Atos 16
NMX vs NVT
1 Fol yénmormén Derbe tesenot a yénamé kétán Listra tesen, ánde waitogh ár yétkwén Timoti témorangérwén. Yátmé témorwén Ju amaf a efalo yátogh ár, wénde yárefé témorwén Grikmén ár.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Efalo yátogh ár mer si korayawét Timotienemén Listran a Ikoniummén.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Fol ménde témorwén yémafé álighét, féyo yémo ghéngan yanfai ménamén Ju árfenemén efe tamorangérwén yéné yuwon, ménamén fá méinyotio mat tamorwén ndené yárefé témorwén Grikmén ár.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Yéfene áligh yam kétándmé ámb tesen kétán ámb tesen, yémofem tawawéngsotawét efalo yátogh ár ménát so táitotawét yéné férén árké yéfarotaménd Yesuene muyafé árém a ámb sénko árém Jerusalemén.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Féyo Yesuene mérén táf káyátotawét muyafé ndimbal mwighayan a kanotawét méinyotio efghon.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Fol yánjo mérnafé tayotau yéné yuwomé Frigia a Galasia, Ngánján Mbérmbéram yau eumyoi si waitoghét Esia yuwon.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Fá engmormén Misia mbandot néngufaryénd, féyo fá ménde tamorwén sái kényawangai Biténiat, wénde Yesuene Mbémbéram yau eumyoi élaughét.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Féyo yémofem yéngwaindayénd Misia a néngaflayénd kétán Troasot.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Yéné sémbáran Folém téfandau ghékéf waingéghe Makedoniamén ár takayongérwén tamnendau fá, “Kénaf Makedonia ndimbal yuwot téfe wáutárghét.”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Folene ghékéf waingégh fandagh soramé, yénd wékeye káfrendawém álighét kétán Makedoniat. Ménamén mat náyátoyém ndené Ngánjánam yénmanmoi yénd mer si waitoghét kétán yéfefaf.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Yénd ndimbal boute tényotau Troasta kétán Samotrasét, a ámb efghon néngufaryém Neafolisét.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Kétamé yénd néngwanoyém kétán Filifi, Rom mwighafé yu a limánégh tesen Makedonia ndimbal yuwot. Kété yénmorangérmén tárfár efogh.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Ámb Safatan yénd néngtoryém tesen sésafneta kétán wanjet, yéné mwighafé Ngánjánafé orayégh sifayé kété so yém. Yénd námnjoyém a si yérnyayém yéné amafafefaf efe nénáumendayénd kété.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Ámb amaf efe káyáretau yáne yétkwén Lidia, efe témorwén Tayatira tesenmén. Yémon ndéndák ngarot sáláme faian yékmai a fá témorwén Ngánjánene wáwefnogh amaf. Yuram yasawéryéng yáne tikéf áyárghét kétán Folene sifaf.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Amaf a yáne mérén ewalitotam, yéné soramé amafom yénumyoi yánjo méngot. Amafom témndangé, “Njam fém nemnati ndené yénd wém efalo yátogh ár Yurane kénjún, kénaflangi tane méngon so emor.” Féyo amafom yénmamnendai yénd, féyo yénd kété yénmorangérmén.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ámb káye yénd ténngérwén Ngánjánafé orayégh sifayat, yénd yénfangeyai faiofnar ásáfogh mérsom efe yaufi mbérmbéroene waftaye korayau soramé yumén. Yémon tawinjotau ndimbal mani árfe tambén ménamén korayau soramé yumén. Yémon tawarametau mani yánjo wanjengégh téfnárat.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Yéné mérsom Fol a yénd yénmaitoyéng ndené keyafé, “Yéné ár fem Minde Tukén Ngánjánene faiofnar ásáfogh ár, emofem ewafrotat end féfe wanjarghét.”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Mérés ménj mé térnyangérwén tárfár efogh yéné sian. Kerkeran Fol nékwafé náindam nawengoi a témndangé mbérmbér, “Yesu Kerisoene yétkwénan fém kétor yá tambénǃ” Táf fété mbérmbéram mérés yéfrangoi.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Njam faiofnar ásáfogh mérésoene yuram yáyámngoyénd ndené mani winjo end té nefo, yémofem Fol a Sailes ngi ewafngeyayénd taroghwét fá marat sifayamé kétán sénko árfefaf.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Yémofem enémnjéménd yéné yumén gafanane sáfrére a norayayénd, “Yéné ár sere Jumén, yémofem ár mwighayan ewanjmengét,
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 yémofem ár ewatamet fénaté si yéné mbarkánd yau árké nérete téfe Rom árét wafroghét.”
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Ár mérén nafghayénd Fol a Sailes yéfe ngiot, a yéné ndimbal yumén mogh árfene wáfáreghan so yéfene sáláme tawaftérarwét a tafmowét.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Féyo yaufi fémogh efmoménd, a fá ewiménd kétán kwéfkwéf méngot, a yéné sifayé wanjengégh ár yémndayénd merkéráye wanjengéghét.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Njam fá náyárai wáfaregh si, yémon ewármbneyai sómbio ár a ewangseyayénd wéne yéfene ghambér. Fol a Sailes tarwén kwéfkwéf méngon (Acts 16.24)|src="IB04207gr.tif" size="col" copy="Farid Faadil. © Biblica, Inc. Used with permission. All rights reserved worldwide." ref="16.24"
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Sémbár néndkéfan Fol a Sailes Ngánjánjafé korayawét a wagh kermangwét Ngánjánefaf, a ámb ár kwéfkwéf méngon talawangérwén táyárwét waghan.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Sunsune ndimbal sokrereyam kwéfkwéf méngo sérasér esámbnetam. Táf fété méinyotio kwéfkwéf méngo sésafne kasaunawét, a méinyotio árfene sein naferyénd.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Kwéfkwéf méngo wanjengégh ár nanoi, a njam néngretai kwéfkwéf méngo sésafne sauréghkaf tamorwén, fá witmafé sénté naifaye akunyéghét féf nufngoi krotio ménamén fá kéma kemnau nde kwéfkwéf méngo ár kar té nétoryénd.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Wénde Fol nutnai, “Yau nawaghna fémyoǃ Yénd méinyotio yéna mé yénémǃ”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Kwéfkwéf méngo wanjengégh ár néngutnai kwayaghat a soramé ewawanayénd kwayaghé, néngénngoi kwéfkwéf méngo kénjút a nénguyai ngerngerafé Fol a Sailesfene sáfrére.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Féyo yémon enutoreyai kénjúta a emotangeyai, “Ndimbal, yéndon némé so yafrotan awanjarghét?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Yémofem yawangeyayénd, “Yuré Yesu efalo tiyáto, a táf fém so kawanjar fene mérnafé.”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Féyo fá kafrowét Yurane si yáfaf a méinyotio ámb árfefaf yáne méngon.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Yéné sémbáranyo kwéfkwéf méngo wanjengégh árom emnjéméng a yéfene fénend tawaumbarwéng; féyo táf fété fá yánjo mérnafayo nuan ewalitoménd.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Kwéfkwéf méngo wanjengégh árom emnjéméng yáne méngot a ewémnjeyai nénet; fá áuwégham yafoi ménamén yémon Ngánján efalo yiyátoi yánjo méinyotio mérnafé.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Njam akw yéfauwéryéng, Rom mogh árém ewáfáretayénd yéfene ásáfogh ár kwéfkwéf méngo wanjengégh ároefaf: “Tautorend yéné ár nguwanend.”
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Kwéfkwéf méngo wanjengégh árom taufrongé Fole, “Rom mogh árém nénorayangi ndené fém a Sailes so tautorend. Sénonjo fémofem yéné sifayé téfrangend kuwanend krufráte.”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Wénde Folém korayangé ásáfogh árfefaf: “Yémofem yénd ténsémét marataye moghofnar yuwon, ndemamén yénd yénre Rom yumén ár, a yénmiménd kwéfkwéf méngo kénjút. Sénonjo yénd yémofem métare yénmutorend? Yauǃ Fá fáyo táf kénaflangi a téngémnjend yénd.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Ásáfogh árém njam ewaufroyénd Rom mogh árfet ndené Fol a Sailes tárwén Rom yumén ár, fá férféram ewifoi.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Fá nénaflayénd yéfefaf ghérghérsisé siot a enémnjeyayénd kétándmé kwéfkwéf méngota, ewamnendangeyayénd tesen frangoghét.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Soramé Fol a Sailes néntoreyayénd kwéfkwéf méngota, fá néngwaneyayénd Lidiane méngot, ánde nafángoyénd efalo yátogh árfé tawawéngsowét fá. Féyo yémofem táf efrangeyayénd.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?