1 नंतर ईयोबाने उत्तर दिले आणि म्हणाला,
2 “या सर्व गोष्टी मी पूर्वी ऐकल्या आहेत, तुम्ही सर्व वायफळ सांत्वनकर्ते आहात.
3 तुमची वायफळ शब्द कधीही संपत नाहीत. तुम्हास काय झाले आहे कि, तुम्ही याप्रमाणे उत्तर देता?
4 जर तुमच्यासारखे मलाही बोलता आले असते, तर जे आता तुम्ही म्हणत आहात
5 अहो मी तुम्हास माझ्या मुखाने मी धीर दिला असता.
6 परंतु मी काहीही बोललो तरी माझ्या यातना कमी होत नाहीत.
7 खरोखरच तू माझी शक्ती हिरावून घेतली आहेस. तू माझ्या सर्व कुटुंबाचा नाश केला आहेस.
8 तू मला खूप बारीक व अशक्त केले आहे म्हणून मी अपराधी आहे असे लोकांस वाटते.
9 देव माझ्यावर हल्ला करतो. तो माझ्यावर रागावला आहे आणि तो माझे शरीर छिन्न विछिन्न करतो. तो माझ्याविरुध्द दात खातो, माझ्या शत्रूचे डोळे माझ्याकडे तिरस्काराने बघतात.
10 लोक माझ्या भोवती जमले आहेत. ते माझी थट्टा करतात व तोंडावर मारतात.
11 देवाने मला दुष्ट लोकांच्या स्वाधीन केले आहे.
12 मी अगदी मजेत होतो, पण देवाने मला चिरडून टाकले.
13 त्याचे धनुर्धारी मला घेरतात.
14 देव माझ्यावर पुन्हा पुन्हा हल्ला करतो.
15 मी फार दु:खी आहे म्हणून मी दु:खाचे कपडे घालतो.
16 रडल्यामुळे माझा चेहरा लाल झाला आहे.
17 तरीही माझ्या हातून कोणात्याही प्रकारची हिंसा झाली नाही,
18 हे धरती, माझे रक्त लपवू नकोस.
19 स्वर्गात कदाचित् माझ्या बाजूचा कुणीतरी असेल.
20 माझे मित्र माझा उपहास करतात,
21 जशी एखादी व्यक्ती आपल्या मित्रासाठी वादविवाद करते
22 जेव्हा काही वर्ष जातील,