Salmos 55

ISL vs ARC

Sair da comparação
ISL
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 — ausente —
1 Inclina, ó Deus, os teus ouvidos à minha oração e não te escondas da minha súplica.
2 — ausente —
2 Atende-me e ouve-me; lamento-me e rujo,
3 Hlustaðu á ákall mitt. Ég andvarpa og græt í sorg minni.
3 por causa do clamor do inimigo e da opressão do ímpio; pois lançam sobre mim iniquidade e com furor me aborrecem.
4 Óvinir mínir æpa á mig, hóta að drepa mig. Þeir umkringja mig og brugga mér banaráð, öskra á mig í hamslausri reiði.
4 O meu coração está dorido dentro de mim, e terrores de morte sobre mim caíram.
5 — ausente —
5 Temor e tremor me sobrevêm; e o horror me cobriu.
6 — ausente —
6 Pelo que disse: Ah! Quem me dera asas como de pomba! Voaria e estaria em descanso.
7 Ó, að ég hefði vængi eins og fuglinn! Þá mundi ég fljúga burt og leita skjóls.
7 Eis que fugiria para longe e pernoitaria no deserto. (Selá)
8 Ég mundi svífa langt og leita skjóls í eyðimörkinni,
8 Apressar-me-ia a escapar da fúria do vento e da tempestade.
9 flýja á öruggan stað, laus úr allri hættu.
9 Despedaça, Senhor, e divide a sua língua, pois tenho visto violência e contenda na cidade.
10 Ó, Drottinn, ruglaðu þá í ríminu! Sérðu ekki kúgunina sem viðgengst?
10 De dia e de noite andam ao redor dela, sobre os seus muros; iniquidade e malícia estão no meio dela.
11 Þeir vakta borgina daga og nætur, ganga múrana og skima eftir óvinum. En neyðin er innandyra, því að ofbeldi og svik eru í borginni,
11 Maldade há lá dentro; astúcia e engano não se apartam das suas ruas.
12 morð og gripdeildir.
12 Pois não era um inimigo que me afrontava; então, eu o teria suportado; nem era o que me aborrecia que se engrandecia contra mim, porque dele me teria escondido,
13 Ekki var það óvinur minn sem ofsótti mig – það gæti ég þolað. Þá hefði ég falið mig um stund.
13 mas eras tu, homem meu igual, meu guia e meu íntimo amigo.
14 En það varst þú, vinur minn og félagi.
14 Praticávamos juntos suavemente, e íamos com a multidão à Casa de Deus.
15 Við sem vorum alúðarvinir og gengum saman í Guðs hús.
15 A morte os assalte, e vivos os engula a terra; porque há maldade nas suas habitações e no seu próprio interior.
16 Dauðinn taki þá og dragi þá til heljar, því að illska er í húsum þeirra, synd í hjörtum þeirra.
16 Mas eu invocarei a Deus, e o Senhor me salvará.
17 En ég hrópa til Guðs, og hann mun frelsa mig!
17 De tarde, e de manhã, e ao meio-dia, orarei; e clamarei, e ele ouvirá a minha voz.
18 Kvölds og morgna og um miðjan dag sárbæni ég Guð. Ég veit að hann heyrir til mín og mun svara mér.
18 Livrou em paz a minha alma da guerra que me moviam; pois eram muitos contra mim.
19 Þótt óvinir mínir séu margir, mun hann samt frelsa mig og gefa mér frið.
19 Deus ouvirá; e os afligirá aquele que preside desde a antiguidade (Selá), porque não há neles nenhuma mudança, e tampouco temem a Deus.
20 Sjálfur Guð – sem er frá eilífð – mun svara mér, en óvinir mínir, breytast ekki og óttast ekki Guð.
20 Puseram suas mãos nos que tinham paz com ele; romperam a sua aliança.
21 En vinur minn, sveik mig og ofsótti – rauf heit sitt.
21 A sua boca era mais macia do que a manteiga, mas no seu coração, guerra; as suas palavras eram mais brandas do que o azeite; todavia, eram espadas nuas.
22 Orðin á tungu hans voru ljúf og blíð en hjartað fullt af hatri.
22 Lança o teu cuidado sobre o Senhor , e ele te susterá; nunca permitirá que o justo seja abalado.
23 Varpaðu áhyggjum þínum á Drottin, hann ber umhyggju fyrir þér. Hann mun aldrei láta trúaðan mann verða valtan á fótum.
23 Mas tu, ó Deus, os farás descer ao poço da perdição; homens de sangue e de fraude não viverão metade dos seus dias; mas eu em ti confiarei.
24 Guð mun varpa óvinum mínum til heljar, til dánarheima. Morðingjar og svikarar munu ekki ná háum aldri. En ég treysti þér, að þú leyfir mér að lifa.
24 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra