Atos 27

MCP vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ Ja í á zə wɔ́ɔ́s nə́ bwə́ kənd sə́ Italî yí, bwə́ á ŋwa Pwôl nə míl mímbwug, bwə́ yə wúl lúlúú ózɨmbɨ təd. Lúlúú ózɨmbɨ wɔɔŋg í á bə nə jínə́ nə́ Zhuliyus, nyə á dʉ sɛ̂y kínda ózɨmbɨ ánʉ́nɨ̂ bwə́ á dʉ jɔ̂w nə́ Kínda mə *Káázɛl yí.

¹ Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.

² Sə́ á bád titíma á Adramît í á ŋgə kə mə́bwûŋ mə́ Azî yí. Sə́ á bád cínɔŋgʉ́, mú kyey sə́nɔ̂ŋ Aristárʉg muud Masedwân nyə á zhu Tesaloníka yɛ́.Ititíma í təl bwúŋʉ́d|src="cn02006B.tif" size="span" copy="David C. Cook" ref="27.2"

² Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.

³ Sə́ mú kə shulə Sidon mán mələ̂m. Zhuliyus nyə á bə nə jɔ̧ lâm nə Pwôl, a mú bɨ́d nyə nə́ a kə́g óshwə́ bɛ́ dɨ́, ka bwə́ é ŋgə yə nyə isâ.

³ No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.

⁴ Sə́ mú tɨ́ na. Nda oŋkwɔ̧̂ bwə́ á ŋgə ntágʉlə sə́ nə́, sə́ á ŋgə baag kɔ́ɔ́mb fuundú mâŋ á Shíprə oŋkwɔ̧̂ bwə́ á dʉ bə bwə́ mú ŋgə cwaalʉwo yí.

⁴ Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.

⁵ Sə́ mú ka lɨ́ɨ́na mâŋ mâ Silisî nə Pamʉfilî, sə́ mú kə səl titíma Mira, mpál shí á Lisî.

⁵ Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.

⁶ Cínɔŋg wə́ lúlúú ózɨmbɨ wúsʉ́ nyə a dʉ́g ŋgwɔ́l titíma á Aləgʉzandrî tə̂l nə́ a kə Italî yɛ́. A mú ntɛɛŋg sə́ titíma wɔɔŋgʉ́d.

⁶ Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.

⁷ Sə́ á ŋgə kə ntʉ́nɨ, júgə cúŋ nə cúŋ, sə́ ŋgə́ kə togʉ́toogʉ́, já zhɨ́ɨ́d zhwog mwɔ̂w nə́ ndɛɛ́ sə́ mú kə wɔ́ɔ́s ŋgɛɛ́ Kanídus. Ŋkwɔ̧̂ kú bɨ́d sə́ fwála nə́ sə́ shíshʉ́g kúnə́-kúnə. Sə́ á shwal baag kɔ́ɔ́mb fuundú mâŋ á Kʉrɛ̂t óŋkwɔ̧̂ bwə́ á dʉ bə bwə́ mú ŋgə cwaalʉwo yí. Sə́ á ŋgə kə ŋgɛɛ́ Salmóne.

⁷ Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.

⁸ Sə́ mú ŋgə lídʉga nə ŋgə́lə baag na fuundú mâŋ nə́ ndɛɛ́ sə́ mú kə wɔ́ɔ́s kʉ́kʉ́l bwə́ dʉ́ jɔ̂w nə́: «Jɔ̧jɔ̧ mə́bwûŋ» yí, ŋgwə́la í njúl kúnə́-kúnə nə cínɔŋgʉ́ njɨ Lasaya.

⁸ Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.

⁹ Fwála í á bwey bul cɔ̧́ sə́. Ka nə́mə́ nyiŋgə bə nə́ nda wəla lʉ́ íci í ídʉ̂w í á cɔ̧́ nə́ júgə í á zə bə ŋkí wagʉwo. Gwə́ wə́ Pwôl nyə á ka zə kɛ́wʉli búud,

⁹ Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:

¹⁰ nyə nə́: «Owɛy, njɔɔnd ga í é bə sə́ ŋkí jág ŋkáŋgʉla. Mə dʉ́g nə́ sə́ é jímbal mímbag mísʉ́, tɔɔ titíma, sə́ je nə́mə́ gwɨ́ɨ́l míkug mi búúd.»

¹⁰ — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.

¹¹ Lúlúú ózɨmbɨ nyɛ mú yida bul bə nə búgə́ nə njulye titíma bá amə́dɨ́, a kú gwág sâ Pwôl nyə á cɨ yí.

¹¹ Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.

¹² Nda bwûŋ dɔɔŋg í á shígɛ́ bə jɔ̧ bwûŋ búud bɨ́ nə ŋkul cɨ́ŋgʉli ŋkwân yí nə́, zhwog buud bwə́ mú ŋgə cɨ nə́ sə́ cɔ̧́g cínɔŋg, sə́ sɔ̧́ɔ̧́g nə́ sə́ kúməg Fenígʉ́s, bwûŋ á Kʉrɛ̂t, sə́ kə́g cɨ́ŋgʉli ŋkwân wu. Bwûŋ dɔɔŋg dáá dʉ́sə mbəg ŋgɛɛ mpə́dʉ́gá *məkɔ́ɔ́l mə́ jwɔ̂w nə kɔ́ɔ́mb jwɔ̂w í dʉ jímə yí, í njúl nə́mə́ mbəg ŋgɛɛ mpə́dʉ́gá *məncwûm mə jwɔ̂w nə kɔ́ɔ́mb jwɔ̂w í dʉ jímə yí.

¹² O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.

¹³ Gúl ŋgúŋgúl í dʉ zhu mə́kɔ́ɔ́l mə́ jwɔ̂w yí í mú ŋgə wɔ̧́ɔ̧lə. Bwə́ mú tə́dʉga nə́ bʉ́sə nə ŋkul kə, kə wɔ́ɔ́s Fenígʉ́s. Bwə́ mú yîl shwamá í dʉ sá nə́ titíma kú kyey yí, bwo mú ŋgə bɛ̧ fuundú mâŋ á Kʉrɛ̂t.

¹³ Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.

¹⁴ Kú nə́mə́ bwey, məma ŋkwɔ̧̂ bwə́ dʉ jɔ̂w nə́ Erakilɔ̂ŋ yɛ́ mú zhu nûŋ ŋkwamə́d zə byalʉga nə bwo.

¹⁴ Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha

¹⁵ Nda titíma í á shwal tʉ̂w nə́, fwála mə kwo tə́l nyə yí í a shígɛ́ ná bə. Sə́ mú bɨ́d, ŋkwɔ̧̂ mú ŋgə kə nə sə́ kɔ́ɔ́mb í ajə́láyɛ́ yí.

¹⁵ e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.

¹⁶ Sə́ á ka kə cɔ̧́ mpʉ́sə ŋkwamə́ bwə́ jɔ̂w nə́ Koda yí, í mú nywá laa sə́ ŋkwɔ̧̂, sə́ músə ka tɛɛm balan nə bíbyɔ́ɔ́l acíg-cíg sə́ mə́ fwo bul lídʉga.

¹⁶ Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.

¹⁷ Ofʉ́la bwə́ mú kəl bíbyɔ́ɔ́l jɔɔŋg titíma dɨ́ gwɔ̂w nə́ ndɛɛ́ bwə́ mú ŋgə cɛ̧ɛ̧lə mikwoolú lyɛ̧ titíma nəcé bwə́ á ŋgə fúndə nə́ ŋkwɔ̧̂ nyə a bá kə nə sə́ nə́ ndɛɛ́ sə́ kə mága bwûŋ á Sírʉt. Bwə́ mú shul shwamá í dɨ́ cwánʉwo yí mə́júwód, sə́ mú shwal ŋgə kə, kú ná bə kɔ́ɔ́mb sə́ mə́ cɛ́ɛl yí.

¹⁷ Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.

¹⁸ Jwɔ̂w í á bɛ̧ yí í á bə ŋkwɔ̧̂ ŋgə́ ná nə́mə́ zhɨ́ɨ́ŋg sə̂. Sə́ mú ka tɛ́ɛ́d wusə́lə mímbag mə́júwód.

¹⁸ E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.

¹⁹ Jwɔ̂w álɛ́ɛl, ofʉ́la bwə́mɛ́fwó bwə́ mú ŋgə wusə isâ í titíma mə́júwód nə məbwə̂ máŋ.

¹⁹ E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.

²⁰ Sə́ á cʉgə mwɔ̂w ŋkí bulya kú ná dʉ́g jwɔ̂w joŋ dɨ́, kú nə tɔɔ acén-céní, njɨ wúl mbií yáág-yáág ŋkwɔ̧̂ ŋgə kuŋg. Sə́ mú shîn dʉ́g nə́ sə́ bâŋ sə́ ácʉgəyɛ́.

²⁰ Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.

²¹ Í á bə nə́mə́ buud bwə́ mə́ bul já kú də. Pwôl mú ka zə tɔ̂w bwo tʉ́tám, a mú cɨ nə bwo nə́: «Owɛy, bɨ́ a mbə̂m gwág sâ mə́ a ŋgə cɨ yí, ŋki sə́ á shígɛ́ tɨ́ mə́kuú Kʉrɛ̂t, sə́ á mbə̂m sásʉlə míga mícúŋ nə intáma.

²¹ Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.

²² Mə́ ka cɨ nə bɨ́ ja gaád nə́ bɨ lwóyág iŋkáŋ. Cʉg múúd í ájímbɛɛ́ wa tɔɔ ŋgwúd. Sá jɨ́ nə ŋkul ntáma, njɨ titíma.

²² Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.

²³ Zɛmbî mə́ gwág nə ndɨ̂ yɛ́, mə́ ŋgə́ yə gúmə́ yɛ́, ŋgwɔ́l *éŋgəles yé nyə ámə wɔ́ɔ́s mə́dɨ́ búlú gaád.

²³ Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim

²⁴ Nyə ámə lás nə mə nə́: “Pwôl, wo kú bə nə ifwaas. Í jɨɨ nə́ wo kúməg wə́ *Káázɛl. Zɛmbî nyə e cʉg nə́mə́ búúd ɔ titíma gwô nəcé wo.”

²⁴ e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”

²⁵ Gwə́ wə́ mə́ cɨ́ nə bɨ́ nə́, oshwə́ bâm, lwóyágá iŋkáŋ. Mə jɨ nə búgə́ nə Zɛmbî nə́ ísâ í é bə nda nyə ámə jaaw mə nə́.

²⁵ Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.

²⁶ Sə́ é kə mága nyúl ŋkwamə́ dɨ̂.»

²⁶ Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.

²⁷ Í á ka zə bə, ŋkwɔ̧̂ mə́ jɛ̧́ɛ̧la nə sə́ ntʉ́nɨ ibulú wûm nə ílɔ́ɔl. Búlú wûm nə nɔ̧̂ dɨ́, sə́ ŋgə́ ná nə́mə́ ntʉ̂ŋ mâŋ bwə́ jɔ́w nə Adriyatîk má dɨ, ísâ í tâm bulú, ofʉ́la bwə́ mú gwádʉga nə́ sə́ mú kúnə́-kúnə nə nyúl shí.

²⁷ Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.

²⁸ Bwə́ mú wusə zhwaŋgʉla mə́júwód, bwə́ kwey nə́ í gwaa shí kə wɔ́ɔ́s ómáda məwûm mə́lɔ́ɔl nə zaŋgbá. Sə́ mú shísh shwóg, bwə́ mú kwo wusə zhwaŋgʉla, bwə́ kwey ómáda məwûm mə́bá nə mwɔɔmb.

²⁸ Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.

²⁹ Bwə́ mú bɛɛmb nə́ sə́ á bá kə mága gúl kʉ́kʉ́l á məkwóógʉ́d. Bwə́ mú wá mə́shwamá mə́nɔ̧̂ bán titíma dɨ́, bwə́ ŋgə́ wɨ́ɨ́mb nə́ mán í lɛ́ɛ́lʉg lə̂m.

²⁹ Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.

³⁰ Ofʉ́la bwə́ mú ka zə bii tə́dʉ́gá nə́ bwə́ túb. Bwə́ mú shul bíbyɔ́ɔ́l ácíg-cíg mə́júwód nda sâ mə́ cɨ́ nə́ bwə́ kə́ wá mə́shwamá mâ lúú titíma.

³⁰ Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.

³¹ Pwôl mú cɨ nə lúlúú ózɨmbɨ nə́: «Ŋkí buud ɔ́nɨ bwə́ bə́ kú ji titíma dɨ́, bɨ́ kú faam nə shwɨy.»

³¹ Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.

³² Ozɨmbɨ bwə́ mú sámb míkwoolú mí bíbyɔ́ɔ́l nə ndɛɛ́ í mú wô.

³² Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.

³³ Té bwə́ á ŋgə bwánd nə́ mán í lə́mʉ́g yí, Pwôl nyə á ŋgə cwîny buud nə́ bwə́ də́g ídʉ̂w. Nyə á cɨ nə bwo nə́: «Í mə́ bə mwɔ̂w wûm nə mə́nɔ̧̂ múús bɨ njul bɨ ŋgə bwánd, muud kú də.

³³ De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.

³⁴ Mə́ ŋgə jɨɨ nə́ bɨ nyíŋgəg tɛ́ɛ́d ŋgə̌lə də́, sâ jɔɔŋg í é sá bɨ́ mpwogɛ́. Mpugá nə́ muud nyə ajímbálɛ́ tɔɔ ntand shilú ŋgwúd wa.»

³⁴ Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.

³⁵ Njɨ nyə á shîn cɨ ntʉ́nɨ yí, nyə á ŋwa bʉlɛ́d, a jəgʉla nə Zɛmbî nə́ ndɛɛ́ a fɛ̂y, a mú tɛ́ɛ́d də́lə.

³⁵ Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.

³⁶ Bɛ̂sh mənyúúl mə́ mú lal, bwə́ mú ŋwa ídʉ̂w ŋgə də.

³⁶ Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.

³⁷ Sə́ bɛ̂sh sə́ á bə titíma dɨ́ buud mitəd mímbá nə məwûm zaŋgbá nə ósaman.

³⁷ No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.

³⁸ Ja bwə́ á shîn də jílə yí, bwə́ á ka zə sɔ̧́ məzhɨɨ́ mə sá nə́ titíma ŋwág yɨ́ɨ́sa. Bwə́ mú wusə ídʉ̂w mə́júwód.

³⁸ Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.

³⁹ Ja mán í á ka lə̂m yí, bwə́ a shígɛ́ yag shí bwə́ á kə wɔ́ɔ́s nɨ. Í á yida bə nda wúl mbwə̂ mâŋ í á zə shúsə cíndú. Mbwaanzʉlə shɛ̧́ í á ŋgə nyîn cínɔŋg. Wu mbwaanzʉlə wɔɔŋg dɨ́ wə́ bwə́ á dʉ́g nə́ bwə́ cɛɛl kə tə̂l titíma yɛ́ ŋkí í á bə nə ŋkul sɨ̂y ntɔ́.

³⁹ Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.

⁴⁰ Bwə́ á ka wiinzh məshwamá mɛ̂sh bwo mpáŋgʉlə mwo mə́júwód, bwə́ wiinzh nə́mə́ míkwoolú mí sá í dʉ fiinzh titíma yí, bwə́ mú wɛɛf *sanda ŋgúl, ŋgúl mú ŋgə kə nə titíma kɔ́ɔ́mb mbwaanzʉlə shɛ̧.

⁴⁰ Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.

⁴¹ Njɨ bwə́ nda fwo kumə bwûŋ, titíma mú kə mága dúl kú lʉ́ shɛ̧ í á bə mə́júwó dɨ́ shí kú ŋgə nyîn yí. Lúú titíma í mú nyíi shɛ̧ dɨ̂ í kə yɨ́ɨm. Ikwɔ̧́ í mə́júwó í mú dʉ zə jiwa bán titíma dɨ́ nə́ ndɛɛ́ bán titíma í mú shîn wôŋ.

⁴¹ Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.

⁴² Ozɨmbɨ bwə́ mú dʉ́g nə́ bwə́ shîn gwú mimbwug shú nə muud kú gwáág nə́ ndɛɛ́ túb.

⁴² Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.

⁴³ Njɨ nda lúlúú ózɨmbɨ nyə á cɛɛl cʉg Pwôl nə́, nyə á cɨ nə ozɨmbɨ nə́ bwə́ kú gwú mímbwug. A mú yida lwâm nə́ bɔɔŋg bɨ́ nə ŋkul gwáág wá bwə́ gwáágʉ́g kə cíndú,

⁴³ Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.

⁴⁴ bɔɔŋg bwə́ lʉ́g wá bwə́ ŋgə́g nə badʉwo mə́bɔ́ɔ́mbúd, bɔ́ɔ́l íbwɨ́l í titíma dɨ́ bwə́ ka ŋgə kə cíndú. Ntɔ́ wə́ bɛ̂sh bwə́ á faam nə shwɨy yɛ́, bwə́ mú kumə cíndú mpwogɛ́ nə mpwogɛ́.|src="Paul4-BW.tif" size="span" copy="Wycliffe Bible Translators Inc." ref="Misɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ 27:44"

⁴⁴ E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Atos 27

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra