Atos 27

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Wagati min na a latigɛra ko an ye don kurun kɔnɔ ka taga Itali, o ka Pɔli ni kasoden dama dama di sorasikuntigi dɔ ma, min tɔgɔ ye ko Zuliyusi; ale tun bɛ Rɔmu* masacɛba ta sorasikuru le ra.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 An donna kurunba dɔ kɔnɔ, o kurunba tun bɔra Adaramiti, a bɛ tagara Azi mara fan fɛ. Sitariki tun bɛ ni an ye; ale ye Masedonika ye, a bɛ bɔ Tesaloniki.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 O dugusagbɛ, an sera Sidɔn; Zuliyusi tun ka Pɔli minako ɲa kosɛbɛ. A tun b’a to Pɔli ye taga bɔ a teriw ye, janko a mako bɛ fɛn minw na, a ye o sɔrɔ.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 An bɔra o yɔrɔ ra minkɛ, an tɛmɛna Sipere jamana konkonda ra, ka o dugukolo to an ni fɔɲɔ cɛ, sabu fɔɲɔ tun bɛ an kunbɛnna.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 O kɔ, an ka Silisi mara ni Panfili mara ta kɔgɔji cɛtigɛ, ka taga se Mira dugu ma, Lisi mara ra.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ayiwa, sorasikuntigi ka kurunba dɔ ye o yɔrɔ ra, o bɔra Alɛsandiri, a bɛ tagara Itali. A ka an ladon o kɔnɔ.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 An ka lon caman kɛ ji kan, kurun tun bɛ tagara dɔɔnin dɔɔnin. An sɛgɛra kosɛbɛ ka sɔrɔ ka se Kinidi dugu ɲa fɛ. I n’a fɔ fɔɲɔ tun bɛ an barira ka taga ɲa fɛ, an tɛmɛna Kɛrɛti jamana kɛrɛ fɛ ka taga Salamɔni dugu fan fɛ.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 An sɛgɛra ka sɔrɔ ka tɛmɛ o yɔrɔ ra, ka taga se yɔrɔ dɔ ra, min tɔgɔ ye ko «Kurunlɔyɔrɔɲumanw». Lase dugu bɛ a yɔrɔ kɛrɛ fɛ.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 An tun ka wagatijan kɛ tagama ra ka ban. Kurunbori tun bɛ kɛra farati le ye, sabu nɛnɛba wagati tun sera, sundonwagati tun tɛmɛna ka ban. O le ra, Pɔli ka mɔgɔw lasɔmi ko:
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 «Ne teriw, ne ɲa b’a ra ko an ta kurunnatagama tɛna laban ni cɛnri ma bɔ a ra. A tɛna dan kurunkɔnɔminanw ni kurunba yɛrɛ cɛnri ma dɛ, nka an minw bɛ kurun kɔnɔ, an fana bɛ se ka to a ra.»
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Nka sorasikuntigi tun lara kurunboribaga ni kurunkuntigi le ra; a ma Pɔli ta kuma jate.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 O yɔrɔ kurunlɔyɔrɔ tun man ɲi nɛnɛwagati ra. O kosɔn mɔgɔ caman bɛnna a ra ko o ye bɔ o yɔrɔ ra; ni a bɛ se ka kɛ, o ye jija ka se Fenikisi, Kɛrɛti jamana kurunlɔyɔrɔ ra, janko o ye nɛnɛwagati kɛ o yɔrɔ ra. O yɔrɔ ɲasinna terebenyanfan ma.Jirakurunba|src="lb00217b.tif" size="col" loc="ACT 27.12" copy="BFBS (Bass)" ref="Kɛwalew 27.12"
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 O wagati ra fɔɲɔ fitini dɔ bɔra woroduguyanfan fɛ; a kɛra o ɲa na ko o ka min latigɛ ko o bɛna se ka o kɛ. O ka kurun labla, kurun ka kɛ taga ye Kɛrɛti jamana kɛrɛ fɛ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Nka dɔɔnin kɛra, fɔɲɔba dɔ bɔra Kɛrɛti jamana fan fɛ, ka na kɛ an kan; o fɔɲɔ tɔgɔ ye ko «Erakilɔn.»
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 O fɔɲɔba ka kurun ta. An ma se ka fɔɲɔ bari; an ka an yɛrɛ to fɔɲɔ boro a ka kɛ taga ye ni an ye.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 An tagara tɛmɛ dugukolo dɔ woroduguyanfan fɛ kɔgɔji cɛ ma, o dugukolo tɔgɔ ye ko Koda. O yɔrɔ donna an ni fɔɲɔ cɛ. Kurundennin min tun bɛ an fɛ, an jijara ka o bɔ ji ra, nka o kɛ ma diya.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 An ka kurundennin ladon tuma min na, o ka kurunba yɛrɛ siri ni juru ye janko a kana cɛn. O kɔ, o ka kurun ta faniba lajigi, sabu o tun bɛ siranna ko fɔɲɔ kana na taga kurunba sigi kɛnkɛn kan Libi jamana fan fɛ. An ka an yɛrɛ to fɔɲɔ boro, a ka kɛ taga ye ni an ye.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Fɔɲɔ tora ka an fifa kosɛbɛ; a ma ɲa, o lon dugusagbɛ, o ka kurunkɔnɔdoni dɔw firi ji ra.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 O tere sabanan, kurunboribagaw yɛrɛ ka kurunboriminanw firi ji ra.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 An ka lon caman kɛ, an ɲa tɛ tere ye, an tɛ lolow fana ye su fɛ. Fɔɲɔ kɔni tun bɛ juguyara ka taga a fɛ, fɔ an jigi bɛɛ tigɛra, an ko an tɛna kisi fiyewu.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Kurunkɔnɔmɔgɔw si tun ma domuni kɛ kabini wagatijan. Pɔli nana wuri ka lɔ o cɛ ma k’a fɔ o ye ko: «Ne teriw, aw tun ka kan ka ne ta kuma mɛn, ka to Kɛrɛti; o ra aw tun tɛna sɛgɛba nin la aw yɛrɛ kan, ka bɔnɔ kurunkɔnɔminanw na fana.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Nka sisan ne b’a fɔ aw ye ko aw ye aw ja gbɛlɛya. Aw si nin tɛna to nin ko ra; aw bɛna bɔnɔ kurun dɔrɔn le ra.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Ne ye Ala min ta ye, ani ne bɛ baara kɛra min ye, o ta mɛlɛkɛ dɔ nana ne fɛ bi su fɛ.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 A ko: ‹Pɔli, i kana siran, jagboya lo ko ele ye taga lɔ masacɛba Sezari ɲa fɛ. O kosɔn, mɔgɔ o mɔgɔ bɛ ni i ye kurunba kɔnɔ, Ala bɛna ele ni olugu bɛɛ kisi ɲɔgɔn fɛ a ta ɲumanya kosɔn.›
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 O ra, ne teriw, aw ye aw ja gbɛlɛya, sabu ne lanin bɛ Ala ra ko mɛlɛkɛ k’a fɔ ne ye cogo min na, ko a bɛna kɛ o cogo le ra.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Nka kurun bɛna taga cɛn ni an ye dugukolo dɔ le kan ji cɛ ma.»
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Ayiwa, o su tun ye an su tan ni naaninan ye ji kan, fɔɲɔ belen bɛ an fifara Adiriyatiki Kɔgɔjiba kan. Su cɛmancɛ wagati ra, kurunboribagaw k’a bisigi ko an bɛ surunyara dugukolo ra.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 O ka juru jigi ji ra ka ji dunya flɛ. O k’a ye ko ji dunya ye mɛtɛrɛ bisaba ni wolonfla. Kurun gbarara ɲa fɛ dɔɔnin, o ka juru jigi ji ra tuun, a kɛra mɛtɛrɛ mugan ni seegi.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 O tun bɛ siranna ko kurun kana na taga gbasi farakuru dɔw ra ji jukɔrɔ. O kosɔn, nɛgɛ gbiriman minw bɛ kurun lalɔ, o ka o naani bla ji ra kurun kɔfɛyɔrɔ ra, ka sigi ka kɛ dugugbɛ kɔnɔ ye, o kɔrɔtɔninba.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Kurunboribagaw tun b’a fɛ ka bori ka kurun to; o ka kurun fitini bɔ k’a bla ji kan, k’a kɛ i n’a fɔ o b’a fɛ ka nɛgɛ gbiriman dɔ bla ji ra kurunba ɲafɛyɔrɔ ra.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Pɔli ka o ye minkɛ, a ko sorasikuntigi ni sorasi tɔw ma ko: «Ni nin mɔgɔw ma to kurunba kɔnɔ yan fiyewu, aw tɛna kisi.»
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Sorasiw ka kurundennin juruw tigɛ, k’a ben kɔgɔji ra.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ayiwa, ka mɔgɔw siginin to o bɛ dugugbɛda makɔnɔna, Pɔli ka o ja gbɛlɛya ko o bɛɛ ye domuni kɛ. A ko: «Bi ye a tere tan ni naani ye, aw si hakiri ma sigi, aw si ma domuni kɛ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 O ra, ne bɛ aw daari, aw ye jija ka domuni kɛ. O le bɛna kɛ sababu ye ka a to aw ye kisi. Aw ra mɔgɔ si tɛna bɔnɔ hali a kunsigiden kelen na.»
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pɔli ka o fɔ minkɛ, a ka buru ta ka baraka la Ala ye o bɛɛ ɲa na, ka dɔ tigɛ k’a ɲimi.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Tɔw ka o ye minkɛ, o bɛɛ ja gbɛlɛyara, o fana ka domuni kɛ.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 An bɛɛ lajɛnnin tun ye mɔgɔ kɛmɛ fla ni biwolonfla ni wɔɔrɔ, kurun kɔnɔ.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 O ka domuni kɛ ka fa tuma min na, simankisɛ min tun bɛ kurun kɔnɔ, o ka o firi kɔgɔji ra, ka kurun fiyɛnya.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Ayiwa, dugu nana gbɛ minkɛ, o tun bɛ yɔrɔ min na, kurunboribagaw ma cogoya kelen sɔrɔ o yɔrɔ ko ra. O ka jisiranin dɔ ye; dugukolojalan tun bɛ o yɔrɔ ra. O ko o bɛ taga ni kurun ye o yɔrɔ ra k’a flɛ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 O ka nɛgɛ gbirimanw foni ka bɔ kurun na, ka o bla ji ra, ka kurunborinan juru fana foni. O kɔ, o ka faniba wuri k’a lɔ kurun ɲafɛyɔrɔ ra, janko fɔɲɔ ye kurun ɲɔni ka taga dugukolo fan fɛ.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Nka dɔɔnin kɛra, kurun barara ka taga sigi kɛnkɛn kan jiwoyo fla cɛ ma. Kurun ɲafɛyɔrɔ donna kɛnkɛn na, a ma se ka bɔ. O y’a sɔrɔ jikurubaw tun bɛ kurun kɔfɛyɔrɔ gbasira fɔ k’a cɛn.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Sorasiw tun b’a fɛ ka kasodenw faga, janko o dɔ kana na ben ji ra ka nɔmu ka bori ka taga.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Nka sorasikuntigi tun t’a fɛ o ye Pɔli faga; o kosɔn a banna o ma. Minw ka ji lɔn, a ko olugu ye kɔn ka ben ji ra, ka nɔmu ka taga dugukolojalan kan.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Ko tɔw ye yirifɛrɛn dɔw, walama kurun yiri dɔw mina, ka jija ni o ye ka bɔ. A kɛra ten mɔgɔ bɛɛ sera kɔgɔjida ra dugukolojalan kan, foyi ma kɛ mɔgɔ si ra.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.