Lucas 19
IKKNT vs ARIB
1 Ya Jizọsị nọ banye obodo Jẹriko. Ogẹn Jizọsị gi ghafekọ imẹ ẹ,
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Zakịọsị rị ebẹhụ. Zakịọsịnị wụ onyẹ ohu imẹ ndị-isi ndị a na ụgwọ-isi; ọdafịn rọ.
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 Ọ hụ a chọ n'o legha Jesu, kanị o mẹ mkpụrụ, ọ sanị ẹka legha Jesu makẹ igunrun hụ.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 'Ya ọ nọ gbaghafe igunrun hụ, si ihun d'e nyinrin elu osisi w'a kpọ Sikamọ, kẹni ọ hụn Jesu, makẹni ụzọ ahụn kẹ Jesu jẹnkọ d'a gha.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Ogẹn Jesu gi jẹnru ebahụn, o lee ẹnya elu, ọ nọ sị a, “Zakịọsị, mẹngwa hidan, makẹlẹ m jẹnkọ d'a nọdịrịrị iwe i tannị.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 Zakịọsị nọ hidan ozigbo-ozigbo, gi ịghọghọ nabanhan a.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Ịhịan ile hụnn'a nọ dẹnwịnnwịnma, a sị, “Okẹnnyẹni e jẹnmẹgụọ iwe onyẹ-njọ!”
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Zakịọsị nọ wuzo ụzọ ohu, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, lee ẹ, m rị nwan e kebe ihiẹn ile m nwẹ ụzọ ẹbụọ; m jẹnkọ d'e we azụụn ohu ye ndị igbẹnnyẹ. Omẹni o nwọn onyẹ m mẹgbu, m jẹnkọ d'a kụkin ẹ 'ya ụzọ ẹnọ.”
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Ya Jizọsị nọ sị a, “Nzụọpụha a bịaọlẹ ezi-lẹ-ụlọnị tannị, makẹni okẹnnyẹni wụzịkwọ nwa Ebraham.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Mmẹ wụ Nwa nke Ịhịan bịa d'a chọ ndị tuhuni nị m zụọpụha wẹ.”
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Kẹ wẹ dọn rị e gọn ntịn ihiẹn ndịnị ọ rị e ku, Jizọsị nọ ta nị wẹ ilu. Makẹni o rumẹgụọ ẹhụ Jerusalẹm, wẹ rị e ro ni Alị-eze Osolobuẹ e d'a bịahụ d'a kịma kikẹni-kikẹni.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 'Ya ọ nọ sị, “O nwẹ okẹnnyẹ ohu; okẹnnyẹni wụ nwa-eze; o jẹnkọ alị ohu teni nị w'e d'e kin ẹ eze. Uche ẹ wụ nị wẹ kingụọ a eze, ọ lụahazị.
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 N'o d'e jẹnmẹ, ọ nọ kpọkikomẹ ndị idibo ẹ iri, we egho ọrụn ụhụọhịn ọgụn-isẹn ọgụn-isẹn ụzọ iri ye wẹ, sị wẹ, ‘Gi ni eghoni zụ afịa d'e ru nị a lụa m.’
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Kanị, ize okẹnnyẹ ahụn rị e ze ndị alị a. Wẹ nọ zi ndị-ozi sọnmẹ ẹ, d'a sị, ‘Ẹnyi achọnị nị okẹnnyẹni kị ẹnyi.’ ”
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 “Kanị, e kinkwọ w'a eze nwẹn.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 Nke ibuzọ a pụha, sị, ‘Nna-ẹnyi, e gigụọ m egho i ye m nwẹhẹn ụzọ iri elu ẹ.’
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Ọ nọ sị a, ‘Odibo ọma! Y'e mẹkẹ. Ebe o mẹ ni y'a ghọsịgụọ n'i furu onyẹ wẹ gi e dọn ẹnya imẹ ihiẹn mẹ ẹkẹrẹ, weri obodo iri kịma.’
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 Hụn mẹ ẹ ẹbụọ nọ pụha, sị, ‘Nna-ẹnyi, e gigụọ m egho i ye m nwẹhẹn ụzọ isẹn chen'ẹ.’
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Ọ nọ sị a, ‘Yụ nwẹn, weri obodo isẹn kịma.’
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Odibo ọzọ nọ pụha, sị, ‘Nna-ẹnyi, lee egho i; m gi ẹkwa kẹnmẹ ẹ, bu ẹ tọ ọhụnma.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 Egun i rị a tụ m, makẹni y'e zekẹ; y'e weri ihiẹn i dọnmẹlẹni, a ghọrị ihiẹn ị kụnlẹni.’
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 Eze nọ sị a, ‘Eje-odibo! M jẹnkọ d'e gi oku ọnụ ị kin i ikpe. 'Y'a marịnghọ nị e zekẹ m, nị m'e weri ihiẹn m dọnmẹlẹni, a ghọrị ihiẹn m kụnlẹni. Ẹlẹ ịya?
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 Ọ hụghọ nwan mma. Kị haịn nwan i gilẹni bu egho m che ni m imẹ ụlọ-egho, kẹni, m bịa, e weri m 'ya lẹ ọmụnịnwa rịn'a?’ ”
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 “Ya eze hụ nọ sị ndị turu ebẹhụ, ‘Napụha n'a ego hụ, we ẹ ye odibo ahụn nwẹ ụzọ iri.’
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 Kanị wẹ nọ sị a, ‘Nna-ẹnyi, o nwẹgụọ ụzọ iri nụ!’
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 Eze nọ sị wẹ, ‘M rị a gwa ụnụ, ndị ile nwẹ ihiẹn wẹ gi ihiẹn wẹ ye wẹ rụnpụha kẹ wẹ jẹnkọ d'e yecheni. Kanị, ndị nwẹlẹni ihiẹn wẹ gi nke wẹ rụnpụha, wẹ jẹnkọ d'a napụdẹ wẹ hụn wẹ nwọn.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 O mẹ nke ndị iṅẹnrẹn m ahụn chọlẹni nị m wụrụ eze wẹ, wẹhẹni wẹ d'e gbu id'ẹnya m ebeni.’ ”
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Ogẹn Jesu gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ jẹnmẹ Jerusalẹm o jẹnkọ. Ọ hụ ihun; ndị 'ya lẹ wẹ wị hụ e sọn ẹ.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 O rumẹ Bẹfeji lẹ Bẹtanị, hụn rị ugu w'a kpọ Ugu Olivu, ọ nọ zi ụmụ-azụụn ẹbụọ ozi,
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 sị wẹ, “Banye ni obodo ahụn mẹ ẹkẹrẹ rị ihun; ụnụ banye, ụnụ sikọ d'a hụn nwa-jaki wẹ limẹtọ ebẹhụ, hụn wẹ nyintulẹni kaka; tọpụ n'a, ụnụ e wẹhẹ ẹ ebeni.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Onyẹ sị ụnụ, ‘Kị ụnụ rị a tọpụn'a?’ Sị n'a hụ, ‘Nna chọ a.’ ”
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 Ya ndị o zi ozi nọ jẹnmẹ, a hụnchanrịn wẹ ihiẹn ile kẹ Jesu dọn gwa wẹ.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 Ebe wẹ rị a tọpụ nwa-jaki hụ, ndị nwọnn'ẹ nọ sị wẹ, “Kị ụnụ rị a tọpụ nị nwa Jaki hụ?”
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 Wẹ nọ sị, “Nna chọ a.”
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 Ya wẹ nọ weri nwa-jaki hụ jẹnni Jesu. Wẹ nọ gbama ẹwuru wẹ yiyesọnmẹ elu ẹ ye elu anụ hụ; ya wẹ nọ yeni Jesu ẹka nyinrin enu ẹ.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 Ogẹn o gi nyinkọ, igunrun ahụn hụ e gi ẹwuru wẹ yiyesọnmẹ elu ẹ a gbama ụzọ.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 Ogẹn o gi ru ẹhụ Jerusalẹm, ụzọ ahụn wẹ gha a kpọtu Ugu Olivu, igunrun ụmụ-azụụn a nọ ghọghọma, wesi olu elu a ja Osolobuẹ mma makẹ ihiẹn a tụ ẹnya ndị wẹ hụn, a sị,
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 “Eze ahụn gi ẹfan Di-nwọnni-ẹnyi bịa
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Kanị ndị hụ imẹ ndị Itu-Farisi rị imẹ igunrun hụ nọ sị Jesu, “Onyẹ-nkuzi, jụgbọ ụmụ-azụụn ị!”
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Jizọsị nọ sị wẹ, “M rị a gwa ụnụ, ndịnị gba nkịntịn, ọmụma ndịnị rị ebeni jẹnkọ d'e yimẹ oro hụ.”
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Ogẹn Jesu gi ru ẹhụ ya wụ obodo wụ Jerusalẹm, hụn a, ọ nọ kwanma n'a ẹkwan,
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 sị, “Ẹghẹẹ, ịyụ, ịyụdẹ! Omẹni i te marịn tannị ihiẹn nkẹ e ye i udọn! Kanị, e zuemẹgụọ nị wẹ i 'ya! Jerusalẹm|src="hk00379b.jpg" size="span" loc="LUK 19" copy="Horace Knowles; The British & Foreign Bible Society" ref="19.41-42"
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Ogẹn lala, hụn ndị iṅẹnrẹn i jẹnkọ d'e gi gi ihiẹn mgbọndọn tụnhunmẹchanrịn ị, gha azụụn ile zụnbanhan imẹ i.
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 Wẹ jẹnkọ d'e tikpọchanrịn ị—'yụ lẹ ndị rị imẹ i—o nwọnni ogbe-ọmụma ohu wẹ gi tụn ị hụn wẹ jẹnkọ d'a latọ elu ibe ẹ, makẹni y'a marịnnị ogẹn Osolobuẹ gi bịa d'e mẹni i ọhụnma.”
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 'Ya kẹ Jizọsị nọ banye imẹ Ụlọ-nsọ, chụpụma ndị rị ebahụn a zụ afịa,
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 a sị wẹ, “Wẹ de ẹ imẹ Ẹkụkwọ-nsọ nị Osolobuẹ sị, ‘Ụlọ m jẹnkọ d'a wụ ụlọ w'a nọ e mẹ ekpere’, kanị ụnụ e gigụọ a nwan hẹnrin ‘ebe ndị ohin a warị’.”
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Ụhụọhịn ile, Jizọsị hụ a kuzi imẹ Ụlọ-nsọ. Ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị-nkuzi Iwu lẹ ndị-isi ndị Ju hụ a chọ nị wẹ gbu ẹ,
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 kanị, a hụnnị wẹ ụzọ w'e gi mẹ ẹ, makẹni nkuzi ẹ a nwụngụọ igunrun ahụn ile ri.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?