Números 22

DYU vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Izirayɛlimɔgɔw tagara sigi Mohabu kɛnɛgbɛ ra, Zuridɛn ba terebɔyanfan na, Zeriko dugu ɲa fɛ.
1 Depois partiram os filhos de Israel, e acamparam-se nas campinas de Moabe, além do Jordão na altura de Jericó.
2 Izirayɛlimɔgɔw tun ka ko minw bɛɛ kɛ Amɔrikaw ra, o kibaroya tun sera Sipɔri dencɛ Balaki ma, Mohabukaw ta masacɛ.
2 Vendo, pois, Balaque, filho de Zipor, tudo o que Israel fizera aos amorreus,
3 Mohabukaw siranna kosɛbɛ Izirayɛlimɔgɔw ta jama caya kosɔn; o ka Izirayɛlimɔgɔw ye minkɛ, o ja tigɛra.
3 Moabe temeu muito diante deste povo, porque era numeroso; e Moabe andava angustiado por causa dos filhos de Israel.
4 Mohabukaw k’a fɔ Madiyan cɛkɔrɔbaw ye ko: «Nin jama caman bɛna an ta jamana laminiw bɛɛ halaki, i n’a fɔ misi bɛ binkɛnɛ domu cogo min na.»
4 Por isso Moabe disse aos anciãos dos midianitas: Agora lamberá esta congregação tudo quanto houver ao redor de nós, como o boi lambe a erva do campo. Naquele tempo Balaque, filho de Zipor, era rei dos moabitas.
5 Balaki ka ciraden dɔw ci ka taga Behɔri dencɛ Balamu fɛ, a ta jamana ra, Petɔri dugu kɔnɔ, Efirati bada ra, ko o ye taga a wele; a ko o y’a fɔ a ye ko: «Siya dɔ bɔra Misiran jamana ra, o ka ca, o ka jamana yɔrɔ bɛɛ fa. O nana sigi ne ta jamana kɔrɔ.
5 Este enviou mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio, na terra dos filhos do seu povo, a chamá-lo, dizendo: Eis que um povo saiu do Egito; eis que cobre a face da terra, e está parado defronte de mim.
6 Sabari ka na nin mɔgɔw danga ne ye, sabu o baraka ka bon ni ne ta ye. O bɛ se ka kɛ sababu ye k’a to ne ye se sɔrɔ o kan, ka o gbɛn ka bɔ jamana kɔnɔ; sabu ne k’a lɔn ko ni ele ka dugawu kɛ mɔgɔ min ye, o dugawu bɛ mina; ni i ka mɔgɔ min danga fana, danga bɛ o tigi mina.»
6 Vem, pois, agora, rogo-te, amaldiçoa-me este povo, pois mais poderoso é do que eu; talvez o poderei ferir e lançar fora da terra; porque eu sei que, a quem tu abençoares será abençoado, e a quem tu amaldiçoares será amaldiçoado.
7 Mohabu cɛkɔrɔbaw, ani Madiyan cɛkɔrɔbaw tagara ni lagbɛrikɛbaga Balamu ta sara ye o boro. O tagara se Balamu ma, o ka Balaki ta cira fɔ a ye.
7 Então foram-se os anciãos dos moabitas e os anciãos dos midianitas com o preço dos encantamentos nas suas mãos; e chegaram a Balaão, e disseram-lhe as palavras de Balaque.
8 Balamu k’a fɔ o ye ko: «Aw ye si yan; ni Matigi Ala nana min yira ne ra, ne bɛna aw jaabi ni o le ye.» Mohabu kuntigiw sira Balamu ta so.
8 E ele lhes disse: Passai aqui esta noite, e vos trarei a resposta, como o Senhor me falar; então os príncipes dos moabitas ficaram com Balaão.
9 Ala nana Balamu ɲininka ko: «Nin mɔgɔ minw bɛ i ta so, olugu ye jɔntigiw le ye?»
9 E veio Deus a Balaão, e disse: Quem são estes homens que estão contigo?
10 Balamu ka Ala jaabi ko: «Mohabukaw ta masacɛ min ye Sipɔri dencɛ Balaki ye, ale le ka o ci ne fɛ, ko o ye na a fɔ ne ye,
10 E Balaão disse a Deus: Balaque, filho de Zipor, rei dos moabitas, os enviou, dizendo:
11 ko siya dɔ bɔra Misiran ka na, ko o ka jamana yɔrɔ bɛɛ fa, ko ne ye taga o danga ale ye; a ko o bɛ se ka kɛ sababu ye k’a to ale ye se ka o kɛrɛ, ka o gbɛn.»
11 Eis que o povo que saiu do Egito cobre a face da terra; vem agora, amaldiçoa-o; porventura poderei pelejar contra ele e expulsá-lo.
12 Ala k’a fɔ Balamu ye ko: «I kana taga ni o ye; i man kan ka nin mɔgɔw danga, sabu ne ta baraka bɛ o kan.»
12 Então disse Deus a Balaão: Não irás com eles, nem amaldiçoarás a este povo, porquanto é bendito.
13 Balamu wurira sɔgɔmada fɛ; a k’a fɔ Balaki ta jamana kuntigiw ye ko: «Aw ye sekɔ aw ta jamana ra, sabu Matigi Ala ma sɔn k’a to ne ye taga ni aw ye.»
13 Então Balaão levantou-se pela manhã, e disse aos príncipes de Balaque: Ide à vossa terra, porque o Senhor recusa deixar-me ir convosco.
14 Mohabu jamana kuntigiw sekɔra ka taga Balaki fɛ, ka taga a fɔ a ye ko: «Balamu banna ka na ni an ye.»
14 E levantaram-se os príncipes dos moabitas, e vieram a Balaque, e disseram: Balaão recusou vir conosco.
15 Balaki ka kuntigi wɛrɛw ci tuun, minw tun ka ca, ani minw ta fanga tun ka bon ni kuntigi fɔlɔw ta ye.
15 Porém Balaque tornou a enviar mais príncipes, mais honrados do que aqueles.
16 Olugu nana Balamu fɛ ka na a fɔ a ye ko: «Sipɔri dencɛ Balaki ko i kana a to foyi ye i bari ka taga ale fɛ,
16 Os quais foram a Balaão, e lhe disseram: Assim diz Balaque, filho de Zipor: Rogo-te que não te demores em vir a mim.
17 ko sabu ale bɛna i bonya kosɛbɛ; ni i ka fɛn o fɛn fɔ, a bɛna o kɛ i ye. A ko i ye sabari ka na nin mɔgɔw danga.»
17 Porque grandemente te honrarei, e farei tudo o que me disseres; vem pois, rogo-te, amaldiçoa-me este povo.
18 Balamu ka Balaki ta ciradenw jaabi ko: «Hali ni Balaki k’a ta masabon fa warigbɛ ni sanin le ra k’a di ne ma, ne tɛ se ka foyi si kɛ, koba walama ko fitini, ni min tɛ bɛn ni Matigi Ala, ne ta Ala ta kuma ye.
18 Então Balaão respondeu, e disse aos servos de Balaque: Ainda que Balaque me desse a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia ir além da ordem do Senhor meu Deus, para fazer coisa pequena ou grande;
19 O bɛɛ n’a ta, aw fana ye si yan; Matigi Ala bɛna min fɔ ne ye tuun, ne bɛna o lɔn.»
19 Agora, pois, rogo-vos que também aqui fiqueis esta noite, para que eu saiba o que mais o Senhor me dirá.
20 Ala nana a fɔ Balamu ye o lon su fɛ, ko: «I n’a fɔ nin mɔgɔw nana i wele, wuri ka taga ni o ye; nka ne bɛna min fɔ i ye, i ka kan ka o le kɛ.»
20 Veio, pois, Deus a Balaão, de noite, e disse-lhe: Se aqueles homens te vieram chamar, levanta-te, vai com eles; todavia, farás o que eu te disser.
21 O dugusagbɛ sɔgɔma, Balamu wurira k’a ta falimuso labɛn, ka taga ni Mohabu jamana kuntigiw ye.
21 Então Balaão levantou-se pela manhã, e albardou a sua jumenta, e foi com os príncipes de Moabe.
22 Balamu tagara minkɛ, Matigi Ala dimina a kɔrɔ kosɛbɛ. Matigi Ala ta mɛlɛkɛ dɔ tagara lɔ a ɲa sira ra k’a ɲakɔrɔmatigɛ. O y’a sɔrɔ a tun bɛ a ta fali kan; a ta baaraden fla tun bɛ ni a ye.
22 E a ira de Deus acendeu-se, porque ele se ia; e o anjo do Senhor pôs-se-lhe no caminho por adversário; e ele ia caminhando, montado na sua jumenta, e dois de seus servos com ele.
23 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ lɔnin ye sira kan, kɛrɛkɛmuru b’a boro, a bɔnin bɛ a la ra. Falimuso ka sira bla ka don foro kɔnɔ. Balamu ka falimuso bugɔ, janko k’a lana sira kan.
23 Viu, pois, a jumenta o anjo do Senhor, que estava no caminho, com a sua espada desembainhada na mão; pelo que desviou-se a jumenta do caminho, indo pelo campo; então Balaão espancou a jumenta para fazê-la tornar ao caminho.
24 O tagara se siradennin dɔ ma rɛzɛnforow cɛ ra. Kogo tun bɛ sira fan fla bɛɛ ra. Matigi Ala ta mɛlɛkɛ tagara lɔ o ɲa tuun.
24 Mas o anjo do Senhor pôs-se numa vereda entre as vinhas, havendo uma parede de um e de outro lado.
25 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ ye minkɛ, a k’a yɛrɛ nɔrɔ kogo ra ka tɛmɛ, fɔ ka Balamu sen dɛrɛ kogo kan. Balamu k’a bugɔ tuun.
25 Vendo, pois, a jumenta, o anjo do Senhor, encostou-se contra a parede, e apertou contra a parede o pé de Balaão; por isso tornou a espancá-la.
26 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ tɛmɛna o ra, ka taga lɔ o ɲa yɔrɔ degunin dɔ ra; tɛmɛcogo wɛrɛ tun tɛ o yɔrɔ ra, kininboroyanfan na walama numanboroyanfan na.
26 Então o anjo do Senhor passou mais adiante, e pôs-se num lugar estreito, onde não havia caminho para se desviar nem para a direita nem para a esquerda.
27 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ ye minkɛ, a lara dugu ma ni Balamu ye. Balamu dimina kosɛbɛ; a ka falimuso bugɔ ni a ta bere ye.
27 E, vendo a jumenta o anjo do Senhor, deitou-se debaixo de Balaão; e a ira de Balaão acendeu-se, e espancou a jumenta com o bordão.
28 Matigi Ala k’a to falimuso kumana; a ko Balamu ma ko: «O tuma ne ka mun le kɛ ele ra, fɔ i ka ne bugɔ fɔ siɲaga saba ka ban?»
28 Então o Senhor abriu a boca da jumenta, a qual disse a Balaão: Que te fiz eu, que me espancaste estas três vezes?
29 Balamu ka falimuso jaabi ko: «I bɛ ne kɛra i toronkɛɲɔgɔn le ye, o kosɔn ne ka i bugɔ. Ni muru yɛrɛ tun bɛ ne boro yan, ne tun bɛ i faga sisan.»
29 E Balaão disse à jumenta: Por que zombaste de mim; quem dera tivesse eu uma espada na mão, porque agora te mataria.
30 Falimuso k’a fɔ Balamu ye ko: «Ne le tɛ i ta fali ye wa, i bɛ yɛlɛn min kan tuma bɛɛ fɔ ka na se bi ma? Yala ne derira ka nin ɲɔgɔn kɛ ele ra wa?» Balamu ko: «Ɔn-ɔn.»
30 E a jumenta disse a Balaão: Porventura não sou a tua jumenta, em que cavalgaste desde o tempo em que me tornei tua até hoje? Acaso tem sido o meu costume fazer assim contigo? E ele respondeu: Não.
31 Matigi Ala ka Balamu ɲa yɛlɛ; Balamu ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ lɔnin ye sira cɛ ma, kɛrɛkɛmuru b’a boro, a bɔnin bɛ a la ra. Balamu k’a kinbiri gban k’a ɲa biri dugu ma.
31 Então o Senhor abriu os olhos a Balaão, e ele viu o anjo do Senhor, que estava no caminho e a sua espada desembainhada na mão; pelo que inclinou a cabeça, e prostrou-se sobre a sua face.
32 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ k’a fɔ a ye ko: «Mun kosɔn i ka i ta falimuso bugɔ fɔ siɲaga saba ka ban? A flɛ, ne nana lɔ i ɲa ka i ɲakɔrɔmatigɛ le; sabu ne k’a ye ko i ka sira min ta, o sira bɛ taga ni i ye i halakiyɔrɔ le ra.
32 Então o anjo do Senhor lhe disse: Por que já três vezes espancaste a tua jumenta? Eis que eu saí para ser teu adversário, porquanto o teu caminho é perverso diante de mim;
33 I ta falimuso ka ne ye, ka sira bla ne ye fɔ siɲaga saba. Ni a tun ma bɔ ne ɲa fɛ, sisan b’a sɔrɔ ko ne tun ka ele faga ka ban, ka falimuso to yi.»
33 Porém a jumenta me viu, e já três vezes se desviou de diante de mim; se ela não se desviasse de diante de mim, na verdade que eu agora te haveria matado, e a ela deixaria com vida.
34 Balamu ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ jaabi ko: «Ne ka jurumun kɛ, sabu ne tun m’a lɔn ko i lɔnin bɛ sira ra ne ɲa. Ayiwa, ni nin tagama ma bɛn i ma, ne bɛ sekɔ ka taga ne ta so.»
34 Então Balaão disse ao anjo do Senhor: Pequei, porque não sabia que estavas neste caminho para te opores a mim; e agora, se parece mal aos teus olhos, voltarei.
35 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ k’a fɔ Balamu ye ko: «Taga ni nin mɔgɔw ye. Nka ne bɛna taga kuma minw don i da ra, i bɛna o le fɔ.» Balamu tagara ni Mohabu jamana kuntigiw ye.
35 E disse o anjo do Senhor a Balaão: Vai-te com estes homens; mas somente a palavra que eu falar a ti, esta falarás. Assim Balaão se foi com os príncipes de Balaque.
36 Balaki nana a mɛn ko Balamu bɛ nana minkɛ, Mohabukaw ta dugu min bɛ Arinɔn kɔ kɛrɛ fɛ, a ta jamana dan yɛrɛ ra, a bɔra ka taga Balamu kunbɛn fɔ o yɔrɔ ra.
36 Ouvindo, pois, Balaque que Balaão vinha, saiu-lhe ao encontro até à cidade de Moabe, que está no termo de Arnom, na extremidade do termo dele.
37 Balaki k’a fɔ Balamu ye ko: «Yala ne tun ma kɔn ka mɔgɔ dɔw ci ka taga i wele wa? Mun na i ma na ne fɛ o wagati ra? O tuma i b’a miiri ko ne tɛ se ka i bonya le wa?»
37 E Balaque disse a Balaão: Porventura não enviei diligentemente a chamar-te? Por que não vieste a mim? Não posso eu na verdade honrar-te?
38 Balamu ka Balaki jaabi ko: «Sisan ne kɔni nana i fɛ, nka ne tɛna se ka foyi fɔ ne yɛrɛ ma dɛ! Ni Ala ka kuma min don ne da ra, ne bɛ o dɔrɔn le fɔ.»
38 Então Balaão disse a Balaque: Eis que eu tenho vindo a ti; porventura poderei eu agora de alguma forma falar alguma coisa? A palavra que Deus puser na minha boca, essa falarei.
39 Balaki tagara ni Balamu ye, ka taga se Kiriyati Husɔti.
39 E Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.
40 Balaki ka misiw ni sagaw kɛ saraka ye. A ka o sogo dɔ ci Balamu ma, ani kuntigi minw tun bɛ ni a ye.
40 Então Balaque matou bois e ovelhas; e deles enviou a Balaão e aos príncipes que estavam com ele.
41 O dugusagbɛ sɔgɔma, Balaki nana Balamu ta ka yɛlɛn ni a ye Bamɔti Baali kuruyɔrɔw ra; Balamu tora o yɔrɔ ra ka Izirayɛli jama fan kelen ye.
41 E sucedeu que, pela manhã Balaque tomou a Balaão, e o fez subir aos altos de Baal, e viu ele dali a última parte do povo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra