Marcos 6

IKKNT vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jizọsị a gha ebẹhụ pụ, ọ nọ si obodo ẹ wụ Nazarẹtị, ụmụ-azụụn a nọ sọnmẹ ẹ.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 O ru Ụhụọhịn Izu-ikẹn, ọ nọ kuzimẹ imẹ ụlọ-ofufe. Ọ tụ ndị bu ọda rị a nụn'a ẹnya, wẹ hụ a sị, “Elebe kẹ okẹnnyẹni nọ nwọnhẹn ihiẹn ndịnị ile? Elee amamihiẹn wụ hụnnị wẹ ye ẹ? Elebe k'ọ nọ nwọnhẹn ikẹn o gi a rụn okẹn ọrụn-atụmẹnya ndịnị ọ rị a rụn?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Ọnwan ẹlẹ Kapịnta, nwa Meri? Ọnwan ẹlẹ nwẹnẹ Jemisi lẹ Josisi lẹ Judasị lẹ Saịmọnụ? Ẹlẹ ẹnyi lẹ umunẹ-ẹ-ikpoho rị ebeni?” 'Ya kẹ izize ẹ nọ ban wẹ, wẹ nọ legberi ẹ.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Jizọsị nọ sị wẹ, “W'a gbaye onyẹ-amụma agbaye ebe ọwụlẹ wezụka imẹ obodo ẹ lẹ ebe ndị nke ẹ rị lẹ imẹ ezi-lẹ-ụlọ a.”
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Ọ sanị ẹka rụn ọrụn-atụmẹnya ebẹhụ, karị ndị bulẹni ọda emu rị a kụ o bu ẹka kwasị zụọ.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ọ nọ tụ a ẹnya nị enwẹ wẹ okukwe.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Ọ nọ kpọ ụmụ-azụụn a mmẹbụọ hụ, zipụ wẹ mmadụ ẹbụọ-ẹbụọ, ye wẹ ikẹn w'e gi a chụpụ eje-mmọn.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Ọ sị wẹ, ụnụ jẹnkọnị, ewerilẹ ni ihiẹn ọwụlẹ karị ọkpọ: ewerilẹ ni ihiẹn-oriri mọbụ egho, ebulẹ ni ẹkpa.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Yiri ni akpụkpọ-ụkụ; ka ewerilẹ ni ẹwo ọzọ che ni hụn ọnụ yi.
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Ọ sịzị wẹ, “Ụlọ ọwụlẹ ọnụ banye, nọdị nị ebahụn d'e ru mgbe ụnụ gha obodo hụ pụ. Ụlọ ọwụlẹ ọnụ banye…|src="AB02733b.jpg" size="span" loc="MRK 6" copy="Lear; American Bible Society" ref="6.10"
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Kanị, obodo ọwụlẹ nabanhanlẹni ụnụ, mọbụ jụ nị egọnkọ wẹ ọnụ ntịn, ụnụ pụkọnị, kpukpupụ nị ẹjan rị ọnụ ụkụ tọnị wẹ. Ịya jẹnkọ d'a wụrụ ihiẹn w'e gi shịagbu wẹ ẹri.”
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 'Ya wẹ nọ jẹnmẹ d'e gwasọnmẹ wẹ rogharị;
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 a chụpụsọnmẹ wẹ eje-mmọn bu ọda, a tankpu ndị emu rị a kụ udẹn olivu, a zụọ wẹ.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Eze wụ Hẹrọdụ nọ nụ ihiẹn ndịnị Jesu rị e mẹ—makẹni ẹfan Jesu a kpọgbarịọlẹ. O nwẹ ndị rị a sị, “Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku rọ, ọ ghagụọ ọnwụn lihi, 'ya haịn o gi nwẹ ikẹn o gi a rụn ọrụn-atụmẹnya ndịnị.”
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Ndị hụ imẹ wẹ sị, “Ẹlaịja rọ.” Ndị ọzọ sị, “Onyẹ-amụma rọ—rịkẹ ndị-amụma mbụ.”
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Kanị, ogẹn Hẹrọdụ gi nụ a, ọ nọ sị, “Jọnụ hụn m bepụ isi a ghaọlẹ ọnwụn lihi.”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Hẹrọdụ ku ẹnịna makẹni Hẹrọdụ lẹ enwẹn ẹ zi wẹ d'a nwụnrụn Jọnụ, kẹn ẹ ẹgbụn, kpọkin ẹ ye ụlọ-ngan, makẹ ufiri Hẹrọdịasị nwunyẹ nwẹnẹ Hẹrọdụ wụ Filipu, hụn Hẹrọdụ jẹn d'a lụma;
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 ufiri ni Jọnụ sị Hẹrọdụ, “Iwu ekwerini n'i weri nwunyẹ nwẹnẹ i lụma; ị rị a dan Iwu Osolobuẹ.”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Ize Jọnụ nọ zemẹ Hẹrọdịasị; o te chọ n'o gbu Jọnụ, kalẹ ọ sanị ẹka.
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 Egun Jọnụ a tụ Hẹrọdụ makẹni Hẹrọdụ a marịnghọ nị Jọnụ wụ onyẹ ezi-omumẹ lẹ onyẹ rị nsọ, Hẹrọdụ anịnị wẹ gbu ẹ. Ọ sụọ Hẹrọdụ n'o gọn ntịn oku Jọnụ ọsụọn'a n'o gbu ẹ mgbu obi ogẹn ọwụlẹ o gi nụ a.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Omẹgụụ, efe nọ pụhanị Hẹrọdịasị ụhụọhịn hụ wẹ gi a nyanhan ọmụmụ Hẹrọdụ. O ru ụhụọhịn hụ, Hẹrọdụ nọ kpọ oriri hi-ogbe. Ndị ọ kpọ 'ya wụ oriri wụ ndị-isi Ọrụn-ebo lẹ ndị ọkị-agha, lẹ ndị wẹ marịn amarịn imẹ Galili.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Ogẹn nwa Hẹrọdụ okpoho hụn w'a kpọ Hẹrọdịasị gi pụha, tẹn egu, ọ nọ sụọ Hẹrọdụ lẹ ndị-ọbịa a ụsụọ ọda-ọda; Hẹrọdụ nọ sị nwata hụ, “Rịọ m ihiẹn sụọ n'ị, m jẹnkọ d'e ye i y'ẹ.”
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ọ nọ kun iyi, sị, “Ihiẹn ọwụlẹ i rịọ m, m sikọ d'e ye i y'ẹ, ọsụọn'a n'ị sị m kebe alị-eze m ụzọ ẹbụọ ye i azụụn ohu.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Nwata okpoho hụ nọ jẹn d'a jụ nnẹ ẹ, sị, “Kịnị kẹ m sikọ d'a rịọ?” Nnẹ ẹ nọ za a, sị, “Isi Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku.”
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Ozigbo, ọ nọ gbakin-azụụn buru eze, sị a, “M chọ n'ị gi mgbadọn ye m isi Jọnụ hụn e mẹ mirin-Chuku kikẹni!”
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Ihiẹnni nọ fụ eze, kanị, makẹ iyi o kun lẹ ndị ọbịa a, ọ chọnị n'ọ sị nwata-okpoho hụ mba.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Ọ nọ zi onyẹ-agha imẹ ndị rị e dun'ẹ e che ẹ nche jẹn d'e behẹ isi Jọnụ. Onyẹ-agha hụ nọ jẹn imẹ ụlọ-ngan, bepụ Jọnụ isi.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Ọ nọ gi mgbadọn buhẹ ẹ, bu ẹ ye nwata-okpoho hụ, nwata-okpoho hụ nọ bu ẹ jẹnni nnẹ ẹ.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Ogẹn ụmụ-azụụn Jọnụ gi nụ ihiẹnni, wẹ nọ bịa d'e buru ẹhụ a li.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Ogẹn ndị-ozi hụ pụ-ichẹn gi lụa, wẹ nọ fihunmẹ Jizọsị; wẹ nọ gwa a ihiẹn ile wẹ rụn lẹ ihiẹn ile wẹ kuzi.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Ọ nọ sị wẹ, “Pụha nị, nị ẹnyi si ebe ịhịan bilẹni kẹni ụnụ zu ikẹn ẹkẹrẹ!” (O ku ihiẹnni makẹni ndị bu ọda rị a bịa, a la, nke wụ nị Jesu lẹ ụmụ-azụụn a ahụndẹni efe ri ihiẹn-oriri.)
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ịya lẹ wẹ sụọ nọ banye ụgbọ-mirin si ebe ịhịan bilẹni.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Ndị bu ọda hụn wẹ kẹ wẹ jẹnkọ, wẹ nọ marịn nị uwẹ rọ, ya wẹ nọ gha obodo rị ichẹn-ichẹn weri ụkụ gbama ọsọ, buni wẹ ụzọ ru ebahụn.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Ogẹn Jesu gi gha imẹ ụgbọ pụha, ọ hụn igunrun ahụn hi-ogbe, omikẹn wẹ e jun ẹ obi, makẹni wẹ nọ kẹ atụnrụn nwọnlẹni onyẹ-ndu, ọ nọ kuzimẹ wẹ ihiẹn bu ọda.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ogẹn eki gi gimẹ, 'ya ụmụ-azụụn a nọ bịa d'e kunrun ẹ, sị, “O nwọnni onyẹ bi ebeni ẹnyi rị bụ ọhịhị a gbamagụọ;
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 gbashịa ndịnị nị wẹ shi alị-ọfịa lẹ obodo ndị mẹsọnmẹ ẹkẹrẹ-ẹkẹrẹ rị ẹhụ ebeni d'e ṅọnrin ihiẹn wẹ jẹnkọ d'e ri.”
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Jesu nọ sị wẹ, “Ọnụ lẹ enwẹn ụnụ, ye ni wẹ ihiẹn wẹ sikọ d'e ri.” Wẹ nọ jụ a, sị, “Nị ẹnyi hụn egho ọrụn akpụ-ụhụọhịn ọgụn-iri ṅọnye ndịnị ile brẹdi wẹ k'e rị?”
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Jesu nọ sị wẹ, “Ogbe brẹdi ole kẹ ọnụ gi? Jẹn ni d'e lele ẹ.” Ogẹn wẹ gi lelegụụ a, wẹ nọ sị a, “Ogbe isẹn lẹ azụn ẹbụọ.”
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Ọ nọ sị wẹ gwa ndị hụ nọdị alị ọkụdụ-ọkụdụ elu irurue ndụn rị ebẹhụ.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ndị hụ nọ nọdịsọnmẹ ọkụdụ-ọkụdụ: ndị hụ imẹ wẹ madụ ọgụn-isẹn, ọgụn-isẹn, ndị hụ imẹ wẹ iri-kwasị-ọgụnnaị, iri-kwasị-ọgụnnaị.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ọ nọ wesi ogbe brẹdi isẹn hụ lẹ azụn ẹbụọ hụ enu, lee ẹnya elu-igwee, ye Osolobuẹ ekele. Ọ nọ bebe brẹdi ndị hụ buye ụmụ-azụụn a d'e ye wẹ. Ọ nọ kebezikwọ nị wẹ azụn ẹbụọ ndị hụ.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Wẹ ile nọ rijunchanrịn ẹfọ.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ogẹn wẹ gi tụtụkomẹgụụ brẹdi lẹ azụn wẹ rihọdụ, o jun ụkpalị mmẹbụọ.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Ikẹnnyẹ rị imẹ ndị ri ihiẹn-oriri hụ wụ mmadụ ọgụn-iri kwasị nnụ-mmẹbụọ, 'ya wụ nnụ-uku isẹn.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Jesu nọ zipụ ụmụ-azụụn a ozigbo, sị wẹ banye imẹ ụgbọ kẹni wẹ bu n'ẹ ụzọ si Bẹsaịda hụn rị azụụn ohimin hụ hụn-ẹbọ. 'Ya nwẹn nkẹ nọ gbashịa igunrun hụ.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Ogẹn o gi gbashịagụụ wẹ, ọ nọ si elu ugu d'e mẹ ekpere.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 O ru ogẹn ẹnyasị, ụgbọ e ru etintinnaị mirin ahụn bụ Jesu sụọ rị akpakalị.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Ọ nọ hụn a n'ọ rị a fụ wẹ ọrụn ịnyanshi ihun makẹlẹ ufere rị e bukin wẹ azụụn. Ihiẹn rịkẹ ọkụlọkụ ẹtọ ụtụntụn, ọ nọ jẹnhẹn ijẹn elu mirin d'e kunrun wẹ. O te k'a ghafe wẹ.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Ogẹn wẹ gi hụn a k'o jẹnkọ ijẹn elu mirin, wẹ ro ni onyẹ-mmọn rọ, 'ya wẹ nọ yi oro —
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 makẹni egun tụma wẹ kẹ wẹ ile hụn a. Jesu nọ kuye ni wẹ oku ozigbo, sị, “Mmẹ rọ, atụlẹ ni egun!”
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Ya ọ nọ banye ni wẹ imẹ ụgbọ, ufere hụ nọ kụsị. Ọ nọ tụkẹnmẹ ụmụ-azụụn a ẹnya, makẹni
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 aghọtanị wẹ ọrụn-atụmẹnya ahụn o gi brẹdi hụ rụn, makẹni obi wẹ ze eze.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Ogẹn wẹ gi fetugụụ “ohimin” hụ, e ru wẹ obodo Gẹnẹsarẹtị, wẹ nọ limẹ ụgbọ-mirin wẹ ebẹhụ.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Ozigbo wẹ gha imẹ ụgbọ-mirin pụha, ndị rị ebẹhụ nọ marịn nị Jesu rọ.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Wẹ nọ gi ọsọ ghagbamẹ ẹgbẹrẹ hụ ile, e gi ute e buhẹ ndị emu rị a kụ ebe ọwụlẹ wẹ nụ nị 'ya k'ọ rị.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Ebe ọwụlẹ Jesu jẹn—kẹ obodo mẹ ntịn kẹ hụn shịa-ẹfọ kẹ alị-ọfịa, wẹ hụ e bu ndị emu rị a kụ a tọ imẹ afịa, a rịọ Jesu nị wẹ mẹtụhụ ntịn ẹwuru ẹ ẹka; ndị ile hụn mẹtụ a ẹka nọ dịnhịn.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra