Marcos 5

IKKNT vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Wẹ nọ fetu mirin Galili, pụha obodo ndị Gẹrasa (Gadara).
1 E chegaram à outra margem do mar, à província dos gadarenos.
2 Hụn Jizọsị gihụ gha imẹ ụgbọ hidan, 'ya okẹnnyẹ ohu eje-mmọn rị imẹ ẹ nọ gha ikpẹkpẹ pụha d'e kunrun ẹ.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Ikpẹkpẹ ebahụn k'o bi; o nwọnni onyẹ e ri-ẹka e gbọndọnn'ẹ, ọsụọn'a nị wẹ gi ẹgan kpọma a.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender.
4 Makẹni mgbe ole-lẹ-ole kẹ wẹ te gipụ ẹgan kpọma a ụkụ lẹ ẹka: o tibepụ ẹgan ndị ahụn, ọ kpagipụ igwe ndị ahụn rị a ụkụ. O nwẹzini onyẹ a saẹka e kwọndọnn'ẹ.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões, em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Ọ wahunmẹ ikpẹkpẹ lẹ elu ugu rịsọnmẹ ebẹhụ, e yi oro, e gi ọmụma a dọkịka enwẹn ẹ ẹhụ, kẹ ukinkin kẹ efinnaị.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes e pelos sepulcros e ferindo-se com pedras.
6 Ogẹn o gi lecheni Jesu, 'ya ọ nọ gbaburu ẹ, gbun'ẹ osekpu.
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 Ọ nọ gi okẹn olu yikẹnmẹ oro, sị, “K'i sikọ d'e gi m mẹ Jesu Nwa Chuku, Chuku Hụn Kachanrịnnị? E gi m ẹfan Osolobuẹ rịọ ị, eyelẹ m afụnfụn!”
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 O ku ihiẹnni makẹni Jesu a sịgụọl'a, “Ịyụ wụ eje-mmọn, gha imẹ okẹnnyẹ ahụn pụha!”
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo. )
9 'Ya kẹ Jesu nọ jụ a, sị, “Kị wụ ẹfan ị?” Ọ nọ shịarị, sị, “Ẹfan m wụ Igunrun, makẹlẹ ẹnyi bu ọda.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 'Ya ọ nọ rịọkẹnmẹ Jesu y'a chụpụlẹ wẹ imẹ ẹgbẹrẹ hụ.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Ogẹn hụ, o nwẹ igwee ezin rị a kpa nni elu oke nọkunmẹ mkpẹnrẹn ohimin hụ, ẹhụ ebahụn wẹ rị.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Eje-mmọn ndị hụ nọ rịọ a, sị, “Chụ ẹnyi yesọnmẹ imẹ ezin ndịnị; nị ẹnyi ban imẹ wẹ.”
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Ọ nọ nị wẹ; 'ya eje-mmọn ndị hụ nọ gha imẹ okẹnnyẹ hụ pụha, banyesọnmẹ imẹ ezin ndị hụ, ezin ndị hụ ile nọ gi ọsọ kpọtu, zụnban imẹ mirin Galili ebahụn, ragbu enwẹn wẹ. Ezin hụ ile rị ihiẹn nọkẹ nnụ isẹn.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil) e afogou-se no mar.
14 Ndị-ndu ezin ndị hụ nọ gbajẹnmẹ d'a gwa ndị obodo wẹ lẹ ụmụ-alị ndị rị ẹgbẹrẹ hụ ihiẹn mẹni. Wẹ ile nọ pụha d'e lee ihiẹn mẹni.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 'Ya wẹ nọ bịa d'e kunrun Jesu; wẹ nọ hụn onyẹ hụ igunrun eje-mmọn te rị imẹ ẹ: ọ nọdịhụ alị, o yi hụ ẹkwa, o gi hụ ezigbo uche ẹ—egun nọ tụ wẹ.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Ndị o mẹ ẹnya nọ gwa wẹ ihiẹn mẹ okẹnnyẹ hụ eje-mmọn te rị imẹ ẹ lẹ ezin ndị hụ.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 'Ya wẹ nọ rịọma Jesu n'ọ gha ẹgbẹrẹ wẹ pụ.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse do seu território.
18 Ogẹn Jesu gi bankọ imẹ ụgbọ, okẹnnyẹ hụ eje-mmọn te rị imẹ ẹ nọ rịọ a n'o sọnmẹ ẹ.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Kanị Jesu nọ jụ, sị a, “Laburu ndị nke i d'a gwa wẹ okẹn ihiẹn Osolobuẹ mẹni i, lẹ k'o mẹhan n'ị omikẹn.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes
20 'Ya okẹnnyẹni nọ pụ, ghagbama obodo iri hụ nọgbamanị w'a kpọ Dikapolisi, a gwa wẹ ihiẹn Jesu mẹn'ẹ. Ọ nọ tụ wẹ ile nụ n'a ẹnya.
20 E ele foi e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilhavam.
21 Ogẹn Jizọsị gi gi ụgbọ-mirin fetugụzị mirin ahụn, kinhẹnzi azụụn hụn-ẹbọ, igunrun hi-ogbe nọ fihunmẹ ẹ mkpẹnrẹn mirin ebahụn.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Onyẹ ohu w'a kpọ Jaịrọsị, hụn wụ onyẹ ohu imẹ ndị-isi ụlọ-ofufe nọ bịa; ogẹn o gi hụn Jesu, 'ya ọ nọ dannị Jesu alị;
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés
23 rịọkẹnmẹ ẹ, sị, “Emu rị a kụ nwa m okpoho hụn nta, o d'a nwụn. Dodo bịa d'e bu ẹka ị kwasị a, zụọ a, kẹni ọ rị ndụn!”
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está moribunda; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Ya Jizọsị nọ sọnmẹ ẹ. Igunrun hi-ogbe nọzị sọnmẹ wẹ, wẹ ile hụ a fụfa Jizọsị.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Imẹ igunrun hụ, o nwẹ okpoho ihiẹn rị a gba kete ahụa mmẹbụọ.
25 E certa mulher, que havia doze anos tinha um fluxo de sangue,
26 Ọ hụnjungụọ ẹnya ẹka ndị idibiẹ, d'e ru ni ihiẹn a gụụ a ẹka, kanị, hụn nkẹ o gi dịnhịn, ọ hụdẹ a jọwaye njọ.
26 e que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior,
27 Makẹni ọ nụgụọ banyeni Jizọsị, ọ nọ gha azụụn nọkunmẹ Jizọsị imẹ igunrun hụ, mẹtụ ẹkwa a ẹka;
27 ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua vestimenta.
28 makẹni ọ sị enwẹn ẹ, “Omẹni m k'a sahụ ẹka mẹtụ ẹkwa a ẹka, m sikọ d'a rị mma.”
28 Porque dizia: Se tão somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Hụn o gihụ mẹtụ ẹkwa Jesu ẹka, ihiẹn rị a gban'a nọ kụsị ozigbo—kẹ ẹhụ dọn mẹ ẹ, ọ nọ marịn n'ọ dịnhịngụọ.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue, e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Ozigbo, Jesu nọ marịn nị ikẹn a ghaọlẹ imẹ ẹ pụ, o gbehutọ imẹ igunrun hụ, sị, “Onyẹ mẹtụ ẹkwa m ẹka?”
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Ụmụ-azụụn a nọ sị a, “Ị hụ a hụn igunrun ịhịan rị a fụfan'ị, y'a jụmazị ‘Onyẹ mẹtụ m ẹka?’ ”
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Kanị Jizọsị hụkwọ e lehunmẹ ẹnya n'ọ hụn onyẹ ọ wụ.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isso fizera.
33 Makẹni okpoho hụ a marịngụọ ihiẹn mẹ n'ẹ, ya ọ nọ gi egun lẹ ẹhịụ-ọmụma-nni bịa d'a dannị Jesu alị, gwapụchanrịn a ezioku.
33 Então, a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Jesu nọ sị a, “Nwa m, okukwe i e mẹgụọ ị dịnhịn; lama, udọn 'ya rị nị ị, dịnhịnchanrịn imẹ nsọngbu i.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz e sê curada deste teu mal.
35 Ebe Jizọsị rịkwọ e ku, ndị-ozi nọ gha iwe Jaịrọsị bịa, sị a, “Nwa ị a nwụnhụngụọ, k'ị nọzị e sọngbuni onyẹ-nkuzi?”
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Kanị, ogẹn ihiẹnni wẹ rị e ku gi feban Jesu ntịn, ọ nọ sị Jaịrọsị, “Atụlẹ egun, ka kwerihụ!”
36 E Jesus, tendo ouvido essas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Jesu anịnị ndị ọzọ sọn ẹ karị Pita lẹ Jemisi lẹ Jọnụ nwẹnẹ Jemisi.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, e Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ogẹn wẹ gi ru iwe onyẹ-isi ụlọ-ofufe hụ wụ Jaịrọsị, Jesu a hụn okẹn isusu lẹ ndị rị a kwan ẹkwan, e goshi elu.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço e os que choravam muito e pranteavam.
39 Ogẹn o gi banye imẹ ụlọ, ọ nọ sị wẹ, “Kị wụ isusuni? Kị ọnụ rị a kwannị? Nwata ahụn a nwụnhụnnị, ọ rịhụ ụran!”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 'Ya wẹ nọ mụma Jesu ẹmụ. Kanị, ogẹn o gi chụpụgụụ wẹ ile ezi, ọ nọ weri nẹdi lẹ nnẹ nwata ahụn lẹ ụmụ-azụụn a ẹtọ ahụn ya lẹ wẹ wị, wẹ ile nọ wịrị banye mmughẹ ebe nwata hụ dinẹ.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina e os que com ele estavam e entrou onde a menina estava deitada.
41 'Ya ọ nọ kwọndọn nwata hụ ẹka, sị a, “Talita, kum!” 'Ya wụ, “Nwata okpoho, m sị ị lihi!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talitá cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo: levanta-te.
42 Ozigbo, 'ya nwata ahụn nọ lihi ọtọ, jẹnhunmẹmẹ. (Nwata hụ wụ nwa ahụa mmẹbụọ.) Ọ nọ tụkẹnmẹ wẹ ile ẹnya.
42 E logo a menina se levantou e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Jesu nọ dọkẹnmẹ wẹ ẹka ntịn, sị wẹ a gwakwọlẹ onyẹ ọwụlẹ ihiẹn mẹni, ọ nọ sị wẹ, ye nwata hụ ihiẹn-oriri ri.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra