Marcos 7

mri (MRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nā, ka hui­hui ki a ia ngā Parihi, me ētahi o ngā kara­ipi i haere mai i Hiruhārama.
1 Alguns fariseus e alguns mestres da Lei que tinham vindo de Jerusalém reuniram-se em volta de Jesus.
2 Ā, nō tō rātou kite­nga i ētahi o āna ākonga e kai taro ana me te noa anō ngā ringa, arā, kīhai i horoia, ka whaka­hē rātou.
2 Eles viram que alguns dos discípulos dele estavam comendo com mãos impuras , quer dizer, não tinham lavado as mãos como os fariseus mandavam o povo fazer.
3 E kore hoki ngā Parihi me ngā Hūrai katoa e kai, ki te kāhore i āta horoia ngā ringa, e pupuri ana hoki i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua.
3 (Os judeus, e especialmente os fariseus, seguem os ensinamentos que receberam dos antigos: eles só comem depois de lavar as mãos com bastante cuidado.
4 E kore anō rātou e kai ina hoki mai i te kāinga hoko­hoko, ki te mea kāhore i horoi. He maha hoki ērā atu mea tuku iho kia puri­tia e rātou, ngā horoi­nga o ngā kapu, o ngā pāta, o ngā mea parāhi, o ngā nohoa­nga.
4 E, antes de comer, lavam tudo o que vem do mercado. Seguem ainda muitos outros costumes, como a maneira certa de lavar copos, jarros, vasilhas de metal e camas.)
5 Kātahi, ka ui ngā Parihi me ngā kara­ipi ki a ia, “He aha āu ākonga tē haere ai i runga i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua, ā, kāhore e horoi i ngā ringa ina kai taro?”
5 Os fariseus e os mestres da Lei perguntaram a Jesus: — Por que é que os seus discípulos não obedecem aos ensinamentos dos antigos e comem sem lavar as mãos?
6 Nā, ka mea ia ki a rātou: “Tika rawa tā Ihāia i poro­piti ai mō koutou, mō te hunga tini­hanga, te mea hoki i tuhi­tuhia,
6 Jesus respondeu:
7 Otirā, mau­mau kara­kia noa rātou ki ahau,
7 A adoração deste povo é inútil,
8 “Kei te whaka­rere hoki koutou i tā te Atua kupu ako, ka mau ki te waiho­tanga iho a te tāngata.”
8 E continuou:
9 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Tēnā rā tā koutou hanga ki te whaka­kāhore i te whaka­hau a te Atua, kia mau ai koutou ki tā koutou whaka­rere­nga iho.
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 I mea hoki a Mohi, ‘Whaka­hōnore­tia tōu pāpā me tōu whaea’; me tēnei, ‘Ki te kōrero kino tētahi mō tōna pāpā, mō tōna whaea rānei, kia mate ia, mate rawa.’
10 Pois Moisés ordenou: “Respeite o seu pai e a sua mãe.” E disse também: “Que seja morto aquele que amaldiçoar o seu pai ou a sua mãe!”
11 Ko koutou ia hei mea, ‘Ki te mea tētahi ki tōna pāpā, ki tōna whaea rānei, ko tāku mea hei ata­whai­nga mōu he Koropana’ (arā, He mea i hoatu ki te Atua),
11 Mas vocês ensinam que, se alguém tem alguma coisa que poderia usar para ajudar os seus pais, mas diz: “Eu dediquei isto a Deus”,
12 kāhore koutou āia­nei i te tuku i a ia ki te mea i tētahi aha mā tōna pāpā, mā tōna whaea rānei;
12 então ele não precisa ajudar os seus pais.
13 ka waiho e koutou tā koutou whaka­rere­nga iho, i whaka­rērea iho nei e koutou, hei whaka­kāhore mō tā te Atua kupu. He maha hoki ngā mea pēnā e meinga ana e koutou.”
13 Assim vocês desprezam a palavra de Deus, trocando-a por ensinamentos que passam de pais para filhos. E vocês fazem muitas outras coisas como esta.
14 Nā, karanga­tia ana anō e ia te mano ki a ia, ā, mea ana ki a rātou, “Whaka­rongo mai koutou katoa, kia mātau hoki.
14 Jesus chamou outra vez a multidão e disse:
15 Kāhore he mea o waho o te tāngata ka tapoko nei ki roto ki a ia hei whaka­noa i a ia; engari, ngā mea e puta ana mai i roto i a ia, mā ēnā e noa ai te tāngata.
15 Tudo o que vem de fora e entra numa pessoa não faz com que ela fique
16 “Ki te whai tari­nga tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
16 [Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.]
17 Ā, nō ka mawehe kē ia i te mano ki te whare, ka ui āna ākonga ki a ia ki te tikanga o tēnā kupu whaka­rite.
17 Quando Jesus se afastou da multidão e entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram o que queria dizer essa comparação.
18 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ha, he kūware anō koutou? Kāhore koutou i mātau, ko ngā mea katoa o waho e tapoko nei ki te tangata, e kore ia e noa i ērā;
18 Então ele disse:
19 Nō te mea e kore e tapoko ki tōna ngākau, engari, ki te kōpū a puta ana ki te poka?” He kōrero tēnei nāna kia kīa ai he mā ngā kai katoa.
19 porque não vai para o coração, mas para o estômago, e depois sai do corpo. Com isso Jesus quis dizer que todos os tipos de alimento podem ser comidos.
20 I mea anō ia, “Ko te mea e puta ake ana i te tangata, mā tērā e noa ai te tangata.
20 Ele continuou:
21 Nō roto hoki, nō te ngākau o ngā tāngata te pu­tanga o ngā whaka­aro kino, o ngā moe­puku,
21 Porque é de dentro, do coração, que vêm os maus pensamentos, a imoralidade sexual, os roubos, os crimes de morte,
22 o ngā tāhae, o ngā kōhuru, o ngā pūremu, o ngā hia­hia apo, o ngā kino, o te tini­hanga, o te hia­hia tai­kaha, o te kanohi kino, o te kohu­kohu, o te whaka­peha­peha, o te wai­rangi.
22 os adultérios, a avareza, as maldades, as mentiras, as imoralidades, a inveja, a calúnia, o orgulho e o falar e agir sem pensar nas consequências.
23 Nō roto te pu­tanga ake o ēnei kino katoa, ā, mā reira e noa ai te tangata.”
23 Tudo isso vem de dentro e faz com que as pessoas fiquem impuras.
24 Nā, ka whaka­tika atu ia i reira, ka haere ki ngā wāhi o Tāira, o Hairona; ā, tomo ana ki tētahi whare, kīhai hoki ia i pai kia rongo tētahi tangata. Otiia, kīhai ia i ngaro.
24 Jesus saiu dali e foi para a região que fica perto da cidade de Tiro. Ele entrou numa casa e não queria que soubessem que estava ali, mas não pôde se esconder.
25 I reira hoki, ka rangona ia e tētahi wahine, he wairua poke tō tāna kōtiro, ā, haere ana mai, takoto ana ki ōna wae­wae.
25 Certa mulher, que tinha uma filha que estava dominada por um espírito mau, ouviu falar a respeito de Jesus. Ela veio e se ajoelhou aos pés dele.
26 He wahine Kariki hoki ia, ko Hairopinihia tōna iwi. Ka īnoi ki a ia kia peia e ia te rēwera i roto i tāna kōtiro.
26 Era estrangeira, de nacionalidade siro-fenícia, e pediu que Jesus expulsasse da sua filha o demônio.
27 Nā, ka mea a Īhu ki a ia, “Tukua kia mātua mākona ngā tama­riki. E kore hoki e pai kia tango­hia te taro a ngā tama­riki, kia makā mā ngā kurī.”
27 Mas Jesus lhe disse:
28 Otirā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a ia, “Āe rā, e te Ariki, e kai ana anō ngā kurī i raro i te tēpu i ngā konga­konga a ngā tama­riki.”
28 — Mas, senhor, — respondeu a mulher — até mesmo os cachorrinhos que ficam debaixo da mesa comem as migalhas de pão que as crianças deixam cair.
29 Nā, ka mea ia ki a ia, “Koia kei tēnā kupu, haere; kua puta te rēwera i roto i tāu kōtiro.”
29 Jesus disse:
30 Ā, ka haere atu ia ki tōna whare, nā, roko­hanga atu e takoto ana tāna kōtiro i runga i te moenga, kua puta te rēwera.
30 Quando a mulher voltou para casa, encontrou a criança deitada na cama; de fato, o demônio tinha saído dela.
31 Ā, i hoki anō ia i ngā wāhi o Tāira, o Hairona, haere ana ki te moana o Kariri, rā waenga o ngā wāhi o Rekaporihi.
31 Jesus saiu da região que fica perto da cidade de Tiro, passou por Sidom e pela região das Dez Cidades e chegou ao lago da Galileia.
32 Nā, ka mauria mai ki a ia he turi e whango ana; ka tohe ki a ia kia whaka­pā­kia iho tōna ringa ki a ia.
32 Algumas pessoas trouxeram um homem que era surdo e quase não podia falar e pediram a Jesus que pusesse a mão sobre ele.
33 Nā, ka tango­hia ia e ia i roto i te mano ki tahaki, ā, kuhua ana ōna maihao ki ōna tari­nga, nā, ka tuwha, ka whaka­pā ki tōna arero.
33 Jesus o tirou do meio da multidão e pôs os dedos nos ouvidos dele. Em seguida cuspiu e colocou um pouco da saliva na língua do homem.
34 Ka ti­tiro ki te rangi, ka whaka­pū­manawa, ka mea ki a ia, “Epata,” arā, “Kia puare.”
34 Depois olhou para o céu, deu um suspiro profundo e disse ao homem:
35 Nā, puare tonu iho ōna tari­nga, koro­koro noa ana te here o tōna arero, nā, kua tika āna kōrero.
35 E naquele momento os ouvidos do homem se abriram, a sua língua se soltou, e ele começou a falar sem dificuldade.
36 Kātahi ia ka whaka­tūpato i a rātou kia kaua e kōrero­tia ki te tangata. Otirā, ahakoa te nui o tāna whaka­tūpato i a rātou, nui noa atu tā rātou kōrero haere.
36 Jesus ordenou a todos que não contassem para ninguém o que tinha acontecido; porém, quanto mais ele ordenava, mais eles falavam do que havia acontecido.
37 Ā, tino mīharo rawa rātou, ka mea, “Pai tonu tāna mea­tanga i ngā mea katoa; e mea ana ia i ngā turi kia rongo, i ngā wa­hangū kia kōrero.”
37 E todas as pessoas que o ouviam ficavam muito admiradas e diziam: — Tudo o que faz ele faz bem; ele até mesmo faz com que os surdos ouçam e os mudos falem!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.