Lucas 8

CMO vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jêh ri Brah Yêsu, ndrel ma 12 kôranh oh mon Păng, hăn rŏ ƀon kuŏng ƀon jê̆ mbơh nkoch nau mhe mhan ueh i Kôranh Brah ŭch mât uănh bunuyh.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Geh bu ur aƀă hăn ndrel đŏng, bu ur aƀă lĕ Brah Yêsu jan bah jêh nau ji, ndrel ma lĕ ntrŭt brah djơh ăn lôh, ta nây geh rnha Mari, tă bơh ƀon Mađala, bu ur i nây Brah Yêsu ntrŭt pơh brah djơh lôh bơh păng,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 jêh ri bu ur rnha Yôănna, i ur Khusa bunuyh mât uănh mpôl jan kar ma Hêrôt-Ŏntipas i kôranh mât uănh bri Galilê, geh bu ur rnha Susan, ndrel ma bu ur aƀă êng ŏk đŏng, khân păng sŏ drăp ndơ khân păng nơm gay ma kơl Brah Yêsu, ndrel ma mpôl oh mon păng.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Geh ŏk bunuyh tă bơh ƀon êng êng, hăn văch ta Brah Yêsu ri, jêh ri Păng ngơi nau ntât kơt nđa:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Geh du huê bu klô hăn sui găr ntil. Nôk păng sui nây aƀă tŭp rŏ trong, geh bunuyh jot, jêh ri siŭm chok lĕ phiao.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Găr aƀă tŭp ta neh klêr, hon pru, jêh ri ndro lĕ rngôch, yorlah reh mâu jru mâu geh dak.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Găr aƀă tŭp ta neh lok, lok hon ndrel, jêh ri lok tŏl lĕ phiao.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Geh găr aƀă jât tŭp ta neh ueh, hon tât play, du găr jêng geh 100 rnglay ro.” Jêh Brah Yêsu ngơi nau nây, păng kuăl: “Bu moh tăng nau Gâp ngơi dja, ăn Păng mân êng ta săk!”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Jêh ri mpôl oh mon ôp Brah Yêsu: “Lah ndri moh nau khlay ta nau ngơi ntât i nây?”
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Păng ơh: “Kôranh Brah lĕ ăn jêh nau khlay nau i nây ma khân may gĭt vât, mpơl nau ndŏp a lor nơh, i nây jêng nau khlay Kôranh Brah mât uănh bunuyh. Lŏng bunuyh aƀă jât, Gâp ngơi ntât ăn ma khân păng. Kơt ndri bol lah
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 Dja Gâp rblang nau ntât: Găr nơh jêng nau Kôranh Brah.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Bunuyh aƀă tâm ban ma găr tŭp ta trong, tăng đŏng nau Kôranh Brah, tih ma Satăng i kôranh mpôl brah djơh pit lơi nau Kôranh Brah bơh nuih n'hâm khân păng, gay lơi ăn iăt, jêh ri lơi geh nau rklaih.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Bunuyh aƀă jât tâm ban ma găr tŭp ta neh klêr, tât tăng nau Kôranh Brah, khân păng iăt răm maak ngăn, tih ma khân păng iăt du ndŏm dơm, mâu ôh ăn nau Kôranh Brah i nây hon reh jru ta nuih n'hâm khân păng, lah geh nau jêr nau ndơm, khân păng ntlơi nau nsing ro.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Găr tŭp ta neh lok, tâm ban ma bunuyh iăt nau Kôranh Brah, tih ma ta trôm nuih n'hâm ri rvê kơnh ma drăp ndơ hô ngăn gĭt ma nau maak dơm, nuih n'hâm ŭch ma geh, bunuyh kơt nây tâm ban ma lok ƀăr mâu ăn khân păng play truyh dŭm.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Lŏng găr i tŭp ta neh ueh ri, tâm ban ma bunuyh iăt nau Kôranh Brah, geh nuih n'hâm ueh, ndjôt nâp ta nuih n'hâm păng nơm nau i nây, n'ho ma tât geh play ŏk ngăn, yor ma nuih n'hâm nsrôyh.”
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 Brah Yêsu lah jât: “Mâu geh ôh bunuyh mpêh ŭnh sagêng, jêh ri sŏ thŭng kŭp bơh lơ, mâu lah tê̆ ta nâm gre. Bu vay yông prêh, gay ma ang lĕ bunuyh i lăp ta trôm jay nây.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Dâng lĕ ndơ mpôn mo ma bu, Kôranh Brah ŭch bu gĭt n'hêl, jêh ri dâng lĕ ndơ ndŏp Păng ŭch bu say kloh rah vah ta ang.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Lah ndri njrăng ngăn hŏm nau i khân may lĕ tăng, yorlah bu moh i lĕ geh, Kôranh Brah kơi ntop ăn ma păng jât, tih ma bu moh i mâu geh, Kôranh Brah sŏ rhuăt lơi lĕ ndơ i păng gĭt lah lĕ geh”.
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Jêh ri i mê̆ Brah Yêsu, ndrel ma i oh bu klô Păng, hăn ta ƀon nây gay ma mâp Păng, tât ta nây mâu geh ôh trong lăp, yorlah bunuyh ŏk ir.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Jêh ri geh bu mbơh ma Brah Yêsu: “Mê̆ May, ndrel ma oh May gŭ bơh dih ri ŭch mâp May.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Brah Yêsu ơh: “Bu moh i gŭ iăt nau ngơi Kôranh Brah, jêh ri tâng jan, bunuyh i nây jêng mê̆, jêng oh nô Gâp.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Geh du nar Brah Yêsu jă mpôl oh mon Păng: “Hô̆, bân hăn jât kăl ti dak ti.” Jêh ri khân păng ncho duk hăn jât kăl ti dak nglao kuŏng Galilê ri.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Dôl khân păng ncho ri, Brah Yêsu hăk bêch, jêh ri dô ma geh phŭt chuănh dŭt hô rŏ dak nglao kuŏng ri, duk khân păng dak lăp bơi ma ngŏm, lĕ khân păng ta kalơ duk ri bơi ma khât ngăn ro.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Jêh ri khân păng rlay Brah Yêsu: “Hơi Kôranh! Hơi Kôranh! Khât ro bân mê.” Brah Yêsu kah rngăl, văl phŭt chuănh, ndrel ma dak rbuh. Jêh ri phŭt chuănh, ndrel ma dak rbuh bah ro, dak rngŏn kơt ơm đŏng.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Brah Yêsu rngot, jêh ri lah mpôl oh mon Păng: “Ah ăn nau nsing khân may?” Mpôl oh mon klach nsŏr ngăn, ndrŏt hih rhŏl đŏng. Mpôl oh mon tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Mơm dâng geh nau dơi kơt nây, dơi đă phŭt, đă dak, jêh ri phŭt ndrel dak iăt nau Păng bah phiao đŏng?”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Brah Yêsu, ndrel oh mon Păng tât kăl ti dak nglao kuŏng Galilê, dăch ntŭk ƀon rnha Garasin ri, ntŭk ƀon i nây bu mâu ôh tâng nau vay phung Israel.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Nôk Brah Yêsu hao a kơh ti, geh du huê bu klô tă bơh ƀon nây ran jât Păng dja. Bunuyh i nây brah djơh lăp gŭ ta păng, ăn păng gŭ lahôk, mâu geh ôh gŭ ta jay, gŭ ta ntŭk môch dơm lĕ jŏ năm hơi.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 — ausente —
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 — ausente —
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Jêh ri Brah Yêsu ôp păng: “Mơm rnha may mêh?” Păng ơh: “Gâp rnha mpôl tahen ŏk rbăn.” Păng ơh kơt nây yorlah brah djơh ŏk ngăn gŭ ta săk păng ri.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Mpôl brah djơh i nây bonh Brah Yêsu, lơi ôh nklăch khân păng ta ntu brŏng i ntŭk tê̆ dôih ma brah djơh.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Geh sŭr phung gŭ sa mpa rŏ yôk dăch ma ntŭk nây. Mpôl brah djơh i ri bonh Brah Yêsu ăn lăp gŭ ta sŭr i nây, jêh ri Brah Yêsu ăn păng lăp ta sŭr.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Jêh ri mpôl brah djơh i ri lôh bơh bunuyh i nây lăp gŭ ta sŭr ri lĕ rngŏt, jêh ri sŭr i nây nchuăt rbŭl jât sop rƀŏng jât dak nglao ri, lăp ta dak rmok khât lĕ phiao.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Jêh mpôl chiăp sŭr i nây say kơt nây, khân păng nchuăt mbơh ro ma bunuyh gŭ rŏ ƀon, rŏ mir.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Jêh ri bunuyh i tăng nau nây khân păng hăn uănh gay ma say n'hêl ndơ i nây. Tât ta Brah Yêsu khân păng klach dadê ngăn, say bu klô brah djơh lăp nơh gŭ ta năp Brah Yêsu ri, ndrel ma nsoh kho ao kah gĭt săk đŏng.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Bunuyh i lĕ say ma măt nau nây, khân păng đơn nkoch ăn ma bu êng mơm ƀă Brah Yêsu jan bah ma bunuyh brah djơh lăp nây.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Lĕ bunuyh gŭ rŏ bri dăch ma ƀon Garasin klach nsŏr hô ngăn, khân păng bonh Brah Yêsu đă Păng du lôh bơh ntŭk nây, ndri dâng Brah Yêsu ncho duk sât, ndrel ma mpôl oh mon Păng.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Lŏng bunuyh i lĕ brah djơh lôh nây nơh, păng bonh dăn gŭ ndrel Brah Yêsu, tih ma Brah Yêsu mâu rom ôh, jêh ri lah ma păng:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “May sât jât jay may nơm ri, mbơh lĕ nau Kôranh Brah jan ueh ma may nơh.” Jêh ri păng hăn lam ƀon kuŏng, mbơh lĕ nau Brah Yêsu jan ma săk păng nơm nơh ro.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Tât Brah Yêsu plơ̆ sât ta ri, ƀon lan rom Păng, bu ran chuă Păng, yorlah lĕ bu nơh uănh măt tơm trong dadê.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Ta nây geh du huê bu klô, păng rnha Jairus, păng kôranh nhih rƀŭn phung Israel ta nây, păng ran păn ta jŏng Brah Yêsu ri, bonh jă Brah Yêsu hăn a jay păng,
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 yorlah kon bu ur păng ji bơi khât. Păng geh du huê kon i nây dơm, klăp lah 12 năm. Jêh ri Brah Yêsu hăn jât jay păng, rŏ trong nây geh ŏk bunuyh tâm mpet ngăn.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Ta mpôl nây geh đŏng du huê bu ur ji rih lĕ jŏ 12 năm hơi, păng huach lĕ drăp ndơ păng, gay ma ăn kôranh dak si, tih ma mâu geh ôh du huê bunuyh dơi jan bah păng.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Păng i ri hăn bơh kơi Brah Yêsu, pah ta chiăng ao Brah Yêsu ri, jêh ri mham păng bah ndal ta nây ro mâu hôm ôh trôh.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Brah Yêsu lah: “Bu moh pah Gâp?” Dâng lĕ bu ta nây, bu lah mâu pah ôh. Pêtrôs lah: “Hơi Kôranh, bunuyh jŭm May tâm mpet ngăn, dâng lĕ bu geh gŏ May dadê.”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Brah Yêsu lah: “Geh du huê bunuyh pah Gâp ngăn ro, yorlah Gâp gĭt nau brah geh lôh tă bơh săk Gâp.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Jêh ri bu ur i nây hăn ta năp Brah Yêsu ri nsŏr ngăn, păn ta jŏng Brah Yêsu ri, păng lĕ gĭt nau i nây pôn mâu ndŏp ôh. Păng nkoch ăn ma Brah Yêsu ta năp bu băl, moh yor dâng păng pah Brah Yêsu, mơm dâng păng bah ndal ro.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Brah Yêsu lah ma păng: “Hơi oh, nau ay nsing jan bah ay hơi, sât ăn ueh lăng đăp mpăn yơ̆.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Nôk Brah Yêsu hôm e ngơi nây, geh du huê bunuyh tă bơh jay Jairus ri mbơh ma Jairus i kôranh nhih rƀŭn: “Kon may lĕ khât mê, lơi hôm rkhuak Ôbăl.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Tât Brah Yêsu tăng bu mbơh kơt nây, Păng lah ma Jairus: “Lơi dâng klach ôh, iăt ma may nsing ma Gâp, kon may rêh ro.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Jêh ri Brah Yêsu hăn tât ta jay Jairus, Păng lăp ta trôm jay, bu aƀă êng mâu ôh ăn lăp, Păng ăn Pêtrôs, Yôhan, Yakơ, ndrel ma i mê̆ bơ̆ kon se i nây, du nây dơm ăn lăp.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Dâng lĕ bunuyh ta nây nhŭm vơl ma kon se i khât ri dadê, Brah Yêsu lah ma khân păng: “Lơi hôm nhŭm, păng mâu ôh khât, păng hăk bêch dơm.”
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Mpôl i nây gơm mưch ma Brah Yêsu, yorlah khân păng lĕ gĭt jêh kon se i nây lĕ khât ngăn.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Jêh ri Brah Yêsu nhŭp ti kon se i nây, lah ma păng: “Hơi oh, ay dâk hŏm!”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Nôk nây ro huêng păng plơ̆ sât ta păng nơm, jêh ri dâk rêh ro. Brah Yêsu đă bu sŏ ndơ ăn ma păng sa.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Mê̆ bơ̆ kon se i nây ndrŏt hih rhŏl ngăn mâu vât ôh, yơn ma Brah Yêsu buay mâu ôh ăn khân păng nkoch nau i nây ma bu êng gĭt.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra