Marcos 3

IKKNT vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ya Jizọsị nọ banyezi ụlọ-ofufe. Imẹ ụlọ-ofufe ebahụn, o nwẹ okẹnnyẹ ẹka ohu nwụnhụn rịn'a.
1 Outra vez entrou numa sinagoga, e estava ali um homem que tinha uma das mãos atrofiada.
2 Wẹ nọ kemẹ Jesu nke nị wẹ hụn k'o jẹnkọ d'a zụọ a Ụhụọhịn Izu-ikẹn kẹni wẹ gi ẹ ma a ikpe.
2 E observavam-no para ver se no sábado curaria o homem, a fim de o acusarem.
3 'Ya ọ nọ sị okẹnnyẹ hụ ẹka nwụnhụn, “Pụha ihun ebeni.”
3 E disse Jesus ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te e vem para o meio.
4 Ọ nọ sị wẹ, “Elee hụn kẹ Iwu kwadọn nị wẹ e mẹ Ụhụọhịn Izu-ikẹn? Imẹ ịhịan ihiẹn rị mma ra imẹ ịhịan eje-ihiẹn? Ịzụọ ịhịan ra igbun'ẹ?” Kanị a gba w'a nkịntịn.
4 Então lhes perguntou: É lícito no sábado fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida ou matar? Eles, porém, se calaram.
5 Jizọsị nọ gi iwe lehunmẹ wẹ, makẹni ọ fụka a nị obi wẹ e zekẹ. 'Ya ọ nọ sị okẹnnyẹ hụ, “Tịnpụ ẹka ị.” Ọ nọ tịnpụ a, ẹka a nọ rị mma.
5 E olhando em redor para eles com indignação, condoendo-se da dureza dos seus corações, disse ao homem: Estende a tua mão. Ele estendeu, e lhe foi restabelecida.
6 Ndị Itu-Farisi nọ pụ; 'ya wẹ nị ndị itu Hẹrọdụ nọ zumẹ umẹ kẹ w'a dọn gbu Jesu.
6 E os fariseus, saindo dali, entraram logo em conselho com os herodianos contra ele, para o matarem.
7 Jesu lẹ ụmụ-azụụn a nọ pụ, jẹnmẹ mkpẹnrẹn iyi Galili; igunrun bugbu enwẹn ẹ ọda nọ gha Galili sọnmẹ ẹ.
7 Jesus, porém, se retirou com os seus discípulos para a beira do mar; e uma grande multidão dos da Galiléia o seguiu; também da Judéia,
8 Ndị bu ọda ghazịkwọ Judia lẹ Jerusalẹm lẹ Idumịa lẹ azụụn nọkunmẹ Taya lẹ Sidọnụ bịa. Ndịnị bịa makẹni wẹ nụ ihiẹn ile Jesu rị e mẹ.
8 e de Jerusalém, da Iduméia e de além do Jordão, e das regiões de Tiro e de Sidom, grandes multidões, ouvindo falar de tudo quanto fazia, vieram ter com ele.
9 Ọ nọ sị ụmụ-azụụn a kwademẹn'ẹ ụgbọ-mirin makẹ ufiri igunrun hụ, amamgbe w'a kpangbu ẹ.
9 Recomendou, pois, a seus discípulos que se lhe preparasse um barquinho, por causa da multidão, para que não o apertasse;
10 Makẹni ndị ile emu rị a kụ rị a fụfa a kẹni wẹ mẹtụ a ẹka, makẹni ọ zụọgụọ ndị bụ ọda mbụ.
10 porque tinha curado a muitos, de modo que todos quantos tinham algum mal arrojavam-se a ele para lhe tocarem.
11 Ogẹn ọwụlẹ ndị eje-mmọn rị imẹ wẹ gi hụn a, a dannị w'a alị, yi oro, sị, “Ịyụ wụ Nwa Osolobuẹ!”
11 E os espíritos imundos, quando o viam, prostravam-se diante dele e clamavam, dizendo: Tu és o Filho de Deus.
12 Ọ gbakẹnmẹ eje-mmọn ndị hụ mkpịnsịn-ẹka, sị wẹ ekukwọlẹ onyẹ ọ wụ.
12 E ele lhes advertia com insistência que não o dessem a conhecer.
13 Omẹgụụ, Jesu nọ si elu oke, kpọ ndị hụn ọ chọ, wẹ nọ bịa d'e kunrun ẹ.
13 Depois subiu ao monte, e chamou a si os que ele mesmo queria; e vieram a ele.
14 Ọ nọ họrị mmadụ mmẹbụọ, kpọ wẹ ndị-ozi pụ-ichẹn, ni wẹ du ẹ nọdị, n'o zipụ wẹ d'e zi oziọma
14 Então designou doze para que estivessem com ele, e os mandasse a pregar;
15 lẹzikwọ nị wẹ hụn ụzọ nwẹ ikẹn w'e gi a chụpụ eje-mmọn.
15 e para que tivessem autoridade de expulsar os demônios.
16 Mmadụ mmẹbụọ hụ o tumẹ wụ: Saịmọnụ (hụn Jesu tu Pita);
16 Designou, pois, os doze, a saber: Simão, a quem pôs o nome de Pedro;
17 Jemisi lẹ Jọnụ—wẹ ẹbụọ wụ ụmụ Zẹbẹdi (ndị hụn o tu “Bonagẹsị”, 'ya wụ Ụmụ Akpabọ);
17 Tiago, filho de Zebedeu, e João, irmão de Tiago, aos quais pôs o nome de Boanerges, que significa: Filhos do trovão;
18 lẹ Andụrụ lẹ Filipu lẹ Batolomi lẹ Matiu lẹ Tamọsị lẹ Jemisi nwa Alịfịọsị lẹ Tadịọsị lẹ Saịmọnụ hụn te rị ndị gi ẹka-ikẹn e mẹ ni wẹ chụpụ ndị Rom rị a kị alị wẹ,
18 André, Filipe, Bartolomeu, Mateus, Tomé, Tiago, filho de Alfeu, Tadeu, Simão, o cananeu,
19 lẹzi Judasị nwa Iskarọtụ hụn re Jesu ogẹn ịkpazụụn.
19 e Judas Iscariotes, aquele que o traiu.
20 'Ya Jesu nọ lama; igunrun ịhịan nọ gbakikomẹzi, nke wụ nị 'ya lẹ ụmụ-azụụn a ahụndẹni efe ri ihiẹn-oriri.
20 Depois entrou numa casa. E afluiu outra vez a multidão, de tal modo que nem podiam comer.
21 Ogẹn ezi-lẹ-ụlọ Jesu wẹ gi nụ a, wẹ nọ bịa nị wẹ weri ẹ, makẹlẹ wẹ nụ kẹ ndị ịhịan rị e kusọnmẹ, a sị, “Ẹra a pụmagụọ a!”
21 Quando os seus ouviram isso, saíram para o prender; porque diziam: Ele está fora de si.
22 Ndị-nkuzi Iwu gha Jerusalẹm bịa nọ sị, “Onyẹ-isi eje-mmọn ile wụ Bẹzibọ rị imẹ ẹ; ikẹn Bẹzibọ onyẹ-isi eje-mmọn ile k'o gi a chụpụ eje-mmọn.”
22 E os escribas que tinham descido de Jerusalém diziam: Ele está possesso de Belzebu; e: É pelo príncipe dos demônios que expulsa os demônios.
23 'Ya Jizọsị nọ kpọzụnhan wẹ ebe ọ rị, gi ilu gwa wẹ oku, sị, “Nanị kẹ Ekwensụ a dọn chụpụ Ekwensụ?”
23 Então Jesus os chamou e lhes disse por parábolas: Como pode Satanás expulsar Satanás?
24 Alị-eze ọwụlẹ kebeni, asakọzị ẹka wuzo.
24 Pois, se um reino se dividir contra si mesmo, tal reino não pode subsistir;
25 Ikpun-ụlọ kebeni, asaẹka turu.
25 ou, se uma casa se dividir contra si mesma, tal casa não poderá subsistir;
26 'Ya wụ, omẹni Ekwensụ e bugụọ lụmanị enwẹn ẹ, omẹni o kebegụọ—ọ sakọ ẹka turu, nke ẹ a gụgụọ!
26 e se Satanás se tem levantado contra si mesmo, e está dividido, tampouco pode ele subsistir; antes tem fim.
27 Kanị, o nwọnni onyẹ jẹnkọ d'a s'ẹka banye iwe dikẹn, kịrị ihiẹn rị iwe ẹ mmanị o bu ụzọ kẹnmẹgụụ a—ogẹn hụ k'ọ nọ saẹka banye, kịrị ihiẹn rị iwe ẹ.
27 Pois ninguém pode entrar na casa do valente e roubar-lhe os bens, se primeiro não amarrar o valente; e então lhe saqueará a casa.
28 “M rị a gwa ọnụ ezioku, wẹ sikọ d'a gbagharị njọ ile ịhịan mẹ lẹ eje-oku ọwụlẹ wẹ ku;
28 Em verdade vos digo: Todos os pecados serão perdoados aos filhos dos homens, bem como todas as blasfêmias que proferirem;
29 kanị agbagharịkọ wẹ onyẹ ọwụlẹ ku arụ banyeni Mmọn-nsọ, onyẹ hụ e mẹọlẹ njọ itẹbitẹ.”
29 mas aquele que blasfemar contra o Espírito Santo, nunca mais terá perdão, mas será réu de pecado eterno.
30 O ku ihiẹnni makẹni wẹ rị a sị nị “Eje-mmọn rị imẹ ẹ.”
30 Porquanto eles diziam: Está possesso de um espírito imundo.
31 Nnẹ Jizọsị lẹ umunẹ Jizọsị nọ bịa, turu ihun-ezi, zi ozi jẹnn'ẹ, sị a bịa.
31 Chegaram então sua mãe e seus irmãos e, ficando da parte de fora, mandaram chamá-lo.
32 Igunrun ịhịan nọdịsọnmẹ alị, fihunmẹ ẹ; 'ya wẹ nọ sị a, “Nnẹ i lẹ umunẹ i ikẹnnyẹ lẹ [umunẹ i ikpoho] rị ihun-ezi, a jụ ukwere i.”
32 E a multidão estava sentada ao redor dele, e disseram-lhe: Eis que tua mãe e teus irmãos estão lá fora e te procuram.
33 'Ya ọ nọ shịarị wẹ, sị, “Onyẹ wụ nnẹ m? Elee ndị wụ umunẹ-m-ikẹnnyẹ?”
33 Respondeu-lhes Jesus, dizendo: Quem é minha mãe e meus irmãos!
34 Ọ nọ lehunmẹ ndị hụ nọdịsọnmẹ alị, fihunmẹn'ẹ, sị, “Lee nnẹ m lẹ umunẹ-m-ikẹnnyẹ ebeni!
34 E olhando em redor para os que estavam sentados à roda de si, disse: Eis aqui minha mãe e meus irmãos!
35 Onyẹ ọwụlẹ hụn e mẹ uche Osolobuẹ wụ nwẹnẹ-m-okẹnnyẹ lẹ nwẹnẹ-m-okpoho lẹ nnẹ m.”
35 Pois aquele que fizer a vontade de Deus, esse é meu irmão, irmã e mãe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra