Números 11
NEW vs ACF
1 मनूतय्सं थःपिन्त जूगु सास्तीया बारे परमप्रभुं तायेक कचकच याना हल। परमप्रभु इमिगु खँ न्यनाः तंचायादिल। अले वय्कलं तमं इमिथाय् मि छ्वयादिल। मिं इमिगु छाउनीया पिनेया छुं ब्वत भस्म यात।
1 E aconteceu que, queixou-se o povo falando o que era mal aos ouvidos do SENHOR; e ouvindo o SENHOR a sua ira se acendeu; e o fogo do SENHOR ardeu entre eles e consumiu os que estavam na última parte do arraial.
2 मनूत मोशायाथाय् वयाः चिल्लाय् दना हालाः ग्वाहालि फ्वन। वं परमप्रभुयात प्रार्थना यात। अले मि सित।
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 अथे जुयाः व थाय्या नां तबेरा तल। छाय्धाःसा अन परमप्रभुया मि इमिगु दथुइ च्याःगु खः।
3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 इमिगु पुचलय् दुपिं छपुचः ज्यालगय् मजूपिं नसिंचायावल। अले इस्राएलीतय्सं तकं ख्वख्वं थथे कचकच यात, “ला नये माल!
4 E o vulgo, que estava no meio deles, veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 मिश्रय् जिमिसं न्याया ला धिबा पुले म्वाय्क नयागु लुमंनि। तुसि, खर्बुजा, छाः, प्याज, लाभा नयागु जिमि लुमं।
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça; e dos pepinos, e dos melões, e dos porros, e das cebolas, e dos alhos.
6 आः ला जिमिके बल हे मदयावने धुंकल। थन ला मन्न बाहेक मेगु छुं हे खने मदु।”
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 मन्न धयागु धन्यापु थें च्वं। स्वय्बलय् थाकुराः थें खने दु।
7 E era o maná como semente de coentro, e a sua cor como a cor de bdélio.
8 मनूतय्सं पिहां वनाः मन्न मुनीगु, अले ल्वहं घलय् क्यलेगु व ल्वहंमाय् नीगु याइ। अले उकियात लखय् तयाः ताःकुक दय्की अले उकिं ल्वहंचा मरि दय्की। थुकिया सवाः जैतूनया चिकनय् छुनातःगु मरि थें जुइ।
8 Espalhava-se o povo e o colhia, e em moinhos o moía, ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 चान्हय् छाउनीइ सुति लः गाइबलय् मन्न नं नापं गाइगु।
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, o maná descia sobre ele.
10 फुक्क परिवारया मनूत थथःगु पालया लुखाय् च्वनाः ख्वयाच्वंगु मोशां ताल। परमप्रभु तसकं तंचायादिल। अले मोशां नुगः मछिंकल।
10 Então Moisés ouviu chorar o povo pelas suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu, e pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 मोशां परमप्रभुयात धाल, “छाय् छिं जिके थ्व संकट हयादियागु? अले छाय् छि जि खनाः लय्ताया मदीयागु? छिं छाय् थुपिं फुक्कसिगु भार जितः क्वबिकादियागु?
11 E disse Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, visto que puseste sobre mim o cargo de todo este povo?
12 छु थुपिं जिगु प्वाथय् दुगु खः ला? छु थुमित जिं थःम्हं बुइकागु खः ला? छिं छाय् जितः ‘अजिं मचायात बुया जूगु थें थुपिं फुक्कसित थुमि पुर्खायात पाफयादीगु देशय् तक बुयायंकि’ धायेगु?
12 Concebi eu porventura todo este povo? Dei-o eu à luz? para que me dissesses: leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança que mama, à terra que juraste a seus pais?
13 थुपिं फुक्कसिनं जितः ‘ला नकि’ धकाः कचकच याःवयाच्वन। थुपिं फुक्कसित जिं गन कयाः ला नकेगु?
13 De onde teria eu carne para dar a todo este povo? Porquanto contra mim choram, dizendo: Dá-nos carne a comer;
14 जिं याकःचां थुपिं फुक्कसिगु भार क्वबी मफु, थ्व ला जितः तसकं झ्यातुल।
14 Eu só não posso levar a todo este povo, porque muito pesado é para mim.
15 छिं जितः थज्याःगु हे व्यवहार यानादीगु खःसा जितः दया यानाः थत्थें स्यानादिसँ, जि थःम्हं थःगु दुःख ला स्वयेमाली मखु।”
15 E se assim fazes comigo, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos, e não me deixes ver o meu mal.
16 अले परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “जिगु निंतिं छं इस्राएलीतय् धर्मगुरुत मध्ये मनूतय् नायःत व अधिकारीत खः धकाः थम्हं म्हस्यूपिं न्हयेम्हय्सित (७०) मुंकि। अले इमित नापलायेगु पालय् जिगु न्ह्यःने हयाः थःनापं तुं थँ।
16 E disse o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da congregação, e ali estejam contigo.
17 जिं कुहां वयाः छनापं खँ ल्हाये। छंके दुगु छुं छुं आत्मा कयाः इमिके तयाबी। अले इमिसं नं मनूतय्गु कु क्वबी, छ याकःचां जक क्वबी माली मखु।
17 Então eu descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo, para que tu não a leves sozinho.
18 “आः छं मनूतय्त धा ‘कन्हय्यागु निंतिं छिपिं थः शुद्ध जुयाच्वँ। छिमित नयेत ला दइ। छिमिसं, “ला नये माल! मिश्रय् हे जिमित थ्व स्वयाः बांलाःगु खः!” धकाः कचकच याःगु परमप्रभुं ताल। आः परमप्रभुं छिमित ला बियादी, छिमिसं ला नयेदइ।
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? Pois íamos bem no Egito; por isso o Senhor vos dará carne, e comereis;
19 छिमिसं छन्हु, निन्हु, न्यान्हु, झिन्हु वा निइन्हुयागु जक मखु,
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 अले छिमिगु न्हासं पिहां मवतले व छिपिं वाक्क मजुतले लच्छि यंकं नइ। छाय्धाःसा छिमिसं थःपिनि दथुइ दुम्ह परमप्रभुयात त्वःताः वय्कःया न्ह्यःने “जिपिं मिश्र त्वःताः मवःसां ज्यूगु” धकाः ख्वयाजुल।’”
20 Mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que vos enfastieis dela; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 अय्नं मोशां धाल, “जिनापं न्यासि जुइपिं थन खुगू लाख मिजंत दु। छिं धाःसा ‘इमित नयेत लच्छि तक ला बी’ धकाः धयादिल।
21 E disse Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo, no meio do qual estou; e tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 थुपिं फुक्क फैच्वलय्या बथां व सा द्वहंया बथांयात स्याना नं थुलिमछिसित नकेत गाइ ला? वा समुद्रय् च्वंपिं फुक्क न्या लासां इमित नकेत गाइ ला?”
22 Degolar-se-ão para eles ovelhas e vacas que lhes bastem? Ou ajuntar-se-ão para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 परमप्रभुं मोशायात लिसः बियादिल, “छु जिगु शक्ति कम जूगु दु ला? छं आः थत्थें हे जिं धयागु खँ जुइ कि मजुइ धकाः स्वये खनी।”
23 Porém, o Senhor disse a Moisés: Teria sido encurtada a mão do Senhor? Agora verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 अले मोशां पिहां वनाः मनूतय्त परमप्रभुं धयादीगु खँ न्यंकल। वं न्हयेम्ह थकालिपिं मनूत मुंकाः पालया प्यखेरं थन।
24 E saiu Moisés, e falou as palavras do Senhor ao povo, e ajuntou setenta homens dos anciãos do povo e os pôs ao redor da tenda.
25 अले परमप्रभु सुपाँचय् कुहां झायाः व नापं खँ ल्हानादिल। परमप्रभुं मोशायाके दुगु आत्मां छुं छुं आत्मा कयाः न्हयेम्ह थकालितय्के तयाबिल। इमिके आत्मा वयेवं इमिसं अगमवाणी यात, तर हानं लिपा गुबलें अथे मयाः।
25 Então o Senhor desceu na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito, que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas depois nunca mais.
26 एल्दाद व मेदाद नांयापिं निम्ह मनूत थकालितय्गु धलखय् दुथ्यानाः नं मेपिं थकालित मुनाच्वंगु पालय् मवंसें छाउनीइ हे च्वनाच्वंगु जुयाच्वन। अथे जूसां आत्मा इमिके जूवयाः इमिसं छाउनीइ हे अगमवाणी यात।
26 Porém no arraial ficaram dois homens; o nome de um era Eldade, e do outro Medade; e repousou sobre eles o espírito (porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram à tenda), e profetizavam no arraial.
27 छम्ह ल्याय्म्ह ब्वाँय् वयाः “एल्दाद व मेदादं छाउनीइ अगमवाणी यानाच्वंगु दु” धकाः मोशायात कन।
27 Então correu um moço e anunciou a Moisés e disse: Eldade e Medade profetizam no arraial.
28 ल्याय्म्हबलय्निसें मोशाया ग्वाहालिमि जुयाच्वंम्ह नूनया काय् यहोशूं मोशायात धाल, “जिमि प्रभु, इमित पनादिसँ!”
28 E Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus jovens escolhidos, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe-lho.
29 मोशां वयात धाल, “जिगु लागि छ नुगः मुइकीम्ह जुइ धुनागु ला? परमप्रभुया फुक्क मनूत अमगवक्ता जूगु जूसा अले परमप्रभुं इपिं फुक्कसिके थःगु आत्मा तयादीगु जूसा गुलि बांलाइगु खः।”
29 Porém, Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quem dera que todo o povo do Senhor fosse profeta, e que o Senhor pusesse o seu espírito sobre ele!
30 अले मोशा इस्राएलयापिं थकालित नापं छाउनीइ लिहां वल।
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 अले परमप्रभुं फय् वय्कादिल। थुकिं समुद्रं ख्वांय्झंगःतय्त पुइकाहल। इपिं छाउनीया छचाःखेरं न्हिच्छि न्यासि वनेमाःगु लागा तक बँय् ३ फिट तजाः जुइक च्वंवल।
31 Então soprou um vento do Senhor e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial quase caminho de um dia, de um lado e de outro lado, ao redor do arraial; quase dois côvados sobre a terra.
32 उखुन्हु न्हिच्छि व चच्छि अले कन्हय् खुन्हु नं न्हिच्छि हे इमिसं ख्वांय्झंगःत मुन। दक्वसिबय् कम मुंम्हय्सिनं हे झिगू होमेर मुन। थुमिगु ला इमिसं छाउनी न्यंक पानातल।
32 Então o povo se levantou todo aquele dia e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e colheram as codornizes; o que menos tinha, colhera dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 ला म्हुतुइ दुबलय् हे, नये न्ह्यः हे परमप्रभुं इपिं खनाः तंम्वयाः छाउनीइ महामारी छ्वयादिल।
33 Quando a carne estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, se acendeu a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor o povo com uma praga mui grande.
34 अथे जुयाः व थाय्यागु नां किब्रोथ-हत्तावा तल।
34 Por isso o nome daquele lugar se chamou Quibrote-Ataavá, porquanto ali enterraram o povo que teve o desejo.
35 छाय्धाःसा अन नसिंचाःपिं मनूतय्त थुंगु खः। इस्राएलीत किब्रोथ-हत्तावां हसेरोतय् वन, अले अन हे च्वन।
35 De Quibrote-Ataavá caminhou o povo para Hazerote, e pararam em Hazerote.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?