Marcos 4

PAC vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Yê-su tabớq cato sa tumán tor dơq clóng. Clứng lư ticuoi tớq nga án. Iki án sớr ticu tớq tuoc át tớq dơq. Ma máh ticuoi clứng ngki át tớq tor dơq.
1 E outra vez começou a ensinar junto ao mar, e ajuntou-se a ele grande multidão; de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto ao mar.
2 Dyơ án cato nha-án te a-ưi nốh tớq parnai acám idô:
2 E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e lhes dizia na sua doutrina:
3 “Inha cammáng! Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong mma.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Dyơ achếq srúp tóh cha viang callong ngki.
4 E aconteceu que, semeando ele, uma
5 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq kida, tadưp nhéq cantar. Dyơ chái lư callong ngki hŏn, co cuteq lớiq bôn sru.
5 E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda.
6 Ma tớq mát pandang ngốh puoq téng-péng lư, bát ngki cơt ngngot, co riaih lớiq sru. Dyơ án ráng.
6 Mas, saindo o sol, queimou-se e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq bôn a-ưi sác tangháng. Tư sác tangháng hŏn, án cluom nhéq bát te callong ticuoi trứh. Iki bát ngki lớiq cơt culái.
7 E outra caiu entre espinhos, e, crescendo os espinhos, a sufocaram, e não deu fruto.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki hŏn ŏ alứng cơt culái ŏ. Mui tôm cơt pe chít callong. Mui tôm loi cơt tupát chít callong. Mui tôm loi cơt mui culám callong.”
8 E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro, sessenta, e outro, cem.
9 Dyơ Yê-su tông loi idô: “Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
10 Tớq ticuoi clứng chô nhéq dyơ, Yê-su át alứng mui chít la bar náq top rian te án, dyơ nha-án plốh án te parnai acám ngki.
10 E, quando se achou só, os que estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.
11 Yê-su tông nha-án idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha chom dyơ parnai clôp te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút; ma máh ticuoi cannŏ́h sáng máh parnai ngki nưm tớq parnai acám sớng.
11 E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do Reino de Deus, mas aos que estão de fora todas
12 Yang Arbang-pilŏ́ng tông iki, dŏq dyôn: ‘Ngai me níc, ma lớiq hôm. Ngai sáng níc, ma lớiq apúh. Khán ngai hôm alứng apúh, dáh lơ ngai ính tin alứng veng tapun Yang Arbang-pilŏ́ng tưi. Dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng táh luaih dyôn ngai tưi.’”
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam, para que se não convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.
13 Yê-su plốh nha-án idô: “Khán inha lớiq chom parnai acám ndô, imo têq inha chom máh parnai acám cannŏ́h?
13 E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?
14 Ticuoi ndon trứh callong, la án trứh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng.
14 O que semeia semeia a palavra;
15 Bôn ticuoi ráp ial parnai Yang Arbang-pilŏ́ng arớq callong atôh tớq carna. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng parnai ngki, ma yang Satán tớq táp alứng ial nhéq parnai ngki te mít nha-án.
15 e os que estão junto ao caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo eles a ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada no coração deles.
16 Bôn ticuoi cannŏ́h ráp ial parnai ngki arớq callong atôh tớq cuteq kida, tadưp nhéq cantar. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng alứng chái lư nha-án sŏ́ng tin parnai ngki bui ŏ.
16 E da mesma sorte os que recebem a semente sobre pedregais, que, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;
17 Ma nha-án lớiq bôn riaih sru. Nha-án tumống muhoi sớng. Khán nha-án tumúh dieiq arức co tian nha-án tin parnai ngki, ngki nha-án lớiq tin nnáng.
17 mas não têm raiz em si mesmos; antes, são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Bôn ticuoi cannŏ́h loi ráp ial parnai ngki arớq callong atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng parnai ngki.
18 E os outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;
19 Ma mít nha-án át lo khít tớq pang ndô; nha-án ham súc bôn alứng ham máh arnáq cannŏ́h hơ. Dyơ máh arnáq ngki cluom viang nhéq parnai ngki, táq dyôn lớiq cơt culái.
19 mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas, e as ambições de outras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.
20 Ma bôn ticuoi cannŏ́h loi ráp ial parnai Yang Arbang-pilŏ́ng arớq callong atôh tớq cuteq ŏ. Tư ngai cato parnai ngki, nha-án cammáng alứng ial lư máh parnai ngki. Nha-án cơt culái. Mui tôm cơt pe chít. Mui tôm cơt tupát chít. Mui tôm loi cơt mui culám.”
20 E os que recebem a semente em boa terra são os que ouvem a palavra, e
21 Yê-su tông loi idô: “Lớiq bôn ngai bet den tớu, dyơ catứp tớq yáng, lớiq la dŏq tadưp kichơng. Ma lư ngai dŏq tớq aruong den.
21 E disse-lhes: Vem,
22 Muchứng ngki tưi, nốh amớh ngai catốq hoi-ndô, urớh nhéq tưh ticuoi bôn hôm arlớih máh nốh ngki. Nốh amớh ngai táq clôp hoi-ndô, urớh nhéq tưh ticuoi bôn chom arlớih nốh ngki.
22 Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz
23 Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, que ouça.
24 Yê-su cato loi nha-án idô: “Cóq inha cammáng dyôn arlớih te parnai ndon inha sáng cư tông. Máh-mmo inha dyôn ticuoi cannŏ́h, lư máh ngki tưi Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn lieh inha, alứng án dyôn clưi te ngki loi.
24 E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada.
25 Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo lớiq bôn, máh callong án khoiq bôn dyơ, lư pít lieh nhéq.”
25 Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Yê-su tông loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq ticuoi chớt sro tớq pidái. Dyơ án chớt, án chô nga dúng.
26 E dizia: O Reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,
27 Idáu án bíq, ingái án pôq táq arnáq. Ma sro ndon án chớt ngki chóng ính hŏn bôm. Cua sro hŏn, tôm sro cơt pưt asớr. Ma ticuoi ưlla sro lớiq chom imo callong mma ngki hŏn.
27 e dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Cuteq apu ama sro ngki dyôn hŏn. Nsuoi lư bôn ula, alứng tatun bôn panung. Ma tatun loi bôn culái.
28 Porque a terra por si mesma frutifica; primeiro, a erva, depois, a espiga, e, por último, o grão cheio na espiga.
29 Tớq sro dom, ưlla pidái ial liem pôq ráiq sro, co khoiq tớq ngư dyơ ráiq sro.”
29 E, quando foice, porque está chegada a ceifa.
30 Yê-su plốh loi: “He ính tông te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq amớh? Alứng he ính ial parnai acám amớh acám te sút ngki?
30 E dizia: A que assemelharemos o Reino de Deus? Ou com que parábola o representaremos?
31 Sút ngki la arớq mui callong me. Ndóng ngai trứh callong ngki tớq cuteq, callong ngki két clưi nhéq te callong cannŏ́h.
31 É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Ma tớq án hŏn, án pưt clưi nhéq te tôm sác cannŏ́h. Án bôn abeng pưt, têq dyôn achếq táq sáp tớq ngki.”
32 mas, tendo sido semeado, cresce, e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.
33 Yê-su cato parnai Yang Arbang-pilŏ́ng tớq a-ưi parnai acám dyôn nha-án têq chom máh-mmo nha-án têq apúh.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.
34 Án lớiq bôn cato nha-án amớh ma lớiq cato tớq parnai acám. Ma tớq án át alứng top rian te án, án angốh ngê dyôn nha-án chom arlớih lư te máh nốh te parnai acám.
34 E sem parábolas nunca lhes falava, porém tudo declarava em particular aos seus discípulos.
35 Ingái ngki tớq sưm-turưm, Yê-su tông top rian te án idô: “Pôq he! He pôq dyáng atóh loi.”
35 E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para a outra margem.
36 Dyơ top nha-án ngốh te ticuoi clứng, alứng dông Yê-su na tuoc. Bôn tuoc cannŏ́h pôq tưi.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.
37 Ma tatun ngki bôn cuyiel arpuq alứng dơq lampóh hớp lư. Dơq kichíh tớq tuoc alứng lampóh saiq amot tớq tuoc tumán ính trim.
37 E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia de água.
38 Yê-su bíq tacual tarcual nga soi tuoc. Top rian te án pasớt án alứng tông idô: “Thới ơi! Imo thới lớiq rớu? He tumán ính cuchet dyơ!”
38 E ele estava na popa dormindo sobre uma almofada; e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Yê-su yôr tayứng; án dyŏq cuyiel alứng yua dơq clóng idô: “Át a-ŏ. Mái êq lampóh nnáng.” Dyơ cuyiel tangít, alứng bôn ien ŏ lieh.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.
40 Dyơ án plốh nha-án idô: “Imo inha adáh? Imo inha iyốh tin sa?”
40 E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?
41 Ma nha-án sáng chếq. Dyơ munáq plốh munáq idô: “Ticuoi ndô la nnáu? Imo cuyiel alứng dơq cammáng án!”
41 E sentiram um grande temor e diziam uns aos outros: Mas quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra