Gênesis 31

jum (JUM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Aŋ Yaagüüp tiiŋŋä ogo merkälen Laabaan jaygo ogo, “Yaagüüp waak yaaka a yek wäyo ye koowne muure, aŋ a waak wäyo ken käññee cekkïtïn yaanna muure.”
1 Jacó ouviu as palavras dos filhos de Labão, que diziam: "Jacó tomou tudo o que é de nosso pai, e é às suas custas que ele se tornou de tal forma rico."
2 Aŋ yoori Yaagüüp ike batta bilgänä Laabaan bata wääna ina.
2 Observou também, pela fisionomia de Labão, que este não tinha mais para com ele os sentimentos de antes.
3 Aŋ Pïṭo Yaagüüp kiinne ogo, “Ḍukcu baan yen wäygic ti, ke yen mä yüükü ti, aŋ ika bi ke ïkï.”
3 O Senhor disse a Jacó: "Volta para a terra dos teus pais, para a tua parentela, e eu estarei contigo."
4 Aŋ Yaagüüp tuccin aŋ Rahiil ke Leya bärkene woo nänṭ'a kääjee kä ḍiik yeeke ye.
4 Então Jacó mandou Raquel e Lia vir ao campo junto dos seus rebanhos:
5 Aŋ iken kiinne ogo, “Yoorru wääc ŋuca ika batta bilga jone ti bata wääna ina. Aŋ Jooŋ yen wäyo ke ika kamat.
5 "Vejo, disse-lhes ele, pelo semblante de vosso pai, que ele não é mais para comigo o mesmo que antes. Mas o Deus de meu pai está comigo.
6 Ŋäjje wääc ñuugulunu kä teynä yeeni muure.
6 Sabeis que servi a vosso pai o melhor que pude,
7 Aŋ wääc ṭääkcin ika mallaŋïngïn aŋ ñuugula carrä yeeni aakdene yok ääŋke caaydin, aŋ Jooŋ ike batta gïmkätä kä näŋgin ika nääŋkä yaackä.
7 enquanto ele zombou de mim, mudando dez vezes o meu salário; mas Deus não lhe permitiu causar-me prejuízo.
8 Aŋ naana ike jaajjï ogo, ‘Ḍiik müücülgü ken bi a ñuugala carrä yüünü ye,’ i muure gitä woo ṭulgen müücülaŋ. Aŋ naana jaajjï ogo, ‘Ñuugula carrä yüünü bi wäätï a ḍiik yaaka cäygene äälgä ye,’ i ḍiik muure gitä woo ṭulgen yaaka cäygene äälgä ye.
8 Quando ele dizia: os animais malhados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros malhados, e se dizia: os animais riscados serão o teu salário, todas as ovelhas davam à luz cordeiros riscados.
9 Aŋ Jooŋ ḍigärgä yek wääc koojjene woo, aŋ iñña kä ika.
9 Foi Deus mesmo que tomou o rebanho de vosso pai para me dar.
10 “Aŋ waan yaana yuugene kä ḍiik ye ika läkkä aŋ däämjänä ñaalok, aŋ ika yurcunu ñukku yaaka yoken a äälgä aŋ müücülaŋ aŋ pergaŋ ye, yuugu ke ḍiik määngen.
10 No tempo em que os animais deviam conceber, eu levantava os olhos e via em sonhos que os bodes que cobriam as cabras eram listados, malhados e manchados.
11 Aŋ malak yen Jooŋ ika kiinna kä lääggï ogo, ‘Yaagüüp!’ Aŋ luuŋŋu ogo, ‘Haa ika inni!’
11 Um anjo de Deus disse-me em sonhos: Jacó! Eis-me aqui, respondi.
12 Aŋ ike jaajjin ogo, ‘Däämjä ñaalok aŋ yoorci ñukku yaaka yoken a äälgä aŋ müücülaŋ aŋ pergaŋ yaakca ti, yuugu ke ḍiik määngen, kä yaana nääŋkä yaaka näŋkiti kä Laabaan yaakka yooddu daa kä muure ye.
12 Levanta os olhos e vê: todos os bodes que cobrem as cabras são listados, malhados e manchados, porque eu vi tudo o que te fez Labão.
13 Ika agä Jooŋ yaana üükïn woo Betalï ina, yaana cückïnïï yok kolcan paydin aŋ lïïtkanaa kä ina. Aŋ juwu aŋgä yorü baan yaanni jï aŋ ḍukcu baan yen mä yüükü ti.’”
13 Eu sou o Deus de Betel, onde tu me consagraste uma estela e me fizeste um voto. Agora, vamos, sai daqui e volta para a terra de tua família."
14 Aŋ Rahiil ke Leya luukcin ogo, “Baati gin'a a büccïnï yädon paa ba wäyo ye.
14 Raquel e Lia responderam: "Resta-nos porventura ainda alguma parte de herança na casa de nosso pai?
15 Aŋ ikoon naŋŋon bata boorgu, aŋ ikoon yääjjonon woo aŋ tiil yooko amme.
15 Não nos tratou ele como estrangeiras, vendendo-nos e devorando o nosso dinheiro?
16 Cekkïtïn muure yaaka koojji woo Jooŋ wäyo ti ye a yooko ke merkälen yooko. Aŋ wakkä muure yaaka kiinini Jooŋ ye naŋä.”
16 Toda a riqueza, que Deus tomou de nosso pai, é para nós e para nossos filhos. Faze, pois, o que Deus te disse."
17 Aŋ Yaagüüp juwin ñaalok, aŋ merkälen yeeke ke määnge taappe kälämgä.
17 Levantou-se, pois, Jacó, e fez montar seus filhos e suas mulheres nos camelos.
18 Aŋ ḍigärgä yeeke muure kïïtte ñome ti, ke wakkä yeeke muure yaaka kaññe Padaan Araam ye, aŋ attä wäyen Icaak ti ŋommañ mä Kanaan ti.
18 Levou consigo todos os seus rebanhos, todos os bens que tinha ajuntado, o rebanho que lhe pertencia, adquirido em Padã-Arã, e partiu para junto de seu pai Isaac, na terra de Canaã.
19 Aŋ wääna Laabaan attee kä ŋitee kä yok ḍiik yeeke ye, i Rahiil juŋku yek wäyen kalle.
19 Raquel, aproveitando um momento em que seu pai fora tosquiar suas ovelhas, roubou os terafim de seu pai;
20 Aŋ Yaagüüp Laabaan mä Araam malleŋïngïn batta nüütkede ogo ike bagje.
20 e Jacó enganou Labão, o arameu, ocultando-lhe sua fuga.
21 Aŋ ike likcin woo ke wakkä yeeke muure, aŋ ircin woo wii mä Puraat aŋ üŋjïn baan pämkä mä Jïlaat ti.
21 Fugindo, pois, com tudo o que era seu, atravessou o rio e dirigiu-se para a montanha de Galaad.
22 Aŋ nïïnnä ḍäk ti Laabaan nüütkï me ogo Yaagüüp likcono woo.
22 Três dias depois, soube Labão da fuga de Jacó.
23 Aŋ ike mä yeeke yaaka a ook ye koowne ke ike, aŋ Yaagüüp baatte ŋäc waan yen nïïnkä kä ŋaṭükel, aŋ wääṇṇe ŋäc pämkä mä Jïlaat ti.
23 E, tomando consigo seus irmãos, perseguiu-o durante sete dias de marcha, e alcançou-o na montanha de Galaad.
24 Aŋ Jooŋ äätin Laabaan mä Araam ti kä lääggï kä mïïllä aŋ kolle ogo, “Waŋgü tïïccï, Yaagüüp ŋana kiiṇdä jiikkalaŋ ŋana yaacken aŋ ŋana ŋerken.”
24 Deus, porém, apareceu num sonho noturno a Labão, o arameu, e disse-lhe: "Guarda-te de dizer algo a Jacó."
25 Aŋ Laabaan Yaagüüp wääṇṇe ŋäc, i keeñ yeene agee kä ṭeljïnï ïñï baan pämkä mä Jïlaat witin, aŋ Laabaan ke mä yeeke keeññi yeeken ṭelji ïñï wïca cäänna.
25 Labão alcançou, pois, Jacó. Este havia levantado sua tenda na montanha, enquanto Labão e seus irmãos tinham plantado a sua na montanha de Galaad.
26 Aŋ Laabaan Yaagüüp taaññe ogo, “Ïkï näŋŋi ŋaaka? Ika mallaaŋïngïn aŋ ṭulgu yeeki koojjini woo bata yaaka müügünü me yääññäk ye.
26 Labão disse a Jacó: "Que fizeste? Tu me enganaste, e conduziste minhas filhas como prisioneiras de guerra!
27 Aŋ ïkï pooljudu woo liidit aŋ ika maldaa ŋïngïn ina? Ika batta nüütkadaa, yoku ïkï tucceni woo kä jon ñamme ke oollu uulgu yek gerger ke kuukcu?
27 Por que fugiste dessa forma, e me lograste em lugar de me avisar? Eu te teria despedido com manifestações de júbilo e com cânticos, ao som do tamborim e da harpa.
28 Aŋ ika daljadaa cäänna merkä ṭulgu yeeki ke ṭulgu yeeki batta ŋïïbdä aŋ kuundu ḍugin ina? Aŋan ïkï näŋŋi amkïtïn.
28 Não me deixaste beijar meus filhos e minhas filhas! Procedeste como um insensato.
29 Aŋ kä teynä yeeni ïkï yoku näŋgïda nääŋkä yaackä, aŋ Jooŋ yen wääc ika kiinna wïïrïn tiññaŋ ogo, ‘Waŋü tïïccï, Yaagüüp ŋana kiiṇdä jiikkalaŋ ŋana yaacken aŋ ŋana ŋerken.’
29 Eu poderia agora fazer-vos mal, mas o Deus de teu pai disse-me na última noite: Guarda-te de dizer algo a Jacó.
30 Aŋ tiññaŋ ïkï kaacci woo kä yaana waŋgü kurrene kä än wääc ye, aŋ juŋku yeeki kalä ina?”
30 E, se partiste somente porque tinhas saudade da casa paterna, então por que roubaste os meus deuses?"
31 Aŋ Laabaan luugi Yaagüüp ogo, “Ika booññu kä ïkï, ika ḍuucu ogo ṭulgu yüükü bi koowjey ika ti ko teynä.
31 Jacó respondeu-lhe: "Tive medo, ao pensar que poderias tirar-me tuas filhas;
32 Aŋ juŋku yüükü naana kaññi mäŋkalaŋ ti ye, men yaanna batta bi üt. Maawä mä yooko ñomgen ti parü, naana waak yaaka a yüükü yaakka bilti ika ti ye i koowu.” I kucu Yaagüüp ogo kalgin ko Rahiil.
32 quanto aos teus deuses, porém, seja morto aquele que os tiver consigo! Examina o que está comigo, em presença de nossos parentes, e retoma o que é teu." Ora, Jacó ignorava o roubo de Raquel.
33 Aŋ Laabaan kaaccä keeñ jï ba Yaagüüp, ke keeñ jï ba Leya, ke keeññi gïtï ba kiinkä määngen yaaka kä yewwe ye, aŋ batta agee kä kañgon. Aŋ wääna kääjenee woo keeñ jï ba Leya ye, ike kaaccä keeñ jï ba Rahiil.
33 Labão entrou na tenda de Jacó, na de Lia e na das duas escravas, mas nada encontrou. Saindo da tenda de Lia, entrou na de Raquel.
34 Aŋ Rahiil juŋku koowne, aŋ paanne yokïn kaakcä kalman jï aŋ cääjgene gïtï, aŋ Laabaan keeñ maawne jïñe muure aŋ batta agee kä kañgin.
34 Esta havia tomado os terafim e, colocando-os na sela do camelo, sentou-se em cima. Labão revistou toda a tenda, sem nada encontrar.
35 Aŋ wäyen kiinne ogo, “Ŋana ïkï pendä. Ika batta lïïṭä juwin ñaalok ñomü ti, paan yeeni a ḍäägïnï.” Aŋ maawne aŋ juŋku batta agee kä kañgin.
35 Raquel disse ao seu pai: "Não se irrite o meu senhor, se não posso levantar-me em sua presença, pois acho-me agora com a indisposição que costuma vir às mulheres." Revistou, pois, mas não encontrou os terafim.
36 Aŋ Yaagüüp pennä aŋ Laabaan lilgene ogo, “A yiñ yaana wali ye ken naŋŋä ina ken keñja kä yaanna?
36 Jacó encolerizou-se então contra Labão, e acabrunhou-o de censuras: "Qual é o meu crime?, disse-lhe ele. Qual é o meu pecado, para que te irrites desse modo contra mim?
37 Wakkä yeeki muure maawni gïtï aŋ a ŋaaka ken kaññi a yüünü? Ḍoocci ïñï winni mä yeeki ke mä yüükü ñomgen ti, aŋ dalä iken jüccï waadgo ti a ŋaani ken wodaŋ.”
37 Revistaste todas as minhas bagagens: que encontraste do que é teu? Mostra-me aqui em presença de meus parentes e dos teus, e sejam eles juízes entre nós dois.
38 “Aŋ ika cääynä ke ïkï yuungu caykä kä yewwe, käbälgä ke ḍiik yüükü batta a guuṭin, aŋ ika batta agä ämon ḍiik yätken yüükü.
38 Há vinte anos que estou em tua casa: tuas ovelhas e tuas cabras não abortaram, não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Ḍiik yaaka jiiji gïtï wakkä kurkuŋgu ye, batta äbädä ïkï ti, aŋ yaaka a yääyin ye i waajä pari. Aŋ kamat ïkï ñuju ika ti ḍuukkin gin'a kali me kä äŋ jïñe ke mïïllä ye.
39 Nunca te trouxe os animais estraçalhados pelas feras. Eu os repunha, pois tu o exigias, quer fossem roubados de dia, quer de noite.
40 Ika nägana carrä kä äŋ jïñe, ke lüüy kä mïïllä jïñe, aŋ nïïnkä yäygin waŋgi ti.
40 Eu era queimado de dia pelo calor, e de noite pelo frio, e o sono fugia dos meus olhos.
41 Aŋ cäwdä yeeni muure paa baannü a yuungu caykä kä yew. Ika ñuugulunu yuungu caay witken kä ŋan ogo tïïrïn yüükü yaaka kä yew ye, aŋ yuungu kä ḍüügük ogo ḍiik yüükü. Aŋ ïkï ñuugula carrä yeeni aakki woo ääŋke kä caay.
41 Eis já vinte anos que estou em tua casa; servi-te catorze anos por tuas duas filhas, seis anos pelos teus rebanhos, e dez vezes modificaste o meu salário.
42 Naana yoku Jooŋ yen wäyo Abrayiim ke yaana boojene kä Icaak ye, batta ke ika ye, ïkï yoku ika tuccaa woo ïnkï kä lat. Aŋ Jooŋ yuṭṭu pillä yeeni ke ñuugula yen ïṇtï, aŋ ïkï gerrey wïïrïn tiinuk.”
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão, o Deus terrível de Isaac não se tivesse posto de meu lado, tu me terias hoje despedido com as mãos vazias. Deus viu minhas penas e meus trabalhos, e na última noite ele pronunciou-se.
43 Aŋ LaabaanYaagüüp luuŋŋe ogo, “Ṭulgu a ṭulgu yeeki, ke merkä yeeken, aŋ ḍiik a ḍiik yeeki. Aŋ waak'a yooddu yaakka muure a yeeki. Aŋ a ŋaaka ken bi tiññaŋ näŋgä ṭulgu yeeki yaakki ke merkälen yeeken yaaka giidi ye?
43 Labão respondeu a Jacó: "Estas filhas são minhas filhas, estes filhos, meus filhos, e estes rebanhos, meus rebanhos: tudo o que vês é meu. Que farei eu agora contra minhas filhas, ou contra os filhos que elas deram ao mundo?
44 Äätä tiññaŋ näŋï jiik ḍoocin ïkï ke ika aŋ wäätï a nüütïn woo waan yüünü ke ika.”
44 Vamos, façamos juntos um pacto que nos sirva de testemunho a nós dois."
45 Aŋ Yaagüüp kuññu pääm, aŋ yuutte ñaalok a kolcan paydin.
45 Jacó tomou uma pedra e erigiu-a em estela,
46 Aŋ Yaagüüp mä yeeke kiinne ogo, “Ḍüüṭe ti pämkä.” Aŋ pämkä koowi aŋ naŋi a koota, aŋ iken ämmä koota ti.
46 e disse aos seus parentes: "Trazei pedras." E, tendo juntado muitas, fizeram um monte, sobre o qual comeram.
47 Aŋ äkki Laabaan ogo Yajar Cahadüüta, aŋ äkki Yaagüüp ogo Galïït.
47 Labão chamou-o Yegar-Saaduta, e Jacó, Galaad.
48 Aŋ Laabaan jaajjin ogo, “Koota yaanni tiññaŋ ken bi a yuṭo waan yüünü ke ika.” Aŋ ina ken batte daa me ogo Galïït yaanna.
48 Labão disse: "Este monte é hoje testemunha entre mim e ti",e por isso deu-se-lhe o nome de Galaad,
49 Aŋ cäänna äkki me ogo Mïcpaa, aŋ Laabaan jaajjin ogo, “Dalä Pïṭo däämï waadgo ti, naana ïkïï pïïrtïnï ye.
49 e também Mitspa, porque Labão disse ainda: "Que o Senhor nos vigie a nós ambos, quando nós nos tivermos despedido um do outro.
50 Aŋ naana ṭulgu yeeki naŋdä kärgit kujgudu ti meken i batta ŋäjjä ye, i cäänna daa yoottu Jooŋ.”
50 Se maltratares minhas filhas, e se tomares outras mulheres além delas, não é um homem que estará conosco. Mas toma cuidado, pois é Deus que será testemunha entre nós."
51 Aŋ Laabaan jaajjin ogo, “Koota ke kolcan paydin yaana ḍooccu waan yüünü ti ke ika ye inni.
51 Labão disse ainda a Jacó: "Vês este monte de pedras e esta estela que levantei entre mim e ti.
52 Koota yaanni ken a yuṭo aŋ kolcan paydin ken a yuṭo, ika batta bi koota pämkä yaanni cüüpü woo ogo ïkï ïrkïda, aŋ päjjïdï ŋana ïkï cüüpüdü woo koota pämkä yaanni ti ogo ika irkada.
52 Este monte é testemunho, e igualmente esta estela, de que eu não ultrapassarei este monte para o teu lado, e que tu não ultrapassarás este monte e esta estela para o meu lado para nos fazer mal.
53 Dalä Jooŋ yen Abrayiim ke Nahüür ke dänkä yurgen jücï waadgo ti.”
53 O Deus de Abraão, o Deus de Nacor, o Deus de seus pais seja juiz entre nós!" E Jacó jurou pelo Deus terrível de Isaac.
54 Aŋ Yaagüüp iccin wäämmä yok pääm wic, aŋ mä yeeke bärkene ammä ti, aŋ wääna ämmene ye, nïngïn pääm wic.
54 Ofereceu um sacrifício sobre a montanha e convidou seus parentes para comer. Comeram e passaram a noite na montanha.
55 Aŋ kä tïṇṇäŋänä Laabaan merkä ṭulge ke ṭulgu yeeke kuunne ḍugin aŋ ŋüülkene. Aŋ ḍukcin baannen.
55 No dia seguinte pela manhã, Labão beijou seus filhos e suas filhas; abençoou-os e retomou o caminho de sua casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.