Gênesis 44

CMO vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jêh ri Yôsep đă ma bunuyh i mât uănh nhih jay păng nây: “Tŏl ăn bêng bêng ƀao khân păng, dah dơi khân păng ndjôt, jêh ri tê̆ dŭng prăk khân păng nơm ta trôm ƀao khân păng nơm du huê du huê.
1 Depois José deu ordem ao despenseiro de sua casa, dizendo: Enche de mantimento os sacos dos homens, quanto puderem levar, e põe o dinheiro de cada um na boca do seu saco.
2 May uănh bu moh i kon se rlao bu i ri, jêh ri may tê̆ ngôr prăk gâp dja ta trôm ƀao păng, ndrel ma prăk khlay rvăt ba nây nơh”. Bunuyh i nây jan kơt nau Yôsep de đă ma păng ngăn.
2 E a minha taça de prata porás na boca do saco do mais novo, com o dinheiro do seu trigo. Assim fez ele conforme a palavra que José havia dito.
3 Tât ang ôi, bu ăn khân păng hăn, ndrel ma seh lia khân păng nơm đŏng.
3 Logo que veio a luz da manhã, foram despedidos os homens, eles com os seus jumentos.
4 Khân păng lôh bơh ƀon nây ê hŏ ngai ôh, Yôsep lah ma bunuyh mât uănh nhih jay păng: “Tâng hŏm phung dja ăn tât ban, tât ban khân păng may lah kơt nđa: «Moh khân may jan kơt nđay, bu lĕ jan ueh ma khân may, khân may jan djơh ma bu chrao?
4 Havendo eles saído da cidade, mas não se tendo distanciado muito, disse José ao seu despenseiro: Levanta-te e segue os homens; e, alcançando-os, dize-lhes: Por que tornastes o mal pelo bem?
5 Khân may gĭt ƀah? Ngôr nây kôranh gâp vay dŏng ma nhêt, ndrel ma nau chrŏng, khân may jan kơt nây geh dôih jru ngăn»”.
5 Não é esta a taça por que bebe meu senhor, e de que se serve para adivinhar? Fizestes mal no que fizestes.
6 Jêh ri bunuyh nây tâng khân păng tât ban, păng lah khân păng i nây kơt nau Yôsep de đă ma păng nơh.
6 Então ele, tendo-os alcançado, lhes falou essas mesmas palavras.
7 Khân păng tâm ơh đah păng: “Moh may lah hên kơt ndri ri kôranh? Hên mâu ôh geh jan kơt nau may lah ri.
7 Responderam-lhe eles: Por que falo meu senhor tais palavras? Longe estejam teus servos de fazerem semelhante coisa.
8 Prăk hên say ta trôm ƀao hên nơh, lĕ hên ndjôt mplơ̆ ăn may tă bơh bri Kanan, lah ndri mơm hên hôm blao ntŭng đŏng prăk mayh ta trôm jay kôranh may?
8 Eis que o dinheiro, que achamos nas bocas dos nossos sacos, to tornamos a trazer desde a terra de Canaã; como, pois, furtaríamos da casa do teu senhor prata ou ouro?
9 Lah ndri bu moh bunuyh may say joi ngôr i nây ta mpôl hên dja, bunuyh i nây may nkhât lơi dô, jêh ri sŏ dâng lĕ hên dja gŭ jan dâk ma may ro”.
9 Aquele dos teus servos com quem a taça for encontrada, morra; e ainda nós seremos escravos do meu senhor.
10 Bunuyh nây ơh ma khân păng: “Ơ, lah ndri jan kơt nau khân may lĕ lah ri dôh, bu moh ƀao gâp say ngôr nây, bunuyh i nây ăn gŭ jan dâk gâp, bunuyh aƀă mâu hôm đŏng ôh geh dôih”.
10 Ao que disse ele: Seja conforme as vossas palavras; aquele com quem a taça for encontrada será meu escravo; mas vós sereis inocentes.
11 Jêh ri dâng lĕ khân păng njŭr ƀao a neh dadê ro, drih ƀao i ri.
11 Então eles se apressaram cada um a pôr em terra o seu saco, e cada um a abri-lo.
12 Bu nuyh nây rhi uănh ntơm bơh ƀao nô bôk dak, n'ho ma tât ƀao oh dŭt, păng say ngôr i nây ta trôm ƀao Ƀenjamin.
12 E o despenseiro buscou, começando pelo maior, e acabando pelo mais novo; e achou-se a taça no saco de Benjamim.
13 Lŏng i nô nô ri, rngot hô ngăn, nkhêk bok ao khân păng nơm, pư drăp ndơ dăp ta kalơ seh lia, jêh ri plơ̆ tay ta ƀon Yôsep nây.
13 Então rasgaram os seus vestidos e, tendo cada um carregado o seu jumento, voltaram à cidade.
14 Yuđa ndrel ma oh nô păng plơ̆ jât kơi, tât ta jay Yôsep ri, say păng hôm ta nây đŏng. Khân păng păn ta neh ta năp păng.
14 E veio Judá com seus irmãos à casa de José, pois ele ainda estava ali; e prostraram-se em terra diante dele.
15 Yôsep lah ma khân păng: “Moh khân may jan kơt nđay, khân may mâu gĭt ƀah, gâp dja jêng bunuyh blao chrŏng ngăn?”
15 Logo lhes perguntou José: Que ação é esta que praticastes? não sabeis vós que um homem como eu pode, muito bem, adivinhar?
16 Yuđa ơh ma păng: “Hên mâu hôm ôh geh nau ơh ma kôranh đŏng, hên mâu hôm geh nau ngơi đŏng, yorlah lĕ Kôranh Brah nhhơ jêh nau tih hên, aƀaơ dja dâng lĕ hên dja, ndrel ma bunuyh ntŭng ngôr i nây, hên gŭ jan dâk ma kôranh”.
16 Respondeu Judá: Que diremos a meu senhor? que falaremos? e como nos justificaremos? Descobriu Deus a iniqüidade de teus servos; eis que somos escravos de meu senhor, tanto nós como aquele em cuja mão foi achada a taça.
17 Yôsep ơh ma khân păng: “Gâp mâu ôh jan kơt nđay, bu moh ƀao say ngôr, bunuyh i nây du huê dơm gâp sŏ jan dâk. Khân may aƀă nây plơ̆ sât ta rnăk vâl, ta bơ̆ khân may nơm ri ma nau đăp mpăn dô”.
17 Disse José: Longe esteja eu de fazer isto; o homem em cuja mão a taça foi achada, aquele será meu servo; porém, quanto a vós, subi em paz para vosso pai.
18 Yuđa hăn dăch a Yôsep ngơi ma păng: “Ơ kôranh, dăn may yô̆ nđach ma gâp, lơi ji nuih ma gâp, ăn gâp ngơi đah may du tong, may tâm ban ma kađăch Pharaon đŏng.
18 Então Judá se chegou a ele, e disse: Ai! senhor meu, deixa, peço-te, o teu servo dizer uma palavra aos ouvidos de meu senhor; e não se acenda a tua ira contra o teu servo; porque tu és como Faraó.
19 May lĕ ôp hên: «Khân may geh bơ̆, geh oh đŏng?»
19 Meu senhor perguntou a seus servos, dizendo: Tendes vós pai, ou irmão?
20 Hên lĕ mbơh nkoch ma may: «Hên geh bơ̆ lĕ ranh ngăn, ndrel ma oh dŭt du huê, nôk deh păng i nây bơ̆ hên lĕ ranh, i nô păng lĕ khât đŏng, du mê̆ bă păng hôm păng i nây du huê dơm, bơ̆ hên rŏng ma păng i nây hô ngăn.
20 E respondemos a meu senhor: Temos pai, já velho, e há um filho da sua velhice, um menino pequeno; o irmão deste é morto, e ele ficou o único de sua mãe; e seu pai o ama.
21 May lĕ lah ma hên: «Leo păng hăn ta gâp dja, gâp be ma say muh măt păng».
21 Então tu disseste a teus servos: Trazei-mo, para que eu ponha os olhos sobre ele.
22 Jêh ri hên lĕ mbơh nkoch ma may: «Oh hên i nây mâu ôh dơi ƀah ngai đah bơ̆ hên, lah ƀah ngai bơ̆ hên khât ro».
22 E quando respondemos a meu senhor: O menino não pode deixar o seu pai; pois se ele deixasse o seu pai, este morreria;
23 May lĕ lah ma hên i bunuyh sơm jan kar ma may: «Lah oh dŭt khân may mâu ôh hăn ta dja, khân may mâu mâp muh măt gâp jât».
23 replicaste a teus servos: A menos que desça convosco vosso irmão mais novo, nunca mais vereis a minha face.
24 Tât hên plơ̆ sât a bơ̆ hên ri, hên mbơh nkoch nau may lah nây ma păng.
24 Então subimos a teu servo, meu pai, e lhe contamos as palavras de meu senhor.
25 Bơ̆ hên lah ma hên: «Khân may hăn plơ̆ rvăt tay ba aƀă ăn ma bân jât».
25 Depois disse nosso pai: Tornai, comprai-nos um pouco de mantimento;
26 Hên ơh ma păng: «Hên mâu dơi ôh hăn, oh dŭt i nây hăn ndrel hên, ndri mơ dâng hên hăn plơ̆ rvăt tay, lah păng i nây mâu hăn ndrel hên, bu mâu ôh ăn hên hăn mâp muh măt bunuyh i ri ».
26 e lhe respondemos: Não podemos descer; mas, se nosso irmão menor for conosco, desceremos; pois não podemos ver a face do homem, se nosso irmão menor não estiver conosco.
27 Jêh ri bơ̆ hên lah ma hên: «Khân may lĕ gĭt đŏng, ur gâp bă kon ma gâp kon bu klô bar ơ̆ dơm.
27 Então nos disse teu servo, meu pai: Vós sabeis que minha mulher me deu dois filhos;
28 Kon nguai lĕ roh đŏng, gâp mân lah lĕ mpômpa (siŭm) bri sa hêk lĕ phiao ro, gâp mâu hôm ôh say muh măt păng, n'ho ma tât nar dja.
28 um saiu de minha casa e eu disse: certamente foi despedaçado, e não o tenho visto mais;
29 Aƀaơ dja khân may ŭch sŏ păng i nây leo hăn a ri đŏng, lah geh nau moh rman tât jêr ma păng, khân may jan ăn gâp i lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma nau djơh».
29 se também me tirardes a este, e lhe acontecer algum desastre, fareis descer as minhas cãs com tristeza ao Seol.
30 Aƀaơ dja lah hên sât mâp bơ̆ hên, lah oh hên i nây mâu hăn ndrel hên, yorlah bunuyh i nây bơ̆ hên rŏng hô ngăn,
30 Agora, pois, se eu for ter com o teu servo, meu pai, e o menino não estiver conosco, como a sua alma está ligada com a alma dele,
31 lah mâu say păng, bơ̆ hên khât ngăn ro. Lah ndri hên jan ăn bơ̆ hên lĕ ranh khât, yor ma klŏng rngot hô ir.
31 acontecerá que, vendo ele que o menino ali não está, morrerá; e teus servos farão descer as cãs de teu servo, nosso pai com tristeza ao Seol.
32 Gâp lĕ ton ma bơ̆ gâp: «Lah gâp mâu leo păng plơ̆ sât ma may bơ̆, gâp geh dôih ma may lĕ du njăr nau rêh gâp».
32 Porque teu servo se deu como fiador pelo menino para com meu pai, dizendo: Se eu to não trouxer de volta, serei culpado, para com meu pai para sempre.
33 Ơ kôranh, lah ndri dăn may ăn gâp gŭ jan dâk ma may ta dja trŏ oh gâp. May ăn păng i nây plơ̆ sât ndrel oh nô gâp a ri.
33 Agora, pois, fique teu servo em lugar do menino como escravo de meu senhor, e que suba o menino com seus irmãos.
34 Lah may mâu ăn păng i nây sât ndrel gâp, mơm gâp bănh hăn mâp bơ̆ gâp? Yorlah gâp mâu ŭch say nau rngot bơ̆ gâp nây”.
34 Porque, como subirei eu a meu pai, se o menino não for comigo? para que não veja eu o mal que sobrevirá a meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra