Atos 28
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 Ze mâ giì yee ꞌdáá ta kábà muu ze tì gú nìkì maa gî, ze bà giì ŋò ni énó máa, to tí nò a Málítà.
1 Estando já salvos, soubemos então que a ilha se chamava Malta.
2 Ndâ ꞌduù Málítà giì bàkà nambeè ji ze tí ŋa ŋìnó náa ze ŋò jé sàà kùṛo lá. Ndú giì òlò wu me gbolò ji ze, tacó ze yee mì ndú kà si mù ꞌbìtà bà ni gî, káa côꞌo kuu tí .
2 Os indígenas trataram-nos com extraordinária benevolência. Acenderam uma grande fogueira e em torno dela nos recolheram, em vista da chuva que caía e do frio que fazia.
3 Páwòlò ŋò bà lá, yí mâ giì woo ndâ ꞌbí zèèngè i tacó bà ya tí gí ṛo wu, yí giì woo toko ta kpoo. Káa si yí kû giì kaa ndâ i tí nò mítí wu, kpoo tí nò giì lu ꞌdo gbí ta gó wu, bìndi yí giì ṛo ꞌbì Páwòlò.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e o pôs na fogueira. Nisto uma víbora, que fugira ao fogo, mordeu-lhe a mão.
4 Ndâ ꞌduù Málítà mâ giì ŋò kpoo tí nò làngà-làngà tí ꞌbì Páwòlò, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌdè có gbí òkò tí ndú máa, «ꞌDakò tí nó kuu nó dú káa mbe zi ku. Yo ŋò káa yí ꞌvala ꞌdo gbí ngo gî, káa ꞌve ndeṛè gí bà si tàkò wó wálá.»
4 Quando os indígenas viram a serpente pendendo da sua mão, diziam uns aos outros: Sem dúvida, este homem é homicida, pois, tendo escapado ao mar, a justiça não o deixa viver.
5 Káa Páwòlò bà-i-nò giì mìyà kpoo tí nò ꞌdo tí ꞌbì wó gí tà wu, ta ꞌbí i náa kpoo tí nò me ta yí gbaànjé lá.
5 Ele, porém, sacudindo a víbora no fogo, não sofreu mal algum.
6 Ndâ ꞌduù tí nò giì dù kû ù bà ŋò bà ò ꞌbì Páwòlò ta zì kpoo. À mâ giì bàkà tí lá, ndú giì yee ṛo ndú mítí bà ŋò bà ꞌva tí wó to tí ku. Ndú mâ giì ŋò ꞌbí i gbaànjé bàkà yí lá, ndú giì ꞌvìsì nje ndú ndí gálà énó máa, «ꞌDakò tí nó a bààcì.»
6 Julgavam os indígenas que ele viesse a inchar, e que subitamente caísse morto. Mas, depois de esperarem muito tempo, vendo que não lhe acontecia mal nenhum, mudaram de parecer e disseram: Ele é um deus.
7 Ndâ njí mì Púbìlò, tí gba mì ndâ ꞌduù Málítà, ká dê-dê gbí to tí nò náa gbâ kiꞌviki ta ze mítí nò. Tacó énò, yí giì kaa ze ya tí gí ꞌbá mì wó, bìndi yí giì te wiṛi mítí ze ta sili taꞌô.
7 Havia na vizinhança sítios pertencentes ao principal da ilha, chamado Públio. Este homem nos hospedou por três dias em sua casa, tratando-nos bem.
8 Púbìlò kaa ze ya tí gí ꞌbá mì wó nò si bu wó kuu tísì ta côꞌo gbí dìì wó, delè ta sé gbí yì tí wó. Páwòlò bà-i-nò giì ṛì gí tàkò wó tàꞌi, yí giì ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì. Páwòlò mâ giì kaa ꞌbì wó mítí ꞌdakò tí nò á bìndi bà ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì nò, gbí dìì wó giì da mbóꞌvóó gî.
8 Ora, o pai desse Públio achava-se acamado com febre e sofrendo de disenteria. Paulo foi visitá-lo e, orando e impondo-lhe as mãos, sarou-o.
9 Có bà ꞌvala bu Púbìlò nò mâ giì luꞌvu gí sè, ndâ ꞌbí mbe nòꞌo gbí to Málítà giì kaa ya gí mì Páwòlò, bìndi yí giì ꞌvala ndú delè ꞌdáá gî.
9 Depois desse fato, vieram ter com ele todos os habitantes da ilha que se achavam doentes, e foram curados. Tiveram assim conosco toda sorte de considerações e,
10 Ndâ ꞌduù giì te duù mítí ze gbí ndâ ŋa ndâ kpokèjì me mbè. Ta o tí nó náa ze kû giì njè nó nó, ndú giì kaa ndâ i ŋìnó ꞌdáá gî mbe ꞌvii ta ze muu nó nó mí gbí gbâ ji ze.
10 quando estávamos para navegar, proveram-nos do que era necessário.
11 Ze bàkà mí Málítà ꞌdáá gî a pì taꞌô, bìndi ze giì njè nó ta ꞌbí gbâ mbe gì ꞌdo gbí gbata Àlèsàndèríyà mbe cì ndâ pì côꞌo ꞌdáá gî mí Málítà. Mbe gbâ tí nò leke ndâ njemî mí kùṛo gbâ mì wó nò, tacó énò, à kû nì mítí a «Ndâ njemî».
11 Ao termo de três meses, embarcamos num navio de Alexandria, que havia passado o inverno na ilha. Este navio levava por insígnias os Dióscuros.
12 Ze njè nó ꞌdo Málítà ya gí bà bàkà sili taꞌô mí gbí gbata Sìràkúsè.
12 Fizemos escala em Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Ze giì zèè káa yì ngo ꞌdo Sìràkúsè kéré-kéré kû ya gí gbí gbata Rèjìyúmù. Ze tèṛì gbí gbata Rèjìyúmù ká gbaànjé, bìndi pípìṛi giì ꞌbìtà bà gì ꞌdo mò gí gbíꞌdè. Ze giì bàkà ꞌdo bà-i-nò kû ya gí Pùtèyólì káa sili sósòꞌô.
13 De lá, seguindo a costa, atingimos Régio. No dia seguinte, soprava o vento sul e chegamos em dois dias a Pozzuoli.
14 Ze mâ giì yee gbí gbata Pùtèyólì, ze giì ꞌde ndâ ꞌbí náꞌvindí ze mbe kaa ze ya tí gí ꞌbá mì ndú, bìndi ndú giì ꞌdè có ji ze énó máa, ze sì sili vô-nje só mí mì ze ta ndâ yì. Bà ndâ sili tí nò náa ndú ꞌdeke ji ze nò mâ giì cee gî, ze giì a ndi ze kákáꞌi gítí kpokèjì Rómà ta kò ze.
14 Ali encontramos irmãos que nos rogaram que ficássemos na sua companhia sete dias. Em seguida, nos dirigimos a Roma.
15 Ndâ náꞌvindí ze gbí gbata Rómà mâ giì ꞌdi có énó máa, ze tí kpokèjì, ndú giì kaa gì tacó bà ù kùṛo ze. Ndâ ꞌbí ꞌduù gbí òkò tí ndú yee ngé gbí gbata Fórù á tí ꞌbí kpokèjì náa à kû nì mítí a «Ápì», bìndi ndú giì dù bà-i-nò nò kû ù bà yee ze. Káa ndâ ꞌbí ꞌduù giì gì yee ká tí ꞌbí làmbu to náa à kû nì mítí a «ꞌBá-ꞌvélè-taꞌô». Páwòlò mâ giì ŋò ndú, yí giì ꞌdè nìkì maa ji Mbíṛì, bìndi gúku giì dò ꞌdo gbí njembí wó gî.
15 Os irmãos de Roma foram informados de nossa chegada e vieram ao nosso encontro até o Foro de Ápio e as Três Tavernas. Ao vê-los, Paulo deu graças a Deus e se sentiu animado.
16 Ze mâ giì yee Rómà, à giì si Páwòlò ká mítí ꞌdóó bàndò mì wó, bìndi à giì je àsìkérì kû ù ṛègbà tí wó.
16 Chegados que fomos a Roma, foi concedida licença a Paulo para que ficasse em casa própria com um soldado que o guardava.
17 Ze bàkà mí Rómà káa sili taꞌô, mâ giì zekeꞌo, Páwòlò giì kili ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ Jùdéyà gbí gbata Rómà, bìndi yí giì ꞌdè có ji ndú máa, «Ndâ náꞌvindí ye! Vò i mì ye ta ndâ ꞌduù mì ndoo wálá. Ye delè me mbe kû gbètèkè tàkìì mì ndâ ká gù ndoo ká lá. Kpêtí ká énò, ndâ ꞌduù mì ndoo giì te ye mí gbí zàà á Jèrùzàlémè, ndú giì je ye ji ndâ Ròmánò.
17 Três dias depois, Paulo convocou os judeus mais notáveis. Estando reunidos, disse-lhes: Irmãos, sem cometer nada contra o povo nem contra os costumes de nossos pais, fui preso em Jerusalém e entregue nas mãos dos romanos.
18 Ndâ Ròmánò mâ giì ꞌviiki gbí ndeṛè bà zèè ye kpòò, ndú giì ꞌde có tí nò me tí gbolò có náa à ꞌví waa tí gbí a có ku mítí ꞌduù nò lá. Ndú giì bàkà có bà njaanga ye ꞌdo gbí zàà gî.
18 Estes, depois de terem instruído o meu processo, quiseram soltar-me, visto não achar em mim crime algum que merecesse morte.
19 Káa ndâ ꞌduù mì ndoo mâ giì biya bà ꞌdi có mì ndâ Ròmánò tí nò gî, ye giì ŋò ꞌbí ŋa kpokèjì náa ye ꞌví njaanga ta miṛi ye ꞌdo mì ndú nó lá, sè káa ŋìnó, ye ꞌdòkò ta ngbàngà tí nò gí kùṛo ngáángbá gba mì ndâ Ròmánò. Ye bàkà énò me tacó máa, à gbí njembí ye a có bà kpì ngbàngà tí ndâ ꞌduù mì ndoo nò lá.
19 Mas, opondo-se a isso os judeus, vi-me obrigado a apelar para César, sem intentar contudo acusar de alguma coisa a minha nação.
20 Nògí, ye kpónó tèꞌé tí yo nó tacó wàa ye ꞌví ꞌdi ta ŋa có ŋìnó náa yo bà ꞌdè ji ye nô. Káa à má gítí gìnjírì tí nó náa yo kpónó kû ŋò tí ye nó, à eṛe ye nó a i muu wó tí ꞌDuù tí nó náa ndâ Ìzìrìyélì kû koṛo có lì mítí wó nô.»
20 Por esse motivo, mandei chamar-vos, para vos ver e falar convosco. Porquanto, pela esperança de Israel, é que estou preso com esta corrente.
21 Káa ndâ Jùdéyà tí nò giì ꞌvìsì có gí tàkò có mì Páwòlò náa yí ꞌdè ji ndú nò, máa, «À cu wáràgà ta ṛè lo gbí ji ze á ꞌdo ꞌbá Jùdéyà lá. ꞌBí ꞌduù gbaànjé ꞌdo gbí òkò tí ndâ náꞌvindí ze delè mbe gì ꞌdo kà gí bà volo ṛe lo ji ze to nó nò wálá.
21 Responderam-lhe eles: Não temos recebido carta alguma da Judéia, que fale em ti, nem de lá tem vindo irmão algum que nos dissesse ou falasse mal de ti.
22 Káa ze koṛo có énó máa, wò má ꞌdè ꞌdóó có tí nó náa à tí lo nó ji ze, àá bà nìkì tí ze ma. Tacó ze ŋò ni gî, máa, à má ká gítí gèṛè tí nò náa wò kû ꞌdè có á gítí nò, ndâ ꞌduù cee muu to tí nó ꞌdáá gî kû no káa nje ndú gítí.»
22 Quiséramos, porém, que tu mesmo nos dissesses o que pensas, pois o que nós sabemos dessa seita é que em toda parte lhe fazem oposição.
23 Ndâ Jùdéyà gbí gbata Rómà me mbè giì kaa ya gí ꞌbá mì Páwòlò á go cí tí nó náa ndú cí ta yí nô. Páwòlò bà-i-nò giì ya kpékéꞌvé gítí tà ndâ i tí nó mbe ꞌde yí ꞌbá Jùdéyà nó, ta có gítí ngú ŋa kèjì bà bàkà nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù, giì je có gítí Jézù, ji ndú ꞌdo gbí ndâ wáràgà mì Mòze, ta ndâ wáràgà mì ndâ mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì. Páwòlò ꞌdè có ta ṛi tí nò ꞌdo tí dúꞌo ngé yee tí ꞌdêꞌo.
23 Marcaram um dia e muitos foram procurá-lo no albergue onde se achava hospedado. A entrevista durou desde a manhã até a tarde. Paulo expôs-lhes o Reino de Deus e apresentou, sempre de novo, testemunhos destinados a convencê-los a respeito de Jesus, baseando-se na Lei de Moisés e nos profetas.
24 Ndâ có mì Páwòlò nò giì ya gí gbí muu ndâ ꞌduù gî, káa, ndâ ꞌbí ꞌduù giì biya bà ꞌdi gî.
24 Alguns se persuadiram pelas suas palavras, outros não acreditaram.
25 Ndâ có tí nò mâ giì ŋònòkò muu ndâ ꞌduù gî, Páwòlò giì ꞌdè ꞌbí có gbaànjé ji ndú, bìndi yí giì njè ndú gî. Có tí nò náa yí ꞌdè ji ndú nò énó máa, «Àá táánò mì Bèṛi-mì-Mbíṛì a yúcó, náa yí a tí ta tàmuu Ìzáyà tí mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì, náa yí giì ꞌdè ta có ji ndâ ká gù ndoo énó máa, Mbíṛì máa,
25 Não estando concordes entre si, retiraram-se, enquanto Paulo lhes fazia esta reflexão: Bem falou o Espírito Santo pelo profeta Isaías a vossos pais, dizendo:
26 ‹Ya gí mì ndâ ꞌduù tí nò,
26 Vai a este povo e dize-lhes: Com vossos ouvidos ouvireis, sem compreender. Com vossos olhos olhareis, sem enxergar.
27 Tacó njembí ndâ ꞌduù tí nò jìꞌvì duù gî.
27 Coração obstinado o deste povo, ouvido duro, olhos fechados, para não verem com a vista, nem ouvirem com o ouvido, nem entenderem com o coração, e se converterem e eu os curar {Is 6,9s.}.
28 «À má énò, yo te mí gbí muu yo énó máa, Mbíṛì táánò tuu tú có bà njaanga miṛi ndâ ꞌduù mì wó ꞌdo gbí vò i a i ji ndâ ꞌduù ŋìnó náa ndú me ndâ Jùdéyà lá nô. Ndú bà ꞌdi gî!»
28 Ficai, pois, sabendo que aos gentios é enviada agora esta salvação de Deus; e eles a ouvirão.
29 Páwòlò mâ giì ꞌdè có tí nò cee gî, ndâ Jùdéyà giì njè ꞌdo ꞌbá mì wó ta bà tò kponje ta wotí ká tí .
29 {Havendo dito isso, saíram dali os judeus, discutindo animosamente entre si.}
30 Páwòlò giì too ndoò sósòꞌô mí Rómà. Gbí ndâ ndoò tí nò sósòꞌô nò, yí kû ꞌde ndâ i gítí miṛi wó, delè ji ndâ wiṛi mì wó ꞌdo ká gbí ꞌdóó wuꞌo mì wó.
30 Paulo permaneceu por dois anos inteiros no aposento alugado, e recebia a todos os que vinham procurá-lo.
31 Yí delè gbí ndâ ndoò tí nò kû ma có gítí bà dù Mbíṛì tí gba ji ndâ ꞌduù, ta bà nìbà có gítí Mbe tí ndoo Jézù tí Bìndi-Mbíṛì ji ndâ ꞌduù, ta gúku tí wó wálá, delè ta ꞌbí ꞌduù mbe pèèmbí wó wálá.
31 Pregava o Reino de Deus e ensinava as coisas a respeito do Senhor Jesus Cristo, com toda a liberdade e sem proibição.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.