2 Coríntios 12
mbu (MBU) vs VC
1 Dumǝ́nàm ama mǝ nggori, ko kat andǝ amani ama pà nǝ̀ pur kǝgìr raka. Sǝ ado ka, mǝ nǝ nacau amur asǝnsǝna andǝ acausǝna mǝnana Mǝtalabangŋo lǝmdǝamia ka.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Ən súrǝ̀ ɓeɓwa aɓa Kǝrǝsti pǝlǝa lum-nong-ine mǝno kútí ka, mǝnana à fwè à umnǝi a tàruià kùli ka. Ko nda aɓa nggūrǝu, ko pà aɓa nggūrǝu ɗang, ǝn sǝlǝ mǝno ka ɗàng, kǝ Ɓakuli nda súrǝì ka.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Earka nda aɓa nggūrǝu, ko pà aɓa nggūrǝu ɗang. Mim ngga, ǝn sǝlǝ ɗang, kǝ Ɓakuli nda sǝlǝ ka, ama mǝnia yì ɓwa ka,
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 à twali à umnǝi a paradayis a kùli. Kya ok acau mǝcandǝke, agir mǝnana ɓwapǝndǝa pa nǝ̀ gandǝ nea nǝ kúni raka.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Mǝ nǝ nggori nǝ mǝnia yì ɓwa ka, pà mǝ nǝ nggori nǝ ɓamúràm ɗàng. Mǝ nǝ nggori nǝ rǝwukya mem.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Ko ɓǝ̀ ǝn earce nǝma mǝ nǝ nggori ka, pà mǝ nǝ duk ɓwaɓana ɗang, acemǝnana mǝsǝcau nda mǝ nǝ na ka. Sǝ pà mǝ nǝ nggori ɗàng, acemǝnana ǝn earce nǝma kǝɓwa ɓǝ̀ kǝa ɓwangsǝam, ɓǝ̀ kútì ban gir mǝnana à sǝni a ɓalǝam, ko à kǝ̀ oê a kunam ngga ɗàng.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Ɓakuli lǝmdǝàm asǝnsǝna amǝpa ndali, sǝ ace mǝnana mǝ kǝa pàk nǝ twal ɓamuru ace raka, à oasǝàm zwe aɓa nyamam, ɓǝ̀ do kǝla mǝturonjar mala Shetan, ɓǝ̀ kǝ param.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Kusǝ tàrú mǝ nda ban zǝmbi Mǝtalabangŋo nǝma ɓǝ̀ pusǝami.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Sǝ koya zǝmba ka, kǝ earam ama, <<Ɓwamuru mem nda kǝgìr mǝnana à kǝ earce ka. Rǝcandǝa mem kǝ pak túró pepe aɓa rǝwukya.>> Ace mani ka, ban kǝ ɓoaram, mǝ nǝ nggori nǝ rǝwukya mem ace mǝnana ɓǝ̀ rǝcandǝa mala Kǝrǝsti ɓǝ̀ pak túró nǝ mim ngga.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Nda gìr nî sǝ ban kǝ ɓoaram arǝ rǝɓungya mem, andǝ sanggiban, andǝ domǝkwane, andǝ pàtanni, andǝ atanni mǝnana ǝn nggǝ kutio aɓalǝia ace Kǝrǝsti ka. Acemǝnana ɓǝ̀ mǝ nda aɓa rǝɓungya ka, sǝ mǝ nǝ̀ kum rǝcandǝa.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Ən kutia pàkkiagir kǝla ɓwaɓana. Sǝ wu nda wu ciem aɓalǝi ka, a kun mǝnana ɓǝ́ wun nǝ̀ nggǝ ɓwangsǝam ngga. Acemǝnana amǝno yì <<akanggǝrang amǝ'mishan>> ma'wun ngga, à kútiǎm nǝ kǝgìr ɗàng, kat andǝ amani ama mǝ nda kǝgìr gbal raka.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Mǝnana mǝ nda aban wun ngga, wu sǝnǝna agir mǝnana à lǝmdǝ ama mǝ nda mǝ'mishan ngga; agir-lǝmdǝa, andǝ agir-gyambǝliban, andǝ agir-ndali mǝnana à pea aɓa túró mem aɓalǝ wun nǝ gandǝrǝu ka.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Mana gir nì na ǝn pakki acilia a'ikǝlisiya sǝ ǝn pakka wun ɗang? Kǝgìr mǝnana ǝn pakka wun raka nda mǝnana ama ǝn dupa wun twalo a buì mala boalo raka. Ida wu twàlâm-ban mǝnia yì ɓwarkio ka!
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Ado ka, mǝ ndo ǝn nggǝ na ce tàruià ká mem aban wun ngga, sǝ pà mǝ nǝ dupa wun twalo ɗang. Agirkuma ma'wun nda ǝn alkiyite ka ɗàng. Kǝ wun nda ǝn earkiyi ce ka. Ko ɓǝ̀ mani nda raka, amuna na à nǝ̀ rambǝi amǝɓǝlia gǝna ka ɗàng, amǝɓǝlban nda à kǝ rambǝi amuna gǝna ka.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ace mani ka, bumam nǝ pwasǝo mǝ kiɗiki koya gir nani mǝ ndanǝi ka, andǝ nggearǝ ɓamúràm, ace yilǝmi wun. Sǝ nggearǝì ka, acemǝnana ǝn earce wun kpǝm ngga nda tsǝa sǝ wu earcem bǝti ka le?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Aɓea aɓwana aɓalǝ wun earǝna ama mǝ nda twalo aban wun ɗàng. Sǝ aɓea aɓwana ka à kǝ na ama, mǝ nda nggea-mǝkutan, ǝn limǝsǝ wun nǝ swarkiban.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Sǝ lang sǝ mǝno ka pa? Aɓwana mǝnana ǝn tasǝia aban wun ngga, kǝ ɓwa ateà tǝpǝri wun le?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Ən ɓuaki arǝ Titus ɓǝ̀ kyane aban wun, sǝ ǝn tasǝ ɓe mǝ'eamrǝarǝu ɓǝà kyane andǝi. Titus kya tǝpǝri wun le? Kǝ̀ bangŋo mǝ'mwashati nda pak túró nǝ sǝm, sǝ kǝ̀ njargula mǝ'mwashati nda sǝm kpate ka re?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Yakǝla wu kǝ sǝni kǝla acau mǝnia sǝm nggǝ nea ka, nda ace pusǝ ɓamur rǝ sǝm. Awo! Sǝm nggǝ bangga wun mǝnia ka kǝla aguro mala Kǝrǝsti, sǝ Ɓakuli nda mǝ'nakún sǝm. Koya gir sǝm pak ka, wun amǝ'eamrǝarǝu, nda ace pà wun rǝcandǝa.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Ɓangciu kǝ pakkam ama ɓǝ̀ ǝn yiu ka, yakǝla mǝ nǝ yia kum wun pà kǝla mǝnana mǝ nǝ earce ɓǝ̀ wu pàk ka ɗàng, sǝ wun ngga, yakǝla wun nǝ̀ kumam pa kǝla mǝnana wu nǝ̀ earcem mǝ pak ka ɗàng. Ɓangciu kǝ pakkam ama, mǝ nǝ yia kum kúnɓuàna, andǝ mɓali, andǝ bumlulla, andǝ earce-ɓamuru, andǝ kiɗikiɓwa, andǝ twal-lullǝu, andǝ candǝmúrû, andǝ zuriki nre-rǝarǝu.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 E, ɓangciu kǝ pakkam ama ɓǝ̀ ǝn yiu aban wun ɗǝm ngga, Ɓakuli mem nǝ̀ kyauwikiam a ɓadǝm wun. Sǝ ɗǝm ngga ǝn nggǝ ɓangŋa ama mǝ nǝ kum bumkiɗikea amur aɓwana pas atà wun. Aɓwana mǝnana à malaká nying buia arǝ acauɓikea mǝ'e malea mala pǝndǝki rǝarǝu, andǝ kiɗìkì mala nongginǝ-rǝarǝu, andǝ do-kiɗìkì mala gyatarǝu raka.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.