Gênesis 42
CMO vs ARIB
1 Tât ma Yakôp lĕ gĭt ta bri Êsip ri geh ba, jêh ri păng lah ma oh kon păng: “Mơm gŭ khân may rŏng gŏng nây?”
1 Ora, Jacó soube que havia trigo no Egito, e disse a seus filhos: Por que estais olhando uns para os outros?
2 Păng lah tay ma khân păng: “Gâp tăng ta bri Êsip ri geh ba tăch. Lah ndri khân may hăn ta bri nây dô, rvăt ba gay ma bân rêh, lơi ăn khât ji ngot sa”.
2 Disse mais: Tenho ouvido que há trigo no Egito; descei até lá, e de lá comprai-o para nós, a fim de que vivamos e não morramos.
3 Jêh ri jât nuyh i nô nô Yôsep hăn rvăt ba ta bri Êsip ri.
3 Então desceram os dez irmãos de José, para comprarem trigo no Egito.
4 Yơn ma Yakôp mâu ôh ăn Ƀenjamin i oh Yôsep hăn ndrel nô nô păng, yorlah klach geh nau tât jêr ma păng.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, não enviou Jacó com os seus irmãos, pois disse: Para que, porventura, não lhe suceda algum desastre.
5 Jêh ri i kon kon Yakôp i bu kuăl Israel đŏng, hăn rvăt ba ndrel bu aƀă êng đŏng, yorlah ta bri Kanan i nây geh nau ji ngot kuŏng đŏng.
5 Assim entre os que iam lá, foram os filhos de Israel para comprar, porque havia fome na terra de Canaã.
6 Dôl nây Yôsep jan kôranh kuŏng mât uănh ta bri Êsip, păng i nây đŏng tơm tăch ba ăn dâng lĕ phung ƀon lan lam bri. I nô nô păng hăn tât ta ri păn mbah păng.
6 José era o governador da terra; era ele quem vendia a todo o povo da terra; e vindo os irmãos de José, prostraram-se diante dele com o rosto em terra.
7 Yôsep năl i nô nô păng ro, yơn ma mâu ôh ăn i nô nô năl păng. Păng ngơi janh ma khân păng: “Bơh tă khân may?” Khân păng ơh: “Ơ kôranh, hên dja tă bơh bri Kanan, hăn joi rvăt ndơ sông sa”.
7 José, vendo seus irmãos, reconheceu-os; mas portou-se como estranho para com eles, falou-lhes asperamente e perguntou-lhes: Donde vindes? Responderam eles: Da terra de Canaã, para comprarmos mantimento.
8 Yôsep năl khân păng, yơn ma khân păng mâu ôh gĭt năl Yôsep.
8 José, pois, reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Dôl nây Yôsep kah gĭt nau mbơi ma i nô nô păng păn mbah ma păng. Păng lah ma i nô nô păng: “Khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ta bri dja dơm, gay ma uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk”.
9 Lembrou-se então José dos sonhos que tivera a respeito deles, e disse-lhes: Vós sois espias, e viestes para ver a nudez da terra.
10 Khân păng ơh: “Mâu ôh kôranh, hên dja i bunuyh sơm jan kar ma may, hăn rvăt ndơ sông sa ngăn.
10 Responderam-lhe eles: Não, senhor meu; mas teus servos vieram comprar mantimento.
11 Dâng lĕ hên dja du bơ̆ bă dơm, hên jêng bunuyh sŏng ngăn, mâu geh ôh bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ”.
11 Nós somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens de retidão; os teus servos não são espias.
12 Păng ơh: “Khân may mƀrôh! Khân may hăn ta dja gay ma mêt uănh ntŭk mâu geh tahen ŏk dơm”.
12 Replicou-lhes: Não; antes viestes para ver a nudez da terra.
13 Khân păng ơh: “Ơ kôranh, dâng lĕ oh nô hên geh 12 nuyh, jêng du bơ̆ bă dơm, hên gŭ ta bri Kanan. Aƀaơ dja oh dŭt hên hôm gŭ ndrel bơ̆ hên, jêh ri oh hên du huê ri lĕ khât”.
13 Mas eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem da terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, e outro já não existe.
14 Yơn ma Yôsep lah ma khân păng: “Di kơt nau gâp lah ngăn, khân may dja jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk!
14 Respondeu-lhe José: É assim como vos disse; sois espias.
15 Gâp ŭch rlong ma khân may: Gâp ton ma khân may ta kađăch Pharaon, lah oh khân may mâu tât ta dja, khân may mâu dơi ôh lôh bơh ntŭk dja.
15 Nisto sereis provados: Pela vida de Faraó, não saireis daqui, a menos que venha para cá vosso irmão mais novo.
16 Khân may ăn du huê hăn sŏ oh dŭt khân may bơh ri, khân may aƀă nây krŭng ta dja ƀŏt, yorlah gâp ŭch gĭt khân may ngơi ngăn lah mâu. Lah mâu ngăn, gâp ton ta kađăch Pharaon, khân may jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk ngăn ro”.
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão, mas vós ficareis presos, a fim de serem provadas as vossas palavras, se há verdade convosco; e se não, pela vida de Faraó, vós sois espias.
17 Jêh ri Yôsep đă bu krŭng i nô nô păng ri pe nar.
17 E meteu-os juntos na prisão por três dias.
18 Tât pe nar, Yôsep ngơi ma khân păng: “Lah khân may ŭch rêh, khân may jan kơt nđa dô, yorlah gâp jêng bunuyh klach yơk Kôranh Brah:
18 Ao terceiro dia disse-lhes José: Fazei isso, e vivereis; porque eu temo a Deus.
19 Lah khân may jêng bunuyh sŏng ngăn, khân may ăn du huê ta mpôl khân may nây krŭng ta dja, jêh ri khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ma geh ndơ sông sa ta rnăk vâl ma bah ji ngot.
19 Se sois homens de retidão, que fique um dos irmãos preso na casa da vossa prisão; mas ide vós, levai trigo para a fome de vossas casas,
20 Jêh ri leo oh dŭt khân may hăn ta dja, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây jêng ngơi ngăn. Ndri khân may mâu khât ôh”. Khân păng jan kơt nây,
20 e trazei-me o vosso irmão mais novo; assim serão verificadas vossas palavras, e não morrereis. E eles assim fizeram.
21 jêh ri khân păng tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Say ƀah, bân tih yor ma bân jan djơh ma oh bân nơh ro, yorlah bân say păng dŭt rngot ngăn dăn bân kơl păng, tih ma bân mâu ôh iăt păng. Kơt ndri dâng nau jêr dja geh ta mpôl bân đŏng”.
21 Então disseram uns aos outros: Nós, na verdade, somos culpados no tocante a nosso irmão, porquanto vimos a angústia da sua alma, quando nos rogava, e não o quisemos atender; é por isso que vem sobre nós esta angústia.
22 Rupên lah ma khân păng: “Lĕ gâp lah ma khân may nơh, lơi nkhât păng, khân may mâu iăt nau gâp. Aƀaơ dja dâng bân geh nau jêr, yor ma bân lĕ nchai mham oh bân nơh”.
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos dizia eu: Não pequeis contra o menino; Mas não quisestes ouvir; por isso agora é requerido de nós o seu sangue.
23 Khân păng mâu gĭt ôh lah Yôsep iăt nau khân păng ngơi nây gĭt dadê, yorlah nôk păng ngơi ma khân păng geh bunuyh sơm rblang ăn.
23 E eles não sabiam que José os entendia, porque havia intérprete entre eles.
24 Yôsep du bơh ntŭk khân păng nây nhŭm êng, jêh ri păng plơ̆ ngơi tay đah khân păng. Păng sŏ Simôn kât ta năp măt oh nô păng ri.
24 Nisto José se retirou deles e chorou. Depois tornou a eles, falou-lhes, e tomou a Simeão dentre eles, e o amarrou perante os seus olhos.
25 Yôsep đă bu tŏl mbêng ba ăn ma nô nô păng, nđâp ma mplơ̆ prăk tê̆ ta dŭng prăk ta trôm ƀao khân păng nơm đŏng, ndrel ma ăn ndơ khân pre ma sông sa rŏ trong jât. Bu jan ma khân păng kơt nây ngăn ro.
25 Então ordenou José que lhes enchessem de trigo os sacos, que lhes restituíssem o dinheiro a cada um no seu saco, e lhes dessem provisões para o caminho. E assim lhes foi feito.
26 Khân păng dăp ba ta kalơ seh lia khân păng nơm ri, jêh ri hăn sât.
26 Eles, pois, carregaram o trigo sobre os seus jumentos, e partiram dali.
27 Tât ta ntŭk rlu rŏ trong ri, geh du huê ta mpôl khân păng ri drih ƀao, sŏ mpa gay ma ăn seh lia sa, păng say dŭng prăk ta bŏr ƀao păng nơm.
27 Quando um deles abriu o saco, para dar forragem ao seu jumento na estalagem, viu o seu dinheiro, pois estava na boca do saco.
28 Păng mbơh ma oh nô păng: “Uănh djă, prăk gâp lĕ bu mplơ̆, bu ăn ta trôm ƀao dja”. Dôl nây dâng lĕ khân păng ndrŏt dadê, khân păng klach nsŏr ngăn, jêh ri tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Mơm Kôranh Brah jan ma bân!”
28 E disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi-me devolvido; ei-lo aqui no saco. Então lhes desfaleceu o coração e, tremendo, viravam-se uns para os outros, dizendo: Que é isto que Deus nos tem feito?
29 Jêh ri khân păng sât tât ta bri Kanan ta bơ̆ khân păng nơm ri, khân păng mbơh nkoch ăn ma bơ̆ khân păng nơm, moh nau geh ta khân păng nơh.
29 Depois vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e contaram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Khân păng lah: “Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây ngơi dŭt janh ngăn ma hên, ndrel ma ntôn hên jêng bunuyh hăn mêt uănh ntŭk đŏng.
30 O homem, o senhor da terra, falou-nos asperamente, e tratou-nos como espias da terra;
31 Yơn ma hên ơh ma păng: «Hên dja jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk.
31 mas dissemos-lhe: Somos homens de retidão; não somos espias;
32 Hên geh 12 nuyh oh nô, hên du bơ̆ bă dơm, oh hên du huê lĕ khât, hôm oh dŭt gŭ ndrel bơ̆ hên ta bri Kanan ri».
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um já não existe e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Kôranh mât uănh ta bri Êsip nây lah ma hên kơt nđa: «Aƀaơ dja nđa dô, gay ma gĭt nau khân may ngơi nây ngơi ngăn lah mâu: Khân may ăn du huê bunuyh ta mpôl khân may nây gŭ ta dja, khân may aƀă nây hăn sât ta bri khân may nơm ri, ndrel ma ndjôt leo piăng ba ăn ma rnăk vâl khân may nơm a ri ma bah ji ngot dô.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que vós sois homens de retidão: Deixai comigo um de vossos irmãos, levai trigo para a fome de vossas casas, e parti,
34 Jêh ri leo oh dŭt khân may bơh ri hăn tâm mâp ndrel gâp. Kơt ndri dâng gâp gĭt lah khân may jêng bunuyh sŏng, mâu ôh di bunuyh hăn mêt uănh ntŭk. Tay dâng gâp ƀơk bunuyh dja, jêh ri khân may hăn rsong rvăt ndơ ta bri dja mâu chrao ôh»”.
34 e trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espias, mas homens de retidão; então vos entregarei o vosso irmão e negociareis na terra.
35 Tât ma khân păng nkhŭt ƀao ba, ăp nơm khân păng, khân păng say dŭng prăk ta trôm ƀao ba khân păng nơm ri dadê. Tât ma say dŭng prăk i nây, khân păng, ndrel ma bơ̆ khân păng klach hô ngăn.
35 E aconteceu que, despejando eles os sacos, eis que o pacote de dinheiro de cada um estava no seu saco; quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, tiveram medo.
36 Yakôp i bơ̆ ri lah ma khân păng: “Khân may jan ăn gâp roh lĕ kon, Yôsep roh, Simôn roh, aƀaơ dja khân may ŭch sŏ Ƀenjamin hăn jât, jan ăn gâp ôh nuih ôh n'hâm ngăn”.
36 Então Jacó, seu pai, disse-lhes: Tendes-me desfilhado; José já não existe, e não existe Simeão, e haveis de levar Benjamim! Todas estas coisas vieram sobre mim.
37 Rupên lah ma bơ̆ păng: “Ơ bơ̆, lah gâp mâu ôh leo Ƀenjamin plơ̆ nsât ăn may, may nkhât lơi dô kon bu klô gâp bar hê nây! May ăn păng hăn ndrel gâp, bơ̆, tay gâp leo păng plơ̆ sât ma may ngăn ro”.
37 Mas Rúben falou a seu pai, dizendo: Mata os meus dois filhos, se eu to não tornar a trazer; entrega-o em minha mão, e to tornarei a trazer.
38 Yơn ma Yakôp lah: “Gâp mâu ôh ăn kon n'glĕ dŭt gâp hăn ndrel khân may, yorlah nô păng lĕ khât đŏng, hôm e du huê păng dơm. Lah moh geh nau moh rman rŏ trong dôl păng hăn ndrel khân may nây, lah ndri jan ăn gâp lĕ ranh ngăn dja khât, yor ma klŏng rngot hô ir nây đŏng”.
38 Ele porém disse: Não descerá meu filho convosco; porquanto o seu irmão é morto, e só ele ficou. Se lhe suceder algum desastre pelo caminho em que fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza ao Seol.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?