Romanos 4
NUM vs NVT
1 Pea kāpau ko ia, pea ko te ā te tou lea 'iā 'Ēpalahame, ko te tou 'ulumatu'a fakasinó? Ko te ā he me'a kua lava'i 'e ia?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Seuke, kāpau ne'e fakatonuhia 'ia 'Ēpalahame mei tana ngāué, tā 'oku 'i ai hana me'a ke pōlepole 'i ai. Kae tala'i'eaí 'oku 'i ai hana me'a pehē ke fai ki te 'Atuá.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Kā ko te ā 'ia te lau 'a te Tohitapú? 'A 'eni, “Pea ne'e tui 'ia 'Ēpalahame ki te 'Atuá, pea ne'e lau ia ma'aná mā'oni'oni.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Pea ko 'eni, kāpau ko he taha 'oku ngāue, 'oku kala lau 'ia te totongi 'oku ma'ú ko te me'a'ofa, kā ko te ma'ua.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Kā ko ia ko 'ē 'oku kailoa ngāue, kā 'oku tui falala kiā Ia 'oku fakatonuhia'i 'ia te faka'atuamaté, 'oku lau 'ia te tui 'a'aná ma'aná mā'oni'oni.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Hangē foki ko te fakamatala 'e Tēvita ki te manū'ia te tangata 'oku lau mā'oni'oni ki ai 'e te 'Atuá, 'o ta'ekau ai ha'aná ngāue, 'i tana pehē,
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 “Manū'ia ā ka ko te kakai kua fakamolemole'i te notou 'ū talangata'á,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Manū'ia ā kā ko te tangata 'a ia 'e kailoa si'i lau kiā ia 'e te 'Alikí he hia.”
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Pea ko 'eni, 'oku lau 'ia te tāpuaki nei ki te kamú pē, pē ki te ta'ekamú foki? Hē 'oku tou pehē, ko 'Ēpalahame ia ne'e lau tana tuí ma'aná mā'oni'oni.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Pea ne'e fefe'aki ai tono lau kiā iá? 'I tana kamú, pē 'i tana ta'ekamú? Ne'e kailoa 'i tana kamú, kā 'i tana ta'ekamú.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Pea ne'e ma'u 'e ia 'ia te faka'ilonga ko te kamú mo'o sila'i 'o te mā'oni'oni mei te tui, 'ā ē ne'e ma'u 'e ia lolotonga tana ta'ekamú, kote'uhí ke hoko ko te tamai 'o nātou kotoa pē 'oku tui ta'ekamú, ke lau mā'oni'oni kiā nātou.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Pea ko te tamai foki ia 'o te kamú, kiā nātou 'oku kailoa 'o te kamú pē, kā 'oku notou mulimuli foki 'i te tui 'a te tou tamai ko 'Ēpalahamé, lolotonga tana ta'ekamú.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 He tala'i'eaí ne'e fou fakalao mai 'ia te tala'ofá kiā 'Ēpalahame pe ko tono hakó, 'i te pehē ko te 'ea ia 'e 'o'ona 'ia māmani; kā ne'e fou mai 'i te mā'oni'oni mei te tuí.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 He kāpau 'oku 'ea 'ia te kakai 'oku tu'unga ki te Laó, tā 'oku ta'e'aonga 'ia te tuí, pea ka'anga 'ia te tala'ofá;
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 he ko te me'a 'oku fakatupu 'e te Laó ko te houhau. Kae kā kala leva he lao, pea 'oku kala foki he talangata'a.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ko tono 'uhinga 'eni 'o tana tu'unga ki te tuí, kote'uhí ke fou mai ko te me'a'ofa; kote'uhí ke pau 'ia te tala'ofá ki te hako kotoa pē, 'o kala ki te hako pē 'oku tu'unga ki te Laó, kā ki te hako foki 'oku tu'unga ki te tui faka-'Ēpalahamé; 'ia 'Ēpalahame 'a ē ko te tamai 'a tātoú kotoa pē;
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 ('o hangē ko ia kua tohí, “Kua U tu'utu'uni'i 'ou ko te tamai 'o he 'ū pule'anga lahi,”) 'i te 'ao 'o te 'Atua ne'e tui ia ki aí, 'i Tana 'Afió 'oku fakama'uli ake 'ia te pekiá, mo lau 'ia te 'ū me'a 'oku kala 'i aí, 'o hangē pē 'oku notou 'i aí.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Ne'e tui 'ia 'Ēpalahame, 'o piki ki tana 'amanakí, neongo kua kailoa 'ia te 'amanaki'angá; kote'uhí ke hoko 'ia ia ko te tupu'anga 'o he 'ū pule'anga lahi, 'o hangē ko te me'a ne'e folafola 'aki mai, “'E pehē tou hakó.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Ko 'Ēpalahame mo Sela|alt="Abraham & Sarah with Isaac" src="CO00643b.tif" size="col" ref="4:18-19" Pea ne'e kala vaivai tana tuí, pe tokanga ki tono sino 'o'oná, tana maté, hē kua ofi ia ki te teau ta'u, kae'uma'ā 'ia te pa'a 'ia Selá.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Pea ne'e kailoa tāla'a ia ki te tala'ofa 'a te 'Atuá 'i ha'aná ta'etui; kā ne hoko 'o kaukaua tana tuí, mo fakahīkihiki'i 'e ia 'ia te 'Atuá;
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 mo mātu'aki falala, ko te me'a kua tala'ofa 'e Ia ki aí 'oku malava foki 'e Ia ke fai.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ko tono 'uhinga ia foki ne'e lau ia ma'aná mā'oni'oni.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Kae tala'i'eaí ne'e tu'u 'i te Tohí 'o pehē, “Ne'e lau ma'ana,” kote'uhí ko ia pē;
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 kā kote'uhí ko tātou foki. 'Io, 'e lau ma'a tātou 'oku tou tui kiā Ia ne'e fokotu'u 'ia te tou 'Alikí ko Sīsū mei te pekiá —
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 'i Tana 'Afió ne'e tukuange ke pekia kote'uhí ko te tou 'ū faihalá, pea fokotu'u kote'uhí ko te tou fakatonuhiá.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?