Marcos 5
LIF_DEV vs ARIB
1 ये़सुःन् नु कुहुॽसाम्बाहाॽ वरक्किल्ले़ नाहाङ्दाङ् गेरासेनस लाजेॽओ मे़गे़रे़॥
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 ये़सुःन् खःङ्बेओनु लाःक्कात् लःन्दे़नुमे़ःन्ने फे़न्साम्मिल्ले़ याङ्घुबा मनाधिक् इप्पुङ्दे़न्नोलाम् खुने़ॽ कुदुम्से़ त्ये़॥
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 खे़न् मनाःन् इप्पुङ्दे़न्हाॽओ वये़गत्ते़॥ हाःत्ले़आङ् खे़न् फे़न्थक्क्रङ्ङिल्ले़आङ् इघेःङ्मा मे़सुक्तुन्,
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 थेआङ्भे़ल्ले़ मनाहाॽरे़ यरिक्ले़ङ् कुहुक् कुलाङ्ङो इमे़घेःक्खु मे़भत्छु मे़बिरुबा फे़न्थक्क्रङ्हाॽ नु फे़न्हुक्पाःङ्गिहाॽ फुॽरुआङ् वये़रो॥ आत्तिल्ले़आङ् खे़न् मनाःन् युक्को कप्मा मे़सुक्तुन्लो॥
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 खे़न् इप्पुङ्दे़न्नो नु कोःक्मा फाङ्जङ्घाःत्तिरक् से़न्दिक् ले़न्दिक् अःक्ते़र फिःक्ते़र लुङ्ङिल्ले़ खे़ःन्छिङ्ल वये़गत्ते़रो॥
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 हे़क्क्याङ् खे़ल्ले़ ये़सुःन् माःङ्घालाम्मे निःसुआङ् लोःक्ते़र फे़रे़आङ् मिङ्सो इङ्धाःङ् पिरुर कुलाङ्जक्को थुङ्बोहजॽ युङ्सिङ्लो॥
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 खे़ल्ले़ यम्बा इक्लाओ अःक्ते़र ये़सुःन् मे़त्तु, “के़रे़क्नुःल्ले़ पयम् यम्बा निङ्वाॽफुमाङ्ङिल्ले़ कुस्साः ये़सुए, खे़ने़ॽ इङ्गाॽनु थे के़गोःत्तुबाबे? इङ्गाॽ तुक्खे मे़जाःत्ताङ्ङिन्ने़ॽ फाॽआङ् निङ्वाॽफुमाङ्ङिल्ले़ कुमिङ्ङो पेलि फाक्ने़ॽरो॥”
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 (थेआङ्भे़ल्ले़ तगि ये़सुरे़ खे़न् फे़न्साम्मिन् खे़ने़ॽ खे़न् मनाओलाम् लाःक्कात् लःन्दे़ पेगे़ॽ फाॽआङ् मे़त्तुआङ् वये़रो॥)
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ खे़न् सेःन्दोसु, “के़मिङ् थे़माबे?” हे़क्क्याङ् खे़ल्ले़ नोगप् पिरु, “इङ्गाॽ आमिङ् तुरारो, थेआङ्भे़ल्ले़ कन् मनाओ आनिगे़ यरिक् यागिगे़॥”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 हे़क्क्याङ् खे़ल्ले़ ये़सुःन् पेलि फाक्तु, “कन् थुम्मोलाम् आनिगे़ आम्बाङ्घे़न्ने़ॽओ॥”
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 आल्ल खे़न् कोःक्माओ यरिक् फाक्हाॽ चामे़रामे़र मे़ये़बे़॥
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 हे़क्क्याङ् खे़न् फे़न्साम्हाॽरे़ ये़सुःन् पेलि मे़भाक्तु, “आनिगे़ खे़न् फाक्हाॽओ लाःप्मा आबाङ्घे़ॽओ॥ आनिगे़ खे़ङ्हाॽओ लाःसिगे़ॽ॥”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 हे़क्क्याङ् ये़सुरे़आङ् खे़ङ्हाॽ लाःप्मा पाङ्घुसिआङ् फे़न्साम्हाॽ खे़न् मनाओलाम् मे़लःन्दे़ मे़बेआङ् फाक्हाॽओ मे़लाःसे़॥ खे़न् हे़न्छिङ् ने़त्छि यारिक् फाक्हाॽ सङ्माङ्ङे सङ्माङ् मे़लोःक्ते़र याक्पे़ओनु मक्मे़ध्ये़आङ् वरक्को मे़हुमे़ मे़स्ये़रो॥
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 खे़प्मो फाक् के़गम्बाहाॽआङ् मे़वये़॥ खे़ङ्हाॽ मे़लोःक्ते़र मे़बेआङ् पाङ्जुम्मो नु खे़न् खिरिबा पाङ्भेॽहाॽओ कन् पाःन्निन् मे़से़ःसु॥ हे़क्क्याङ् मनाहाॽ थेःन्ने़ पोःक्खे़बे फाॽआङ् ओमे़त्छे़
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 ये़सुःन् वये़बा ते़न्नो मे़द्ये़रो॥ खे़प्मो खे़ङ्हाॽरे़ तगि फे़न्साम्मिल्ले़ याङ्घुबा मनाःन् वेःत्ते़आङ् नुःरिक्काङ् तेःत् चाक्खुआङ् युङे़बा मे़निःसु॥ हे़क्क्याङ् खे़न् मनाःन् नु फाक्हाॽ थे मे़बोःक्खे़ फाॽआङ् के़निःबा मनाहाॽरे़ मे़जे़क्तुसि॥ हे़क्क्याङ् खे़ङ्हाॽ साॽरिक् मे़गिसे़॥
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 — ausente —
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 हे़क्केःल्ले़ खे़ङ्हाॽरे़ ये़सुःन् आनिगे़ थुम्मोलाम् लःन्दे़ पेगे़ॽ फाॽआङ् पेलि मे़भाक्तुरो॥
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 ये़सुःन् खःङ्बेओ लाःसे़र पत्छे़ल्ले़ तगि फे़न्साम्मिल्ले़ याङ्घुबा मनाःन् ये़सुरे़ कुबेसाङ् त्ये़आङ्, आदाङ्बे, इङ्गाॽआङ् खे़ने़ॽनुए तेॽराङ्ङे़ॽओ फाॽआङ् पेलि फाक्तु॥
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 कर ये़सुरे़ मे़दे़न्दे़न्ल अक्खे मे़त्तु, “खे़ने़ॽ नुःक्खे़ पेगे़ॽआङ् के़हिम्सयङ् नु के़बाङ्भेॽसाबाहाॽ निङ्वाॽफुमाङ्ङिल्ले़ के़लागि चोगुबा यम्बा याःम्बक्किन् नु लुङ्माॽ के़दुक्ते़बा पाःन्निन् चे़क्ते़से़ॽओ॥”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 हे़क्क्याङ् खे़न् मनाःन्नाङ् खे़प्मोलाम् नुःक्खे़ पेआङ् थिबोःङ् पाङ्जुम्मिल्ले़न्थुम्मो खाराक्ये़सुरे़ चोगुबा यम्बा पाःन्निन् इङ्भन् से़ःसुरो॥ हे़क्क्याङ् मनाहाॽरे़ खे़न् मे़घे़प्सुआङ् खुनिॽ निङ्वाॽ मये़रो॥
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 ये़सुःन् खःङ्बेओ लाःसे़आङ् वरक्किल्ले़ नाहाङ्दाङ् नुःक्खे़ पेआङ् वरक्किल्ले़ कुयाओ यरिक् मनाहाॽ कुगब्रिङ् मे़जुप्से़रो॥
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 पाङ्तिबा यहुदि चुम्लुङ्हिम्मोबा लाम्लोःबा याइरस मे़प्मनाबा मनाःन् त्ये़ हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ कुलाङ्जक्को हबत्फन्छिङ्ल
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 अक्खेलॽरिक् पेलि फाक्तु, “आदाङ्बे, इङ्गाॽ आस्साः चुक्मे़न् सिःमा लिङ्धोओ के़रे़आङ् ने़रो॥ खे़न् वेःत्ताङ् हिङ्ल फाॽआङ् खे़ने़ॽ फे़रे़ॽआङ् के़हुक्किन् कुसम्दाङ् ने़स्से़ पिरे़ॽओ॥”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 हे़क्क्याङ् ये़सुःन् खे़न्नु थासिङ्, हे़क्क्याङ् यरिक् मनाहाॽरे़ खुने़ॽ चिभिःत् मे़भिःत्तुर मे़दिम्दुरो॥
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 खे़प्मो तङ्बे थिक्-ने़त्ताङ्धो (१२) माक्खिॽ वयुःमाल्ले़ तरुमा मे़न्छुमाॽधिक् वये़॥
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 खुने़ॽ यरिक् सिदाॽसाम्बाहाॽरो सिदाॽ मे़त्छिङ्से़ पेआङ् खुने़ॽ कत्तुबा के़रे़क् याङ्साकुन्धेहाॽ माःन्दुसाङ्, खे़न् वेःप्माल्ले़ कुले़क्वा खे़न्नुःल्ले़आङ् साॽरिक् तुगे़बेआङ् वये़रो॥
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 खे़ल्ले़ ये़सुरे़ कुयाःम्बेओ खे़प्सुआङ् वये़॥ हे़क्क्याङ् खे़न् मे़न्छुमाॽइल्ले़ मनाहाॽरे़ खुनिॽ एगाङ्लाम् त्ये़आङ् ये़सुरे़ कुदेःत्तिन् सुःसुरो॥
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 थेआङ्भे़ल्ले़ खुने़ॽ कुदेःत्तिन्लक्सुःसुङ्साङ् इङ्गाॽ वेःत्ता लॽरिक् कुनिङ्वाॽओ इःत्छिङ्॥ हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ कुदेःत्तिन् सुःसुनुमे़ःन्ने कुधक्को माक्खिॽ वयुःमान् चिबे़आङ् चाङ्जाङ् लॽरे़बा निङ्वाॽ खोःसुरो॥
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 — ausente —
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 खिमो ये़सुरे़ कुधक्कोनु मुक्साम् लःन्दे़बा निङ्वाॽ खोःसुआङ् खिरि हिसिङ्ङाङ् मनाहाॽ ओमे़त्तुसिर मे़त्तुसि, “हाःत्ले़ इङ्गाॽ आदेःत्तिन् सुःसुबे?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 ये़सुरे़ कुहुॽसाम्बाहाॽरे़ खुने़ॽ मे़मे़त्तु, “आदाङ्बे, अक्खेलॽरिक् मनाहाॽरे़ के़म्जन्ल के़म्भिःत्ल मे़बत्, हे़क्केःल्ले़ आक्खेलॽरिक् हाःत्ले़ सुःसाङ्बे फाॽआङ्के़बाःत्तुबाबे?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 कर ये़सुरे़ खुने़ॽ के़सुमे़न् ओमे़त्छे़ खिरि ओमये़॥
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 खे़न् मे़न्छुमाॽइल्ले़ नासिङ्गे़न् कुधक्को पोःक्खे़बा पाःन्निन् निङ्वाॽ इःत्तुआङ् कुगिःमाल्ले़ यक्खे़र ये़सुरे़ कुलाङ्जक्को हबत्फन्छिङ्ल ये़सुःन् के़रे़क् पाःन्निन् चे़क्तु॥
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ मे़त्तु, “मामुए, नसाःन् के़जोगुबाल्ले़ चोगुल्ले़ खे़ने़ॽ के़वेःत्ते़रो॥ खे़ने़ॽ के़वेःत्ते़आङ् के़वाॽरो, नुःरिक्काङ् पेगे़ॽओ!”
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 ये़सुःन् पारे़र पत्छे़ल्ले़ खे़न् लाम्लोःबा याइरसरे़ कुहिम्मोलाम् इङ्साबाहाॽ मे़द्ये़आङ् मे़मे़त्तु, “आदाङ्बे, के़स्साःङ्ग स्ये़रो॥ आल्ल सिक्साम्बे़न् थेआङ् तुक्खे चाःप्माबे?”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 कर ये़सुरे़ खे़न् खे़म्खे़म्माङ् मे़न्लाप्पे याइरसे़न् मे़त्तु, “खे़ने़ॽ मे़गिसे़न्ने़ॽओ, नसाःन्लक् चोगे़ॽओ॥”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ पत्रुस, याकुब नु कुन्साॽ युहुन्नाःन्लक् खुने़ॽनु पेःक्मा पाङ्घुसि॥
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 खे़ङ्हाॽ याइरसरे़ कुहिम्मो मे़गे़रे़ल्ले़ मनाहाॽ हयङ्किल्लिङ् नु मेरिङ् थक्नु मे़हाबे़र मे़यागे़बा ये़सुरे़ निःसुसि॥
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 हे़क्क्याङ् खुने़ॽ हिम् सिगाङ् लाःसे़आङ् खे़ङ्हाॽ मे़त्तुसि, “खिनिॽ थेआङ् हयङ्किल्लिङ् नु मेरिङ् थक्नु के़हाबिबाबे? चुक्मे़ङ्ग मे़न्छिःए वाॽ, इप्से़आङ्लक् ने़ॽ॥”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 खे़ङ्हाॽरे़ खुने़ॽ मे़एःत्तु, कर ये़सुरे़ खे़ङ्हाॽ के़रे़क् लाःक्कात् लःत्तुसिआङ् चुक्मे़ल्ले़ कुम्बा कुम्मा हे़क्क्याङ् खुने़ॽनु के़वाॽबा कुहुॽसाम्बाहाॽ चुक्मे़न् ने़स्से़बा ते़न्नो तेॽरुसि॥
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 हे़क्क्याङ् खे़न् चुक्मे़ल्ले़ कुहुक्को ते़म्सुआङ् “तलिता कुमि” मे़त्तु, खे़ल्ले़ कुबेःङ्ग “चुक्मे, पोगे़ॽओ!” पोःङ्लो॥
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 खिमो खे़न् चुक्मे़न् मुत्थ्रिक् पोगे़आङ् लाङ्घेगे़॥ (खे़न् तङ्बे थिक्-ने़त् (१२) के़रे़आङ् वये़॥) खे़ङ्हाॽ के़रे़क्ले़ खुनिॽ निङ्वाॽ मये़रो॥
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 हे़क्क्याङ् ये़सुरे़ खे़ङ्हाॽ कन् पाःन्निन् आत्तिन्नाङ्मे़मे़त्ते़म्मिन्ने़ॽ फाॽआङ् के़साक्पा इङ्जाःङ् पिरुसि॥ हे़क्क्याङ् खे़न् चुक्मे़न् थे़माइ चामा पिरे़म्मे़ॽ फाॽआङ् मे़त्तुसिरो॥
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?