Marcos 5
MITNT vs ARC
1 Daaní, nì sàà‑nè xì‑yá inga ladu mar nùù ñuu nècuàchì Gadareno.
1 E chegaram à outra margem do mar, à província dos gadarenos.
2 Te na ní quee‑ya nùù lancha, luegu nì ndacùhun tnahá‑yá xì iin tiàa ñuhú ñà‑malu inì‑xi, vàxi‑ne dècuèndè mahì cueva ndé xí‑indùxin nsìi.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Vàchi de por sí, yucán iá dahuun‑ne. Te còò ni‑iin cui chicuhni xì‑né, mate cadena ni cúndúá.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender.
4 Cuàhà xichi nì sàcùnuhni‑nè xì manilla càa, xì stná cadena. Doco siempre sahndé‑nèà, te dacuachí stná‑nè manilla mà. Còò ni‑iin cui nsida viì xì sàxìnítnùní‑nè.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões, em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Nicanicuahàn ndui te ñuú ndáhì loco‑nè, xicánúú‑né yucù xì mahì cueva mà, danácuêhè‑nè mii‑né xì yùù.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes e pelos sepulcros e ferindo-se com pedras.
6 Doco na ní xini xìcà‑né Jesús, nì dàyáà‑nè nì sàà‑nè nùù‑yá, te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá,
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 ndáhì ndee‑né quidá ñà‑malu, te nì cachi‑nè:
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Pues ducán nì cachi nècuàchìmà, vàchi làcà nì cachi‑yà xì‑ñá:
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo. )
9 Dandu nì ndàcàtnùhù stná‑yà nùá:
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Dandu cuàhà gá nì sacundahví tiàa ma nùù‑yá ñà‑màsà téchúûn‑yáñà cùhàn inga ñuu.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Te yatni yucù yucán nì sandoo cuàhà cochi, xixáhan‑sì.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Ñàyùcàndùá, nì sacundahvíà nùù‑yá, cacháˋ:
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Dandu nì dàndáà‑yàñà. Ñàyùcàndùá nì caquea nùù tiàa ma cuàhàn, nì sàcùñuha ini cochi yucán. Nahi ùì mil nì sanduu‑sì. Daaní, carrera nì nuu nsidaa‑sí candiaa yucán, te nì còyo‑sì ini mar nì càhà‑si.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil) e afogou-se no mar.
14 Daaní, tè‑xíndiaa xì cochi mà, nì yùhí‑te; carrera mànuhù‑té nì cachitnùhu‑tè xì nècuàchì ini ñuu mà xì stná nècuàchì ndoó ranchu. Dandu nèhivì ndoó yucán, vàxi‑ne cundehè‑né ñà‑ndùá nì cuu.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Nì quesaa nsidaa‑né ndé iá‑yà, te nì caxini‑nè nècuàchì nìsa ñuhu cuàhà ñá‑malu inì‑xi, iá‑nè, ndixí‑né sìcoto, sànì nàcòo nsihi sàxìnítnùní‑nè. Dandu nèhivì yucán, nì cayùhí‑nè.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Te nècuàchì nì caxini nansa nì cuu, nì nacani‑ne xì nsidaa nèhivì mà sàhà cochi xì sàhà stná tiàa ma.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Dandu nèhivì cuáhà mà, nì quesaha‑né nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑nì quèé dahuun‑ya ñuu‑nè.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse do seu território.
18 Daaní, na sánì nana tu‑ya lancha yucán, dandu nì càhàn nècuàchì nìsa ñuhu ñà‑malu inì‑xi, nì xìcàn‑nè áma cui cutnahá stná‑nè xì‑yá cùhùn.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Doco cónì sáha‑ya cùhùn‑nè:
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes
20 Ñàyùcàndùá, nì quee tiàa ma cuàhàn‑nè inicutu ladu mà nani Decápolis, nì cachitnùhu‑ne ñà‑ndiaha guá nì quida Jesús xì‑né. Te nsidaa nèhivì yucán, nì ndulocó‑nè.
20 E ele foi e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilhavam.
21 Dandu nì nayàha‑ya ini lancha cuàhàn‑yà inga ladu mar. Te yucán yuhù mar mà nì nataca cuàhà sàstnùhù nèhivì nùù‑yá.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Dandu yucán nì sàà stná iin nècuàchì cusáhnû nùù iin veheñùhu, Jairo nani‑né. Te nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì tutuyuhu‑né ñuhù nùù sàhà‑yá,
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés
23 te nì sacundahví cuàhà‑né nùù‑yá, cachí‑nè:
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está moribunda; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑yà xì‑né. Te cuàhà gá stná nèhivì cutnáhâ xí‑yâ nchícùn stná‑nè cuàhàn, dècuèndè tnuu cuàhàn‑nè xì‑yá ñà‑cuàhà guá‑nè.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Te cunaha‑nsiá, mahì nèhivì mà cuàhàn stná iin nècuàchì ñahà cuhí. Ùxìn ùì cuìà sàcuàhàn‑nè ndohó‑né cuèhè nìì.
25 E certa mulher, que havia doze anos tinha um fluxo de sangue,
26 Te cuàhà gá sànì ndoho‑ne nì quida nècuàchì quidátátná, doco cónì níhì nècuàchìmà chindee‑ñánê. Còó, chicá nì quida yaa cuèhè xi‑ne, dècuèndè sànì dànsìhí‑né dìhùn xí‑né sàhá.
26 e que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior,
27 Doco na ní xinitnùhu‑ne sàhà Jesús, nì quixi‑ne ladu yàtà‑yá mahì nèhivì cuáhà mà, te nì dàcúhùn ndahà‑né nùù sìcoto xi‑ya,
27 ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua vestimenta.
28 vàchi nì nacani ini‑nè: “Nú ni dúcùn ndahí mate sìcoto‑ni xi‑ya, vàtùni nduvàhi”.
28 Porque dizia: Se tão somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Te (ñà‑ndáà nduá), luegu nì cucuiìn nìì‑né, te nì cuu ini‑nè sànì nduvàha‑ne cuèhè dana ma.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue, e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Daaní, momentu mà nì cundaà stná ini‑yà sànì dàndúvàha iin nèhivì xì poder xi‑ya. Ñàyùcàndùá, nì naxicocuíìn duma‑yá yàtà‑xí mahì nèhivì cuáhà mà, te nì cachi‑yà:
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Dandu nècuàchì dacuahá‑yá, nì cachi‑nè xì‑yá:
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Dandu nì xiconúù‑yá nì indehè‑yá, áma nátùi nècuàchì nì quida mà.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isso fizera.
33 Te nècuàchì ñahà mà, ndé quìdí cuisì‑né ñà‑yúhî‑nè, vàchi ináhá‑nê ñà‑ndùá nì cuu xi ini‑nè. Dandu nì tnàtuu‑ne, nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, te nì cachi ndàà‑nè xì‑yá nsidaa ñà‑ndùá nì cuu xi‑né.
33 Então, a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz e sê curada deste teu mal.
35 Na meru cachí‑yà ducán, dandu nì caquesaa nèhivì vàxi vehe presidente xi veheñùhu ma, te nì cacachi‑nè xì nècuàchìmà:
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Doco Jesús, cónì ndúlócô‑yà sàhà ñà‑ndùá nì cachi‑nè, cuisì‑ní nì cachi‑yà xì presidente mà:
36 E Jesus, tendo ouvido essas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Dandu nì cachi‑yà ñà‑màsà cútnáhâ gá nèhivì xì‑yá, cuisì‑ní Pedro, xì Jacobo, xì ñani Jacobo nani Juan.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, e Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Te nì sàà‑yà xì‑né ndè vehe presidente mà, te nì xini‑yà ndoó chitu nèhivì, yáha ga quidácuáhà‑né, sacú ndee‑né, te cána fuerte‑nè.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço e os que choravam muito e pranteavam.
39 Dandu nì nsìhvi‑ya vehe, te nì cachi‑yà:
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Doco nècuàchìmà, nì sàcùndiaa uun‑neyà. Ñàyùcàndùá, nì tavà nsìhí‑yánè fuera, te nì saca‑ya yuadíhâ xì nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ, nì yàha‑ne ndé indúhu ñahà chii ma.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina e os que com ele estavam e entrou onde a menina estava deitada.
41 Dandu nì tnii‑ya ndahà‑ñá, cachí‑yà:
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talitá cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo: levanta-te.
42 Dandu vichi vichi nì ndacuiìn‑ña nì nacacanuu‑ñà, vàchi nahi ùxìn ùì cuìà xicá‑ña. Te nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ, nì candulocó sàstnùhù‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu.
42 E logo a menina se levantou e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Doco mii‑yá, nì chinaha‑yánè ñà‑màsà cáchí‑nè xì nèhivì ñà‑ndùá nì xini‑nè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né ni dácúxî‑nèña.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?