Marcos 5

LOG vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ɨ̀ kòzya tä́pä́ríandre nda nɨ taꞌá na dre dhɨ, ɨ̀ dré tsàzo bvò Gèrásà kya na.
1 E chegaram à outra margem do mar, à província dos gadarenos.
2 Yésu kàsí bwátù lésè dre dhɨ, agó àlo tɨrɨ́ kònzɨ ɨ́be ɨ́ léna dhɨ dré apfòzo ngbǒ ró mógó lésè kɨtswálé ru kisú akódhɨ be.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Agó nda adré tá ɨ́na ayílé mógó ꞌásè. Dhya àlo kɨtswá tá vélé akódhɨ nɨ ru ꞌɨ̀le ndɨ̀ndɨ̀ nyɨ̀rɨ̀ sè bwà ko.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender.
4 Tàko ko, vésè be bǐ, à adré tá akódhɨ nɨ pá kɨ tɨꞌɨ̀ kómvè sè, adrézó akódhɨ nɨ drɨ́gá kɨ tɨꞌɨ̀ nyɨ̀rɨ̀ sè. Dɨ, akódhɨ adré tá ɨ́na nyɨ̀rɨ̀ nda kɨ tɨkɨ́, adrézó kómvè nda kɨ toŋò. Dhya àlo kɨtswálépi akódhɨ nɨ bha áyɨ rìnyí zàle bwà dhɨ tá yókódhó.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões, em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Kìtú sè ɨ̀ndɨ̀ ngátsi sè dhɨ, akódhɨ adré tá tatsílé tetrébe mógó ꞌásè ɨ̀ndɨ̀ kòngó ɨ drǐsè, adrézó áyɨ rúbhá tɨsɨ̀ kɨ́rà sè.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes e pelos sepulcros e ferindo-se com pedras.
6 Dɨ akódhɨ kònò Yésu vwàvwà ro dre dhɨ, dré ngàzo arálé adhélé áyɨ kórókó titì akódhɨ kandrá.
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 Dré yòzoá kúlí ꞌuꞌù sè dhɨ: «Yésu, Gìká kurú na dhɨ nɨ Mváagó, àma kòfalésè mɨ́ be dhɨ, àdho tà ꞌɨ? Má adré ámɨ ti lizí Gìká nɨ rú sè, mɨ́ kòꞌoró ma kònzɨ ko!»
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Tà tá kònɨ̀nɨ tàko ko, Yésu tà tá drá dhɨ: «Tɨrɨ́ kònzɨ, mɨ́ pfò agó kònɨ̀dhɨ lésè!»
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo. )
9 Gò Yésu dré lizízóá tíá dhɨ: «Ámɨ rú àdhi?» Akódhɨ logó drá dhɨ: «Áma rú ‹Zyandre›. Àngyá ko, àma agó kòndɨ léna dhɨ bǐ.»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda dré dhèzo adrélé ngòle Yésu rú, kòmùró àyɨ pfòle bvò nda ꞌásè ko dhɨ bvó.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Àyɨ làgana kònànɨ dhɨ, tɨ̀gá kɨ pä̀rí andre adré tá ngá nya kòngó drìna.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda ɨ̀ dré Yésu nɨ ti lizízó tàzoá dhɨ: «Mɨ́ kòmù àma lɨ̀le tɨ̀gá kòna ɨ véna wà, mà kòtɨfɨ́ró àyɨ léna be dhɨ bvó.»
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Yésu dré kaꞌìzoá. Dɨ tɨrɨ́ kònzɨ nda ɨ̀ dré topfòzo agó nda lésè, lɨ̀le tɨfɨ́lé tɨ̀gá nda ɨ léna. Gò tɨ̀gá ànyɨ́ànyɨ ngùlù-rì nda ɨ̀ dré ndìzo títí kòngó nda nɨ gòlòko ꞌásè, ledhélé tä́pä́ríandre na, yǐ mvu gò, todràzo. Yésu dro tɨrɨ́ kònzɨ ɨ agó àlo dhɨ lésè|src="CN01710B.TIF" size="span" loc="MRK 5:6-13 "
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil) e afogou-se no mar.
14 Gò tɨ̀gá nda kɨ lɨkɨ́bhá ɨ̀ dré ngàzo ràle tà lavúlépi nda nɨ rúbí longóbe bhàandre na ɨ̀ndɨ̀ gbàbhú ꞌásè. Dɨ móndɨ́ zyandre dhɨ ɨ̀ dré apfòzo tà nda nɨ no.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Ɨ̀ kàtsá Yésu vélé dre dhɨ, ɨ̀ dré agó tá tɨrɨ́ kònzɨ zyandre ɨ́be ɨ́ léna nda nɨ nòzo adréràꞌa lɨrɨ́lé Yésu làga. Akódhɨ tá kɨ́tá ɨ́be ɨ́ rú, ɨ̀ndɨ̀ tà kisùkisù ɨ́be dóro. Dɨ tirì dré àyɨ kɨ ꞌòzo lavúlé.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Gò dhya tà nda kɨ nobhá mì sè dhɨ ɨ̀ dré tà atsábhá agó tá tɨrɨ́ kònzɨ ɨ́be nda rú, ɨ̀ndɨ̀ tɨ̀gá ɨ rú dhɨ kɨ tɨtɨ́zó àyɨ dré.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Dɨ àyɨ nda ɨ̀ dré ngàzo Yésu nɨ ti lizí, kòngaró àyɨ kɨ bvò ꞌásè be dhɨ bvó.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse do seu território.
18 Yésu dré tá adréràꞌa mbàle bwátù na dhɨ ꞌá dhɨ, agó tá tɨrɨ́ kònzɨ ɨ́be ɨ́ léna nda dré akódhɨ nɨ ti lizízó, ɨ̀ kòlɨ̀ró túmä́ní.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Dɨ, Yésu dré akódhɨ nɨ logázó, tàzoá drá dhɨ: «Mɨ́ nzɨ mɨ́ bhàna, ámɨ súrú na. Mɨ́ tɨtɨ́ àyɨ dré tà títí Mírì dré ꞌòle mɨ́ dré dhɨ ɨ, ɨ̀ndɨ̀ akódhɨ bhà ámɨ kɨzà ngɨ́nɨ ya dhɨ.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes
20 Dɨ agó nda dré ngàzo lɨ̀le tà títí Yésu dré ꞌòle ɨ́ dré dhɨ kɨ longóbe bhàandre zìle Mudrí dhɨ ɨ ꞌásè. Dɨ móndyá títí dhɨ ɨ̀ adré tá akódhɨ nɨ yi síbhálé be ngbo.
20 E ele foi e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilhavam.
21 Yésu kògò azyálé tä́pä́ríandre nda nɨ taꞌá lésè bwátù sè dre dhɨ, móndɨ́ zyandre lavúlé dhɨ ɨ̀ dré ru kɨmózó akódhɨ làgásè kúrú tä́pä́ríandre mìle.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Yúdà ànzɨ kɨ lɨ̀sámbò dzó nɨ kàdrɨ̀ kɨ àlo rú be Yàyírò dhɨ dré kpà atsázó kònàle. Dɨ kònò Yésu dre dhɨ, dré adhézó akódhɨ pá,
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés
23 akódhɨ nɨ ti lizí tà tàndɨ ró tàzoá dhɨ: «Áma zapi ànyɨ́ànyɨ dràdrà mìle. Mɨ́ alɨ̀ ámɨ drɨ́gá bha akódhɨ dri wà, kàdrɨ́ró adrélé lɨ́drɨ̀ be!»
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está moribunda; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Dɨ Yésu ɨ̀ dré ngàzo adrélé lɨ̀le akódhɨ be. Móndyá zyandre lavúlé nda ɨ̀ dré kpà adrézó akódhɨ nɨ lebè, adrézó àyɨ kɨ tri rúásà.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Dɨ àyɨ nda ɨ kòfalé dhɨ, tòkó àlo kàrɨ́ dré adrézó ràle rúásà kóná be mudrí-drì-rì dhɨ tá be.
25 E certa mulher, que havia doze anos tinha um fluxo de sangue,
26 Akódhɨ nda nya tá kɨzà lavúlé kódzó bǐ dhɨ ɨ drɨ́gá. Kɨzá tá ngá ɨ́ drɨ́gásè akɨ́lé títí wóyá. Dɨ, kàrɨ́ nda adré tá vélé ràle rúásà lɨ̀le drìdrì.
26 e que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior,
27 Dɨ kòyi Yésu nɨ tà dre dhɨ, dré lavúzó móndyá zyandre nda ɨ kòfalésè, atsálé ànyɨ Yésu àmvolésè gò, akódhɨ nɨ kɨ́tá ti tabè.
27 ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua vestimenta.
28 Àngyá ko, adré tá ɨ́na kisùá dhɨ: «Má kòtabè ngbà ꞌí akódhɨ nɨ kɨ́tá ti kòdhya dhɨ, má nɨ adrɨ́.»
28 Porque dizia: Se tão somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Gbǎ kòdhwa, kàrɨ́ adrélépi ràle rúásà nda dré akɨ́zó gò, dré atógyàzoá ɨ́ rú dhɨ, ɨ́ adrɨ́ áyɨ kɨzà nda lésè dre.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue, e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Gbǎ lókyá nda sè dhɨ, Yésu dré kpà atógyàzoá ɨ́ rú dhɨ, rìnyí pfò tá ɨ́ lésè dre. Dré áyɨ alázó móndyá zyandre nda ɨ kòfalé gò, lizíá dhɨ: «Àdhi tabè kɨ́tá mána nɨ̀?»
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Akódhɨ nɨ lebèbhá ɨ̀ logó drá dhɨ: «Mɨ́ nò zakó móndyá zyandre kònɨ ɨ adréràꞌa àyɨ kɨ tri mɨ́ rúsè dhɨ ꞌí! Mɨ́ adré dɨ lizíá dhɨ, ‹Àdhi tabè ma nɨ̀› ya dhɨ ngɨ́nɨ?»
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Dɨ, Yésu dré gòzo vélé adrélé móndyá ɨ́ làgásè nda kɨ no, nìzoá ngalè àdhi ꞌo tà nda nɨ̀ ya dhɨ.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isso fizera.
33 Tòkó nda kàtógyà tà atsálépi ɨ́ rú dhɨ dre dhɨ, dré alɨ̀zo lyabe tirì dré adhélé akódhɨ pá gò, tà ɨ́ dré ꞌòle nda nɨ ta drá ngádra ꞌá.
33 Então, a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Dɨ Yésu dré tàzoá drá dhɨ: «Áma zapi, ámɨ tà kaꞌìkaꞌì tɨdrɨ́ mɨ dre. Mɨ́ lɨ̀ togó be kɨ̀drɨ́kɨ̀drɨ. Mɨ́ adrɨ́ kɨzà mɨ́na lésè dre.»
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz e sê curada deste teu mal.
35 Yésu dré rè dhu adréràꞌa tà ta dhɨ ꞌá dhɨ, móndɨ́ àruka angábhá Yàyírò, lɨ̀sámbò dzó nɨ kàdrɨ̀ nda bhàlésè dhɨ ɨ̀ dré atsázó tàá drá dhɨ: «Ámɨ zapi drà dre. Tà adrézó gòle dhya tà tadhálépi dhɨ nɨ lagù ásà dhɨ àdho tà ꞌɨ?»
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Dɨ, Yésu dré ɨ́na kúlí nda nɨ kaꞌìzo yìle ko. Gò dré tàzoá Yàyírò dré dhɨ: «Mɨ́ ro ngá ko. Mɨ́ kòkaꞌì ngbà ꞌí kaꞌìkaꞌì.»
36 E Jesus, tendo ouvido essas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Dɨ dré móndɨ́ àzya kaꞌìzo lɨ̀le ɨ́ vésè ko, kaꞌì ngbà ꞌí Pétèró, Yàkóbhò, tsàle adrúpi nɨ Yòwánɨ̀ be dhɨ ɨ kòdhya.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, e Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ɨ̀ kòtsa Yàyírò bhàna dre dhɨ, Yésu dré nòzoá dhɨ, móndyá títí dhɨ kɨ drì abɨ́abɨ́ gò, ɨ̀ dré adrézó àwó ngo, adrézó tongólé lúlǔ be.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço e os que choravam muito e pranteavam.
39 Dɨ kòfɨ dzó nda na dre dhɨ, dré tàzoá àyɨ dré dhɨ: «Àmɨ kɨ drì abɨ́abɨ́ gò, mɨ̀ dré adrézó àwó ngo àdho tà sè? Mvámvá kòdhɨ drà ko. Adré ɨ́na ayí ko.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Gò ɨ̀ dré dhèzo adrélé akódhɨ nɨ gu. Dɨ Yésu dré àyɨ kɨ ꞌòzo pfòle títí kɨvɨ̀ na. Dré mvámvá nda nɨ atá kɨ drìzo andre nɨ ɨ́be, ɨ̀ndɨ̀ áyɨ lebèbhá na nda ɨ́be gò, fɨ̀zo àyɨ ɨ́be àrà mvámvá nda dré adrézó dhɨ na.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina e os que com ele estavam e entrou onde a menina estava deitada.
41 Dré akódhɨ nɨ drɨ́gá rùzo, tàzoá drá dhɨ: «Tàlítà kúmì!» (Kòdhɨ adré lèá tàle dhɨ: «Mvátòkó, má tà mɨ́ dré dhɨ, mɨ́ nga!»)
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talitá cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo: levanta-te.
42 Gbǎ kòdhwa, mvátòkó adrélépi tá kóná ɨ́be mudrí-drì-rì nda dré ngàzo kɨdhólé atsí to. Dɨ àyɨ kɨ lɨ́ndrɨ́ dré gàzo bhwǎbhwa.
42 E logo a menina se levantou e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Gò Yésu dré àyɨ kɨ kodzózó tà tàndɨ ró tàzoá dhɨ, ɨ̀ kòlongó tà nda dhya àlo dré ko. Dré tàzoá dhɨ, ɨ̀ kòfè ngá mvámvá nda dré nyàle.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra