Romanos 9
NUM vs NVT
1 Ko taku lea mo'oni ē 'iā Kalaisi — 'oku kala ko taku lohi, pea 'oku fakamo'oni kiā au toku konisēnisí, 'i te Laumālie Mā'oni'oní —
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 'a 'eni: 'oku 'iā au he mamahi lahi, pea 'oku hoha'a ma'u pē toku lotó.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Seuke, ne au mei loto ke au mala'ia 'ia au, 'o mama'o mo Kalaisi, ko te fetongi 'o toku 'ū tokouá, ko si'aku kāinga fakakakano.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 He ko te ha'a 'Isileli 'ia nātou; 'oku 'a nātou tonu 'ia te ohí, mo te sikainá, mo te 'ū fuakavá; pea ko nātou ne 'aumai ki ai 'ia te Laó, mo te 'ū feinga lotú, mo te 'ū palōmesí.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Pea 'oku 'a nātou 'ia te tou kau mātu'á, pea 'oku meiā nātou 'ia Kalaisi, 'i Tono anga-kakanó, 'a ia ko te 'Atuá 'oku pule ki te me'a kotoa pē, pea 'O'ona 'ia te fakamāloó 'o ta'engata.'Ēmeni.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Kā 'oku kala fou pehē 'ia te me'á, ko te pehē kua ka'anga te Folafola 'a te 'Atuá. He tala'i'eaí ko te 'Isileli kotoa pē 'ia nātou kua fanau'i mei 'Isilelí.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 'Io, neongo ko te hako 'o 'Ēpalahame, kā 'oku kailoa lau ai kotoa pē ko tana fānau. Hē 'oku pehē mai 'e te Tohí, “'E ngata pē 'iā 'Aisake 'ia te lau ko tou hakó.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Ko tono 'uhingá: 'oku kala ko te fānau 'oku fou fakakakano maí, 'a ia ko te fānau 'a te 'Atuá, kā ko te fānau 'oku fou fakapalōmesi maí, ko 'eni ia 'oku lau ko te hakó.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 He ko te palōmesí ia 'ia te lea ko 'ení, “Ko te taimi ko 'ení 'e Au ha'u ai, pea 'e ma'u 'e Sela he tama.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Pea kala ko ia pē; kae hā foki 'i te faitama 'a Lēpeká ki te toko taha, ko te tou kui ko 'Aisaké.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Pea neongo kua he'iki ai fā'ele'i 'ia nāua, pea he'iki ai nā fai he me'a lelei pe kovi, kā kote'uhí ke tu'u ma'u te tu'utu'uni fili 'a te 'Atuá, ke 'aua na'a tu'u 'i te ngāue, kae 'iā Ia 'oku fai te uí,
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 pea ne'e fakahaa'i ai ki te fafiné, “Ko te ta'oketé 'e tauhi ia 'ia te tehiná.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Pea 'oku hoa mo ia 'ia te tohí, “Ne Au 'ofa kiá Sēkope; kā ko 'Īsoa ne Au fihi'a ki ai.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Pea tou fefe'aki ai? 'E tou pehē koā, tā 'oku 'i ai Hana fai ta'etotonu 'a te 'Atuá? Kailoa 'aupito!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 He ne'e folafola 'e Ia kiā Mōsese, 'o pehē,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 'Āua; pea tā 'oku kailoa tu'unga ki te tou loto ki aí, pē ki te tou lele ki aí, kā ki te fai 'alo'ofa 'ata'atā pē 'a te 'Atuá.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 'Io, ko 'eni te lau 'a te Tohitapú kiā Feló, “Ko te me'a pē ia ne Au fokotu'u ai 'Oú, kote'uhí ke Au 'ai ke hā Toku māfimafí 'iā koe, pea kote'uhí ke ongoongoa ai Toku hingoá 'i māmani kotoa pē.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 'Āua; pea tā 'e Ina 'alo'ofa kiā ia 'oku finangalo ke 'alo'ofa ki aí, pea 'e Ina fakafefeka'i 'ia ia 'oku finangalo ke fakafefeka'í.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Pea tā 'e ke pehē mai, “Pea ko Tana toe lāunga aí ke ā? He 'e ta'ofi 'e ai Tana tu'utu'uní?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 'Isa! Ko ai 'ia koe, tangata, ke tali fakaanga ki te 'Atuá? 'E lea koā te me'a ngaahí kiā Ia ne ngaahi 'oná, 'o pehē, “Ko te ā kua ke ngaahi ai 'oku ke peheé?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 'Io! 'Oku kala koā fa'italiha te tufunga ipú ki te 'umeá, ke ngaahi mei te takaonga pē taha he ipu 'e taha ke faka'ofa'ofa, mo te ipu 'e taha ke palakū?
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 'Āua, neongo ne'e finangalo 'ia te 'Atuá ke fakae'a Tono houhaú, mo 'ai ke mahino 'ia te me'a 'e Ina lava'í, kā ne anga-mokomoko pē Ia 'o fualoa, mo kātaki'i 'ia te 'ū ipu 'o te houhaú 'a ē kua 'osi sāuni ki te faka'auhá;
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 kote'uhí ke Ina fakahaa'i 'ia te fu'u koloa 'o Tono lāngilangí, ki te 'ū ipu 'o te 'alo'ofá, 'a ē kua Ina teuteu'i ke 'inasi 'i te lāngilangi ko iá.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 'Io, 'ia tātou kua ui 'e Iá, 'o kailoa mei te Siú pē, kae mei te kakai Senitailé foki.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 'O hangē ko Tana folafola 'i te tohi 'a Hōseá:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 “Pea toki hoko 'o pehē, ko te feitu'u 'a ē ne'e pehē ai kiā nātou,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Pea 'oku kalanga 'e 'Aisea kiā 'Isileli 'o pehē,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 he 'oku 'i ai he tu'utu'uni 'e fai 'e te 'Atuá 'i māmani,
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Pea 'oku hoa mo ia 'ia te lea 'a 'Aisea 'i mu'a atú,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Pea ko te ā ai te tou lea 'e faí? 'A 'eni, ko te kau Senitaile ta'etuli ki te mā'oni'oní, kua notou ma'u 'ia te mā'oni'oni 'oku mei te tuí;
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 kā ko 'Isileli tuli ki te lao 'oku mei ai he mā'oni'oní, na'a mo te lao ko iá ne'e kala notou a'usia.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Kote'uhí ko te ā? Kote'uhiā, ko te me'a 'i te kala notou kamata mei te tuí, kae notou fou fakangāue pē, ko ia ne'e notou tūkia 'i te maka tūkia'angá,
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 'o hangē ko ia kua tohí,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?