaalu, mepaae ai be huluamó hepo dalóló betó mole so whi̧ o̧la dupuneta dere tikimó betera̧leta yalepó. Atéró betó mulu, Yesupaae woseturaalu, “Naao kuti salemó maaté da̧né wolaa yó su yaaitapóló,” dotopoi fo du betalepó. Atéró, Yesuné kuti salemó maaté wolaa yale so whi̧ fea wisitua yalepó.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra