Mateus 22
MXQNT vs ARIB
1 Jesús tꞌakpʉjtáky ja wiinkpʉ ijxpajtʉn, es tꞌanma̱a̱ydyʉ:
1 Então Jesus tornou a falar-lhes por parábolas, dizendo:
2 —Yʉ tsa̱jpótmʉdʉ kutujkʉnʉ dʉꞌʉn éxtʉm tuꞌugʉ rey diꞌibʉ tyuun ja xʉʉ ma̱ ja ꞌyuꞌunk pyejky.
2 O reino dos céus é semelhante a um rei, que celebrou as bodas de seu filho.
3 Ta tkejxy ja pyoꞌoduumbʉty woobʉ diꞌibʉ naty jawyiin tʉ tꞌanʉʉmʉdʉ, perʉ taadʉty kyaj myinandʉ.
3 Enviou os seus servos a chamar os convidados para a festa, e estes não quiseram vir.
4 Ta jatʉgok ja rey tkejxy ja pyoꞌoduumbʉty, es tꞌanʉʉmʉ: “Anʉʉmʉdʉ taadʉty ko tyam tʉ ꞌyabatʉdyaꞌay ja ka̱ꞌa̱y ukʉn. Tʉts nyaꞌeegyʉty ja ndsa̱jka̱a̱tsʉ niꞌxyátyʉtypyʉ es tʉgekyʉ ꞌyity aba̱a̱dʉ. Waꞌan tmindʉ.”
4 Enviou ainda outros servos com este recado: Dizei aos convidados: Tenho já preparado o meu banquete; as minhas reses e os meus cevados estão mortos, e tudo está pronto; vinde às bodas.
5 Per ja diꞌibʉ oj yajwówdʉ kyaj ttuundʉ kwentʉ, niduꞌuk oj ñejxy kyamoty, jatuꞌuk oj ñejxy toꞌkpʉ,
5 Mas eles não fizeram caso e foram, um para o seu campo, outro para o seu negócio;
6 es ja wiinkpʉty tma̱jtstʉ ja reyʉ pyoꞌoduumbʉ es ttuundʉ axʉʉk, extʉ ko dyaꞌoꞌktʉ.
6 e os outros, agarrando os servos, os ultrajaram e mataram.
7 ’Es ta ja rey jyantsyjyotꞌambejky, es tkejxy ja syolda̱a̱dʉty es dyaꞌoꞌktʉ taadʉ diꞌibʉ tʉ yaꞌoꞌkxʉty ja pyoꞌoduumbʉ, es dyajnoꞌktʉ yʉ kya̱jpn.
7 Irou-se o rei, e mandou as suas tropas exterminar aqueles assassinos e incendiar a sua cidade.
8 Net tꞌanma̱a̱y ja tyuumbʉty: “Tʉgekyʉ ꞌyity aba̱a̱dʉ ma̱ tya̱dʉ xʉʉ, perʉ taadʉty diꞌibʉ tʉ yajwówdʉ, kyaj ñitʉ́kʉty myíndʉt.
8 Então disse aos servos: As bodas estão preparadas, mas os convidados não eram dignos;
9 Nʉjxtʉ ma̱ yʉ ka̱jpngijkyʉdʉ mʉj tuꞌu, es wowdʉ ma̱ tya̱dʉ xʉʉ nidʉgekyʉ diꞌibʉ mbatypy.”
9 ide, pois, às encruzilhadas dos caminhos e chamai para as bodas a quantos encontrardes.
10 Ja poꞌoduumbʉty tsyoꞌondʉ es dyajmiindʉ nidʉgekyʉ diꞌibʉ pyattʉ, oyjyaꞌaybyʉ esʉ kyaj ꞌyoyjyaꞌaybyʉty; es dʉꞌʉn ꞌyujtspejty ja tʉjk mʉt ja ja̱ꞌa̱yʉty.
10 Indo aqueles servos pelos caminhos, reuniram todos os que encontraram, maus e bons; e a sala nupcial ficou cheia de convivas.
11 ’Net ja rey tyʉjkʉ tʉgoty es tꞌixa̱ꞌa̱ñ diꞌibʉ naty tʉ yajwówdʉ. Net tꞌijxy tuꞌugʉ ja̱ꞌa̱y jap ko kyaj tmʉdaty ja wyit éxtʉm pyaadyʉty ttuktʉkʉ tadʉ xʉʉ.
11 Mas entrando o rei para ver os convivas, notou ali um homem que não trajava veste nupcial,
12 Es ja rey tꞌanma̱a̱y: “Mʉguꞌuk, ¿wiꞌixʉ dʉꞌʉn mij tʉ mdʉkʉ ja ya̱a̱ es ni tʉ xykyatuktʉkʉ yʉ mwit éxtʉm pyaadyʉty xytyuktʉkʉ tya̱dʉ xʉʉ?” Es amoñʉ oj wyeꞌemy ja yedyʉjk.
12 e perguntou-lhe: Amigo, como entraste aqui sem veste nupcial? Ele, porém, emudeceu.
13 Net ja rey tꞌanma̱a̱ydyʉ ja wingiibyʉty: “Kʉwʉʉn tekywyʉʉndʉ es jʉbijppʉdsʉ́mdʉ awa̱ꞌa̱tstúm ma̱ ja kootsꞌát, ma̱ ja̱ꞌa̱y jyʉꞌʉy ya̱ꞌa̱xtʉt es ñaydyʉtska̱a̱dʉdʉt mʉt ja ayoꞌon.”
13 Então o rei disse aos servos: Atai-o de pés e mãos, e lançai-o nas trevas exteriores; ali haverá o choro e o ranger de dentes.
14 Ta ja Jesús ꞌyakjʉnáñ:
14 Pois muitos são chamados, mas poucos escolhidos.
15 Ta oj ñʉjxnʉdʉ ja fariseeʉty es dyajtiꞌigyʉdʉ ja wyinma̱ꞌa̱ñʉty wiꞌix mba̱a̱t dyaꞌꞌanʉguga̱ꞌa̱dʉ ja Jesús.
15 Então os fariseus se retiraram e consultaram entre si como o apanhariam em alguma palavra;
16 Es ta tkajxtʉ na̱a̱gʉty ja jyaꞌayʉty tiꞌigyʉ mʉt ja Eroodʉsʉ jyaꞌayʉty, es tꞌanma̱a̱ydyʉ Jesús:
16 Enviaram os seus discípulos, juntamente com os herodianos, a perguntar: Mestre, sabemos que és verdadeiro e que ensinas o caminho de Deus segundo a verdade, e não se te dá de ninguém, porque não te deixas levar de respeitos humanos;
17 Winma̱ꞌa̱ñmyooydyʉgʉts. ¿Oyʉ daa kots ngugʉbáttʉt ma̱ yʉ yajkutujkpʉ kopk, o kyajʉ?
17 dize-nos, pois, qual é o teu parecer; é lícito ou não pagar o tributo a César?
18 Ñija̱ꞌa̱bʉ naty ja Jesús ja tya̱a̱dʉdyʉ ꞌyaxʉk winma̱ꞌa̱ñʉty. Ta tꞌanma̱a̱ydyʉ:
18 Porém Jesus, tendo percebido a malícia deles, respondeu-lhes: Por que me experimentais, hipócritas?
19 Tukꞌijxtʉgʉts ja meeñ diꞌibʉ mʉʉt mgugʉbety.
19 Mostrai-me uma moeda de tributo. Trouxeram-lhe um denário.
20 Ko tya̱a̱dʉ tꞌijxy ja Jesús, net dyajtʉʉy:
20 Ele perguntou: De quem é esta efígie e inscrição?
21 Ta jaꞌajʉty ꞌyadsoodʉ:
21 Responderam: De César. Então lhes disse Jesus: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
22 Ko tmʉdoodʉ tya̱a̱dʉ, ta dʉꞌʉñʉ wyʉꞌʉmʉdyaaydyʉ. Ta tmastuttʉ es oj ñʉjxnʉdʉ.
22 Ao ouvirem isto, admiraram-se e, deixando-o, foram-se.
23 Nan ja xʉʉ na̱a̱gʉdyʉ saduseeʉty oj tninʉjxtʉ Jesús. Ja saduseeʉty jyʉna̱ꞌa̱ndʉ ko kyajp jyikypyʉka̱ꞌa̱ñ ja oꞌkpʉty. Dʉꞌʉnʉ tya̱a̱dʉ ttuknibʉjtákʉdʉ:
23 No mesmo dia vieram alguns saduceus, que dizem não haver ressurreição, e o interrogaram, dizendo:
24 —Yaꞌʉxpʉjkpʉ, Moisés ja ꞌyanaꞌamʉn jʉna̱a̱mp ko tuꞌugʉ yedyʉjk ꞌyeeky es kyaj tʉ tpa̱a̱ttʉ ꞌyuꞌunk, ja myʉgaꞌax pyʉ́kʉp ja kuꞌekytyoꞌoxy es tmʉdáttʉt ja ꞌyuꞌunk, es jaꞌa tyuknikʉjxmꞌátʉp ja jamyii.
24 Mestre, Moisés disse: Se alguém morrer sem deixar filhos, seu irmão casará com a viúva e dará sucessão ao falecido.
25 Dʉꞌʉn jyajty ma̱ ʉʉdsʉty. Tamʉ naty jʉxtujk tukkaꞌaxʉ yedyʉjkʉty. Ja kaꞌaxkópk pyejky, es ꞌyeꞌky, es kyaj tpattʉ ja ꞌyuꞌunk. Ta ja myʉmajtskpʉ tpejky ja kuꞌekytyoꞌoxy.
25 Ora havia entre nós sete irmãos: o primeiro, depois de ter casado, morreu e, não havendo sucessão, deixou sua mulher a seu irmão;
26 Es nandʉꞌʉn jyajty, es ja myʉdʉgʉʉkpʉ nandʉꞌʉn jyajty, extʉ ko ꞌyabʉdsʉʉmda̱a̱y nijʉxtujk.
26 do mesmo modo também o segundo e o terceiro, até o sétimo.
27 Es ko tya̱a̱dʉ dʉꞌʉn tʉgekyʉ ñajxy, ta ꞌyeꞌky nandʉꞌʉn ja toxytyʉjk.
27 Depois de todos eles morreu a mulher.
28 Es ma̱ jyikypyʉka̱ꞌa̱ndʉ ja oꞌkpʉty, ¿pʉ́nʉk niduꞌugʉ tadʉ jʉxtujkpʉ ʉna̱ꞌkʉty ñʉdoꞌoxyꞌátʉp, jaꞌa ko tʉ pyʉjkta̱ꞌa̱ydyʉ mʉt yʉꞌʉ?
28 Na ressurreição, pois, a qual dos sete pertencerá a mulher? porque todos foram casados com ela.
29 Jesús ꞌyadsoojʉdʉ:
29 Respondeu-lhes Jesus: Errais, não sabendo as Escrituras, nem o poder de Deus.
30 Es ko ja oꞌkpʉty jyikypyʉ́ktʉt, ni kyapʉ́ktʉt ni pʉ́n, pes dʉꞌʉn ꞌyíttʉt éxtʉmʉ Diosʉ ꞌyánklʉsʉ tsa̱jpótmʉdʉ.
30 Pois na ressurreição nem os homens casam, nem as mulheres são dadas em casamento porém são como os anjos no céu.
31 Yʉ oꞌkpʉty sitʉy jikypyʉ́ktʉp. ¿Tii kyajnʉm miits xykya̱jxtʉ diꞌibʉ Dios kʉꞌʉm jʉna̱a̱mp ma̱ ja jyaaybyajtʉn?, ma̱ tꞌanma̱a̱y ja Moisés:
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, não lestes o que foi dito por Deus:
32 “Ʉjtsʉ dʉꞌʉn ja Abra̱a̱nʉ Dyios, Isa̱a̱ esʉ Jakoob.” Yʉ Dios kyaj yʉꞌʉ Dyiosꞌátyʉty ja oꞌkpʉty, yʉꞌʉ dʉꞌʉnʉ jiikypyʉty.
32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó? Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos.
33 Ko ja ja̱ꞌa̱yʉty tmʉdoodʉ tya̱a̱dʉ, dʉꞌʉñʉ wyʉꞌʉmʉdyaaydyʉ mʉt ja ꞌyʉxpʉjkʉnʉty.
33 E as multidões, ouvindo isso, se maravilhavam da sua doutrina.
34 Ko ja fariseeʉty tnija̱ꞌa̱dʉ ko Jesús tʉ dyaꞌꞌamondʉ ja saduseeʉty, ta ñaymyujkʉdʉ,
34 Os fariseus, quando souberam, que ele fizera emudecer os saduceus, reuniram-se todos;
35 es niduꞌuk yʉꞌʉjʉty diꞌibʉ tsa̱jptʉgóty yaꞌʉxpʉjkp tjakajxywyitsa̱ꞌa̱ñ ja Jesús. Ta dyajtʉʉy:
35 e um deles, doutor da lei, para o experimentar, interrogou-o, dizendo:
36 —Yaꞌʉxpʉjkpʉ, ¿diꞌibʉ dʉꞌʉn ja anaꞌamʉn niꞌigʉ myʉ́jʉty?
36 Mestre, qual é o grande mandamento na lei?
37 Jesús jyʉnáñ:
37 Respondeu-lhe Jesus: Amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento.
38 Tya̱a̱dʉ dʉꞌʉn ja jawyiimbʉ anaꞌamʉn diꞌibʉ niꞌigʉ myʉ́jʉty.
38 Este é o grande e primeiro mandamento.
39 Ja myʉmajtskpʉ nandʉꞌʉn éxtʉmʉ tya̱a̱dʉ: “Mdsókʉp ja mmʉdʉjkpa̱ꞌa̱ éxtʉm mij kʉꞌʉm mnaydsyékyʉty.”
39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás ao teu próximo como a ti mesmo.
40 Tya̱dʉ majtskpʉ anaꞌamʉn yʉꞌʉ tyukwa̱ꞌkpejtypy tʉgekyʉ ja Moisesʉ ꞌyanaꞌamʉn es ja ꞌyʉxpʉjkʉnʉty ja Diosʉ kyuga̱jxpʉty.
40 Destes dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.
41 Ma̱a̱nʉmʉ naty ja fariseeʉty ꞌyakꞌíttʉnʉm niꞌamukʉ,
41 Ora, enquanto os fariseus estavam reunidos, interrogou-os Jesus, dizendo:
42 Jesús oj yajtʉ́wʉdʉ:
42 Que pensais vós do Cristo? De quem é filho? Responderam-lhe: De Davi.
43 Ta Jesús ꞌyadsoojʉ:
43 Replicou-lhes ele: Como é então que Davi, no Espírito, lhe chama Senhor, dizendo:
44 Yʉ Dios tꞌanma̱a̱y ʉjtsʉ nWindsʉ́n:
44 Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos de baixo dos teus pés?
45 ¿Es wiꞌix mba̱a̱t yʉ Kristʉ tyʉʉmpꞌáty ꞌya̱a̱tsꞌátyʉty ja Davit?, jaꞌa ko Davit kʉꞌʉm jʉna̱a̱mp “nWindsʉ́nʉts.”
45 Se Davi, pois, lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
46 Es ni pʉ́n tkapa̱a̱ty wiꞌix ꞌyadsówʉt ni tuk a̱a̱. Es extʉ ja xʉʉ ni pʉ́n kyanakyñaydyukꞌaꞌijxʉ es tii dyajtʉ́wʉt.
46 E ninguém podia responder-lhe palavra; nem desde aquele dia jamais ousou alguém interrogá-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?