Lucas 8

IKKNT vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Otebe ẹkẹrẹ, Jizọsị nọ ghasọnmẹ obodo ndị hi-ogbe lẹ ndị mẹ ẹkẹrẹ, e zi oziọma Alị-eze Osolobuẹ; 'ya lẹ ụmụ-azụụn a mmẹbụọ hụ wị,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 lẹ ikpoho ndị hụ imẹ ndị ọ chụpụ eje-mmọn imẹ wẹ lẹ ndị ọ zụọ ọrịa rị ichẹn-ichẹn. Ikpoho ndịnị wụ Meri hụn w'a kpọ onyẹ obodo Mag'dala, hụn ọ chụpụ eje-mmọn ẹsa imẹ ẹ
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 lẹ Juana hụn Chuza di ẹ wụ onyẹ-isi ọrụn imẹ ọgwa Hẹrọdụ, lẹ Suzana, lẹzi ikpoho ndị-ọzọ bu ọda hụn gi ihiẹn wẹ e yeni Jesu lẹ ụmụ-azụụn a ẹka.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Ndị bu ọda nọ rị a gha obodo rị ichẹn-ichẹn a bịa d'e kunrun Jesu. Ogẹn igunrun hi-ogbe gi gbakikomẹgụụ, Jesu nọ ta nị wẹ iluni:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “O nwọn onyẹ-ugbo hụn jẹn d'a gha mkpụrụ a. K'o dọn rị a gha mkpụrụ imẹ ugbo, ndị hụ imẹ wẹ a danye ọkp'ụzọ, wẹ nọ zọgbu ẹ, nnụnụ nọ ripụ a.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ndị hụ imẹ wẹ a danye elu ọmụma, ogẹn wẹ gi pupụha, a kpọpụ wẹ nkụn, makẹni e nwẹn wẹ mirin.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Mkpụrụ ndị hụ imẹ wẹ a danye imẹ ogun—wẹ lẹ ogun hụ e suepụha, ogun nọ dụngbu wẹ.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Ndị hụ imẹ wẹ a danye ezigbo alị, e pu wẹ, sue, mị mkpụrụ mmagi-mmagi, mịrudẹ ụzọ ọgụn-isẹn.” Ogẹn o gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ wesi olu elu, sị, “Onyẹ nwọn ntịn o gi a nụ ihiẹn, 'ya nụ!”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Ụmụ-azụụn Jesu nọ sị a kọwa ilu hụ.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 'Ya ọ nọ sị wẹ, “Osolobuẹ e yegụọ ụnụ oghere ịmarịn ihiẹn-mini rịsọnmẹ Alị-eze Osolobuẹ, kalẹ, nke ndị ọzọ wụ ilu-ilu, ilu-ilu, kẹni ọ wụrụ nị,
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 Jesu nọ sị, “Ọnwan wụ nkọwa inu hụ: Mkpụrụ hụ wụ oku Osolobuẹ.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Mkpụrụ ndị hụ danye ọkp'ụzọ wụ ndị hụ nụnị, kanị, Ekwensụ a bịa d'e wefụ ozi wẹ nụ imẹ obi wẹ amamgbe wẹ e kweri, nwọn nzụọpụha.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Mkpụrụ ndị hụ danye elu ọmụma wụ ndị hụ nụ ozi hụ, gi ịghọghọ nabanhan a. Kanị enwẹ wẹ nkpọgụn—o jẹnmini imẹ obi wẹ; w'e kwerihụ ẹkẹrẹ ogẹn, kanị nlele bịa, a danpụ wẹ.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Mkpụrụ ndị hụ danye imẹ ogun wụ ndị hụ nụn'a—kanị, ebe wẹ bikọ elu, uhue lẹ akụ-lẹ-ụba lẹ ihiẹn a sụọ ụsụọ rị ụwanị a kpangbu wẹ, mkpụrụ wẹ akazịnị.”
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 “Mkpụrụ ndị hụn danye ezigbo alị wụ ndị hụ nụ oku hụ, gi obi wẹ ile nabanhan a, kwọnkẹnmẹ ẹ, dikẹnmẹ ndidi—d'e ru ni a mịpụha wẹ mkpụrụ.”
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 “Ịhịan ara mụye ukpẹ, gi ihiẹn kpumẹ ẹ mọbụ rụ a ye okpuru bẹdi. Kama, w'e bu ẹ e che elu obu-ukpẹ, kẹni ndị rị a banhannị legha ụzọ.”
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 “Makẹni, o nwọnni ihiẹn ọwụlẹ zuerini hụn jẹnkọlẹni d'a pụha ifọn; o nwọnni ihiẹn ọwụlẹ wẹ kpumẹ hụn jẹnkọlẹni d'a wa.”
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 “Kpachanpụ nị nwan ẹnya ihiẹn ụnụ gi ihiẹn ụnụ rị a nụ e mẹ; makẹni ndị hụn nwẹni gi ẹ rụn ọrụn kẹ wẹ sikọ d'e yecheni; kalẹ, ndị hụn nwọnlẹni ihiẹn wẹ gi nke wẹ rụn, wẹ sikọ d'a napụdẹ wẹ hụn nta wẹ nwọn.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Ya nnẹ lẹ umunẹ Jizọsị nọ bịa d'e kunrun ẹ, kalẹ asanị wẹ ẹka nọchimẹ ẹ makẹ igunrun hụ rị ebẹhụ.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Onyẹ ohu nọ sị Jizọsị, “Nnẹ i lẹ umunẹ-i-ikẹnnyẹ turu ezi e che; wẹ chọ nị wẹ hụn ị.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Jizọsị nọ sị wẹ, “Ndị hụn a nụ oku Chuku e gi ẹ e bi—uwẹ wụ nnẹ m lẹ umunẹ m!”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Ụhụọhịn ohu, Jesu lẹ ụmụ-azụụn a nọ banye imẹ ụgbọ-mirin, ọ nọ sị wẹ, “Nị ẹnyi fetu ni azụụn hụn-ẹbọ.” 'Ya wẹ nọ jẹnmẹ.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Ebe wẹ nyankọ, ụran nọ buru Jizọsị. Idumuzi, ẹbi nọ kpọma mirin hụ, mirin nọ junmẹ imẹ ụgbọ, nke wụ nị wẹ ile nọ rị eje-ọnọdị.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Ụmụ-azụụn a nọ jẹnburu ẹ, kpọtiẹn ẹ, e yi oro, a sị, “Onyẹ-nwọnni-ẹnyi! Onyẹ-nwọnni-ẹnyi! Ẹnyi e d'a nwụn!” Jizọsị nọ tẹnhin, jụgbọ ẹbi hụ lẹ ebiri-mirin hụ; wẹ ile nọ kụsị, ebe ile nọ mẹ rajụụ.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 'Ya ọ nọ sị ụmụ-azụụn a, “Elebe kẹ okukwe ụnụ rị?” Kanị ọ tụ wẹ ẹnya, tụ wẹ egun; wẹ nọ jụma ibe wẹ, “Onyẹ wụkwọ nwan okẹnnyẹni? O yedẹ ẹbi lẹ ebiri-mirin iwu, a gbaye w'ẹ!”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 'Ya wẹ nọ ru obodo Gadara hụn bu ihun zinmẹ Galili.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Hụn Jesu gihụ gha imẹ ụgbọ hidan ye mkpẹnrẹn mirin hụ, 'ya okẹnnyẹ ohu eje-mmọn rị imẹ ẹ nọ bịa d'e kunrun ẹ, okẹnnyẹ ahụn wụ onyẹ obodo hụ.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Mgbe o gi hụn Jesu, ọ nọ dọbepụ oro, dan nị Jesu alị; gi ndụn ile o nwẹ yi, “Jesu, Nwa Chuku-Kachanrịnnị! Kịnị kẹ i chọ n'i gi m mẹ? Dodo, eyekwọlẹ m afụnfụn!”
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 O ku ihiẹnni makẹlẹ Jesu a gwagụọ eje-mmọn hụ 'ya gha imẹ ẹ pụ. (Eje-mmọn hụ e kwọndọn ẹ mbụ-lẹ-ẹbọ: o kwọndọn ẹ, ọsụọn'a nị wẹ kpọma a ẹgan ọkụ lẹ ẹka—chedọn ẹ, o sikọ d'e tibepụ ẹgan ndị ahụn, eje-mmọn hụ e nurun ẹ si imẹ ọfịa lẹ ebe ịhịan bilẹni.)
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Jesu nọ sị a, “Kị wụ ẹfan ị?” 'Ya ọ nọ sị, “Ẹfan m wụ ‘Igunrun.’ ” Ọ za ẹnịna makẹni eje-mmọn bu ọda jun imẹ ẹ.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Eje-mmọn ndị hụ nọ rịọ Jesu y'a chụlẹ wẹ ye imẹ Abisi, Eje-mgbugbu hụ migbu enwẹn ẹ rị alị-mmọn.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 O nwọn igunrun ezin bu ọda rị nkpọtu-oke nọkunmẹ ebahụn a kpa nni. 'Ya kẹ eje-mmọn ndị hụ nọ rịọ Jesu 'ya nị wẹ banyesọnmẹ imẹ ezin ndị hụ. Jesu nọ nị wẹ banye.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 'Ya eje-mmọn ndị hụ nọ gha imẹ okẹnnyẹ hụ pụha, banyesọnmẹ imẹ ezin ndị hụ. 'Ya igwee ezin hụ ile nọ kpọtu oke hụ, zụnban imẹ mirin Galili hụ, ragbu enwẹn wẹ.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Ogẹn ikẹnnyẹ ndị hụ rị e du ezin ndị hụ gi hụn ihiẹn mẹni, wẹ nọ gbapụ, weri oku hụ ghagbamẹ imẹ obodo hụ ile lẹ ụmụ-alị ndị rịsọnmẹ ẹgbẹrẹ ahụn.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 'Ya ndị bu ọda nọ pụha d'a hụn ihiẹn mẹni. Ogẹn wẹ gi ru ebe Jesu rị, a hụn wẹ okẹnnyẹ ahụn eje-mmọn ndị hụ gha imẹ ẹ pụ k'ọ nọdị alị ẹhụ ụkụ Jesu: o yihụ ẹkwa; uche ẹ e zu oke; egun nọ tụma wẹ.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Ndị rị ebahụn ogẹn ihiẹnni gi mẹ nọ gwa ndị hụ kẹ okẹnnyẹ hụ dọn dịnhịn.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Ya ndị Gadara lẹ ẹgbẹrẹ ahụn ile nọ sị Jizọsị 'ya gha ebẹhụ pụnị wẹ, makẹni egun rị a tụ wẹ ọda-ọda. 'Ya Jizọsị nọ banyezi imẹ ụgbọ mirin hụ, kin-azụụn.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Okẹnnyẹ hụ eje-mmọn ndị hụ gha imẹ ẹ pụ nọ rịọ Jizọsị n'ọ nị a sọnmẹ ẹ, kanị Jizọsị nọ zipụ a, sị a,
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Lashi iwe ụnụ d'a gwa wẹ okẹn-ihiẹn Osolobuẹ mẹni i.” Ya okẹnnyẹ hụ nọ jẹnmẹ, ghasọnmẹ ebe ile imẹ obodo hụ, kukọ ihiẹn hụ Jizọsị mẹ n'ẹ.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Ogẹn Jesu gi gha alị ndị Gadara kinhẹn, igunrun ịhịan rị ebẹhụ nọ nabanhan a, makẹni wẹ ile rị e che ẹ.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Ebẹhụ kẹ okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Jaịrọsị nọ bịa; okẹnnyẹni wụ onyẹ ohu imẹ ndị-isi ụlọ-ofufe wẹ. Ọ nọ dan nị Jesu alị, rịọ a n'ọ bịa iwe ẹ,
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 makẹni akpụ nwa okpoho ohu ọ mụ hụn wụ ihiẹn nọ kẹ nwa ahụa mmẹbụọ rị a nwụnhụn. Ogẹn Jesu gi jẹnkọ, igunrun ịhịan hụ a fụfa a.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 O nwọn okpoho ohu ihiẹn rị a gba kete ahụa mmẹbụọ rị imẹ igunrun ahụn; ihiẹn ile o nwọn a gụchanrịngụọ hụn o gi e jẹn ẹka ndị dibiẹ, kanị o nwọnni onyẹ hụn saẹka zụọn'a.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Ọ nọ ghaha ibe azụụn Jizọsị mẹtụ ntịn-ẹkwa Jizọsị ẹka, ihiẹn rị a gban'a nọ kụsị ozigbo.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Ya Jizọsị nọ sị, “Onyẹ mẹtụ m ẹka?”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Kanị Jizọsị nọ sị, “O nwọnghọ onyẹ mẹtụ m ẹka. A marịnghọ m nị o nwẹọlẹ ikẹn gha imẹ m pụ.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Ogẹn okpoho hụ gi hụn a n'ọ sakọ ẹka zueri, ọ nọ pụha—ẹhụ hụ a ma a nni; ọ nọ dan nị Jesu alị, nọ id'ẹnya ndị rị ebẹhụ gwa a ihiẹn haịn o gi mẹtụ a ẹka lẹ k'o dọn dịnhịn ozigbo.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Jizọsị nọ sị, a, “Nwa m, okukwe i e mẹgụọ ị rị mma. Lama, udọn 'ya rị n'ị.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ogẹn Jizọsị gi rị e ku ihiẹnni, onyẹ ohu nọ gha iwe onyẹ-isi ụlọ-ofufe hụ bịa d'a sị a, “Nwa ị a nwụnhụngụọ; eyezilẹ onyẹ-nkuzi nsọngbu.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Ogẹn Jizọsị gi nụ a, ọ nọ sị Jaịrọsị, “Atụlẹ egun; nwẹhụ okukwe; o jẹnkọ d'a dịnhịn.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Ogẹn Jesu gi ru iwe Jaịrọsị, ọ nịnị onyẹ ọwụlẹ sọn ẹ banye imẹ ụlọ hụ wezụka Pita lẹ Jọnụ lẹ Jemisi lẹzi ndị mụ nwata hụ.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Wẹ ile rị ebahụn hụ a kwan, e goo nwata hụ. Kanị Jesu nọ sị wẹ,
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Wẹ nọ mụma Jizọsị ẹmụ, makẹni a marịngụọ wẹ nị nwata hụ a nwụnhụngụọ.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Kanị Jizọsị nọ kwọndọn nwata hụ ẹka, sị, “Nwata, lihi ọtọ!”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Mmọn nwata hụ nọ kinhẹn, ọ nọ rịzị ndụn; 'ya ọ nọ lihi ọtọ ozigbo. Jizọsị nọ sị wẹ ye nwata hụ ihiẹn-oriri.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Ọ tụ ndị mụn'a ẹnya ọda-ọda, kanị Jizọsị nọ sị wẹ agwakwọlẹ onyẹ ọwụlẹ ihiẹn mẹni.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra